FOTO/ Oli Pero: Dashuri pa kushte edhe për kafshët!

FOTO/ Oli Pero: Dashuri pa kushte edhe për kafshët!

17:01, 28/09/2020

Nga Blerina Ruka/ Montreal-Kanada

Bashkë më familjen e saj, Oli ka emigruar në Kanada pothuaj katër vite me parë duke realizuar një nga dëshirat saj të fëmijërisë, për të jetuar në një vend frankofon. Me një karvan peripecish dhe sakrificash, për të nuk ka qenë fare e lehtë të kërkonte rrugën e integrimit në tregun kanadez apo edhe përshtatjen me jetën e re. Me ulje-ngritje të vazhdueshme, Oli ka pranuar ta përballojë fatin duke patur mjaft besim në forcat e saj. Natyrë e qeshur, mjaft e komunikueshme dhe e qartë në kërkesat ndaj vetes, vajza nga Shkodra i ka vënë disa afate edhe pritshmërisë së jetës në Kanada.
E rritur me një jetë intensive, Oli na tregon se veç familjes, në vendlindjen e saj në Shkodër, ajo ka lënë pas edhe një qendër strehimi për kafshët endacakë. Me një dashuri të jashtëzakonshme ndaj tyre, Oli i ka kushtuar të gjithë kohën e saj të lirë prej 8 vitesh duke ngritur edhe kulturën e një pune më bazë vullnetare.

Në këtë intervistë për Albanian Montreal Press, ajo vjen për të na treguar më shumë për jetën e saj.

Oli, si ka ndryshuar jeta jote me ardhjen në Kanada?
Unë së bashku me familjen time jetoj në Montreal prej vitit 2017. Fillimet kanë qenë shumë të vështira (si gjithkush) dhe mendoj se ende jam në kërkim të mundësive të mia këtu. Të jesh nënë, të kërkosh veten, të duash të dish se ku po jeton e mjaft të tjera si këto, e bëjnë akoma më të komplikuar këtë fazë të jetës por besoj se pas kaq kohësh këtu, tashmë jam më e qartë në objektivat e mia. Me anë të një agjensie punësimi, fitova një pozicion pune tek Kryqi i Kuq i Kanadasë. Në një hark kohor pre dy vitesh ndryshova disa pozicione derisa arrita të fitoj statusin permanent në punë. Sot jam pjesë e Menaxhimit të Emergjencave nga ku kam mësuar edhe me tëpër të vlerësoj situatat e emergjencës.

Na trego pak më tepër për nismën tënde në Shkodër lidhur me dashurinë tënde për kafshët?

Mendoj qĂ« dashuria ime pĂ«r kafshĂ«t ka lindur bashkĂ« me mua. Fjala e parĂ« qĂ« kam thĂ«nĂ«, nuk ka qenĂ« as ‘mam’ as ‘bab’, por ‘mic’ (mace). QĂ« e vogĂ«l u kam kĂ«rkuar prindĂ«rve tĂ« strehonin kafshĂ« nĂ« vĂ«shtirĂ«si, i merrja nga rruga, i ushqeja, i veja nĂ« gjumĂ« duke u lexuar pĂ«rralla. NjĂ« nga Ă«ndrrat e hershme ishte tĂ« kisha fuqinĂ« pĂ«r tĂ« strehuar tĂ« gjithĂ« kafshĂ«t e braktisura tĂ« qytetit.

Animals need me lindi në dhjetor të vitit 2012 si një iniciative vullnetare e 2 vetëve në Shkodër. Filluam me strehime sporadike të koteleve dhe këlyshëve në apartamentet tona dhe sot, pas 8 viteve, numërojme 10 vullnetarë të qëndrueshëm, 1 strehë për rastet emergjente që aktualisht ka 75 qen dhe 20 projekte me Bashkinë e Shkodrës, World Vets, Straycoco, Farvets, Pro Qen Albania, që rezultuan në sterilizimin dhe vaksinimin e 2067 qenve dhe 738 maceve në qytetin e Shkodrës. Puna jonë fokusohet në rritjen e ndërgjegjësimit të popullsisë për mirë trajtimin e kafshëve endacake, mjekimin dhe strehimin e rasteve emergjente, sterilizimin masiv të qenve dhe maceve si e vetmja mënyrë për uljen e popullatës së tyre në rruge, gjetjen e familjeve adoptuese brenda dhe jashtë Shqipërisë. Puna jonë sjell adoptimin e 150 qenve dhe maceve nga rruga çdo vit.

A dimĂ« nĂ« t’i duam kafshĂ«t? A Ă«shtĂ« e mjaftueshme dashuria jonĂ« pĂ«r ta?

Mendoj qĂ« shoqĂ«ria shqiptare ka probleme thelbĂ«sore me dashurinĂ« si koncept nĂ« pĂ«rgjithĂ«si. Dashuria pĂ«r dikĂ« qoftĂ« njeri apo kafshĂ« perceptohet nga shumica si pronĂ«. Si diçka e lidhur ngushtĂ«sisht me egon vetjake dhe rrjedhimisht pĂ«rdoret si mjet qĂ« i shĂ«rben realizimit tonĂ« si njerĂ«z. Me kafshĂ«t abuzimi Ă«shtĂ« edhe mĂ« i rĂ«ndĂ«, pasi pĂ«r dĂ«min qĂ« u shkaktohet, nuk mbahet ende pĂ«rgjegjĂ«si ligjore.  KafshĂ«t nĂ« ShqipĂ«ri janĂ« tĂ« tradhĂ«tuara katĂ«rcipĂ«risht dhe ata qĂ« pĂ«rpiqen t’i mbrojnĂ« janĂ« tĂ« paktĂ« nĂ« numĂ«r pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« diferencĂ«n. Abuzimi Ă«shtĂ« mĂ« i theksuar te qentĂ«, shumica e tĂ« cilĂ«ve jetojnĂ« tĂ« lidhur me 1 metĂ«r litar gjithĂ« jetĂ«n e tyre, ushqehen me bukĂ« tĂ« thatĂ«, pa asnjĂ« kujdes mjekĂ«sor, dhe nĂ« rastin e parĂ« kur plaken, sĂ«muren apo nuk pĂ«rmbushin pritshmĂ«ritĂ« e pronarit, hidhen nĂ« rrugĂ«. Duke qenĂ« tĂ« pasterilizuar, ata çiftohen dhe numri i tyre nĂ« rrugĂ«, rritet eksponencialisht. Pjesa dĂ«rrmuese e qytetarĂ«ve shqiptarĂ«, janĂ« tĂ« paedukuar nĂ« lidhje me mbajtjen e kafshĂ«ve shtĂ«piake dhe mĂ« e keqja, nuk tregojnĂ« fare ndjeshmĂ«ri pĂ«r vuajtjet e tyre. NjĂ« tas ujĂ« dhe njĂ« qese me mbeturinat ditore tĂ« ushqimit, nuk i kushton asgjĂ« qĂ« t’i mbledhin dhe t’ua japin kafshĂ«ve tĂ« uritura nĂ« lagje, por pak kush e bĂ«n. MĂ« e rĂ«ndĂ«sishmja, pushteti qendror dhe ai lokal as qĂ« interesohen pĂ«r kĂ«tĂ« problem. JanĂ« tĂ« pakta bashkitĂ« nĂ« ShqipĂ«ri qĂ« kanĂ« financuar sterilizime. Shumica, nĂ« vend qĂ« tĂ« mbajnĂ« pĂ«rgjegjĂ«si dhe tĂ« punojnĂ« konfom ligjit dhe me etikĂ«, i helmojnĂ« nĂ« çdo çelje sezoni turistik, i ngarkojnĂ« nĂ« kamionĂ« dhe ua ngecin bashkive fqinje, i vrasin me projekte fantazĂ«m sterilizimi. Ndaj JO, ne nuk i duam si duhet kafshĂ«t dhe si shoqĂ«ri, u kemi njĂ« shekull borxh.

ÇfarĂ« tĂ« bĂ«n ta kthesh kokĂ«n pas nĂ« ShqipĂ«ri dhe nĂ« ShkodĂ«r?
Prej kur jam larguar nga Shkodra, ka patur ngjarje të ndryshme që më kanë bërë të rikthehem herë pas here, ose thjesht mall. Humbja e babait, me të cilin kam qenë fort e lidhur, shënon një moment mjaft të vështirë në jetën time. Kam vënë në pikëpyetje të tashmen dhe të ardhmen time. Mendoj që njeriu shpenzon shumë kohë dhe energji në përpjekje për të arritur potencialin e vet maksimal, duke mos kuptuar që ajo që kishte është në fakt maksimumi, afërsia e vërtetë me boshtin e vlerave të tua.

NĂ« ShkodĂ«r kam lĂ«nĂ« Ă«ndrrat, kontributin dhe gjithĂ« pasionin qĂ« i kam kushtuar hapjes sĂ« njĂ« qendre pĂ«r mbrojtjen e kafshĂ«ve tĂ« braktisura. Nuk e di nĂ«se ka patur diçka nĂ« jetĂ«n time qĂ« mund ta kem bĂ«rĂ« me gjithĂ« dĂ«shirĂ«n dhe dashurinĂ« time. Nuk do tĂ« doja kurrĂ« t’i tradhĂ«toja dhe qĂ«ndrimi larg tyre ma ka bĂ«rĂ« jetĂ«n kĂ«tu tĂ« athĂ«t.

Përveç kësaj, jeta ime në Shqipëri ka qënë plot, me marrëdhënie të vërteta, me miq besnikë e njerëz të pazëvendësueshëm, energjia e të cilëve më mungon çdo ditë. Nëse Kanadaja ka qenë një projekt për një përpjekje jetese më të mirë dhe rritje profesionale, Shqipëria mbetet destinacioni final për të jetuar. Ka plot për të bërë edhe në Shqipëri, plot arsye dhe mundësi për të ecur përpara.

© SYRI.net

Lexo edhe:

Komentet

Shto koment

Denonco