Nikoliq President, Vuçiq Kryeministër? Kuçi: Serbia drejt një regjimi autoritar në stilin e Putinit

Hulumtuesi i lartë në Institutin Octopus, Gurakuç Kuçi, ka paralajmëruar se skena politike në Serbi po hyn në një fazë të re autoritariste, me rikthimin e Tomislav Nikoliqit si president dhe kalimin e Aleksandar Vuçiqit në postin e kryeministrit.

Sipas tij, ky konfigurim është një imitim i modelit Putin–Medvedev në Rusi, ku presidenti shërben vetëm si fasadë institucionale, ndërsa fuqia reale përqendrohet te kryeministri.

Kuçi thekson se Nikoliq ka qenë për vite nyje kyçe në orientimin e Serbisë drejt Rusisë dhe Kinës, ndërsa së fundi ka marrë pjesë përkrah Vuçiqit në paradën ushtarake në Kinë, duke dhënë sinjal për pozicionimin strategjik të Beogradit.

Një tjetër zhvillim shqetësues është shkarkimi i komandantit të Njësisë Speciale Antiterroriste, Spasoje Vuleviq, për mungesë lojaliteti të plotë ndaj Vuçiqit, që sipas Kuçit tregon procesin e “kapjes totale” të strukturave të sigurisë.

“Demokracia në Serbi po reduktohet në një teatër elektoral pa konkurrencë reale, ndërsa fqinjët dhe partnerët ndërkombëtarë përballen me një Serbi më autoritare dhe më të rrezikshme për stabilitetin rajonal,” vlerëson Kuçi.

Ai paralajmëron se, nëse bashkësia ndërkombëtare nuk vendos kushte të forta ndaj Beogradit, Ballkani mund të hyjë në një dekadë të re autoritarizmi dhe destabilizimi, me pasoja direkte për sigurinë e NATO-s dhe BE-së.

Postimi i plotë i Kuçit në Facebook:

Nikoliq President dhe Vuçiq Kryeministër: Riforcimi i autoritarizmit dhe rreziku për demokracinë

Skena politike e Serbisë po hyn në një fazë të re, të ngjashme me një rikthim të viteve ’90, kur trashëgimia e Millosheviqit dhe Sheshelit përfaqësonte modelin e pushtetit autoritar, të bazuar në kontroll absolut të shtetit dhe strukturave të sigurisë. Sot, dyshja Tomislav Nikoliq – Aleksandar Vuçiq po shfaqet sërish si një bosht i mundshëm politik, duke ringjallur jo vetëm fantazmat e së kaluarës, por edhe duke krijuar rreziqe konkrete për të ardhmen e demokracisë në Serbi dhe për stabilitetin rajonal.

Sipas mediave ruse, Vuçiq po shqyrton idenë që ta rikthejë Nikoliqin në skenë si president, ndërsa vetë të marrë rolin e kryeministrit. Ky konfigurim është një imitim i drejtpërdrejtë i modelit Putin–Medvedev në Rusi: një president formal që ruan fasadën institucionale, ndërsa fuqia reale qëndron te kryeministri i cili kontrollon qeverinë, sigurinë, policinë, financat, etj. Në këtë skenar, Vuçiq jo vetëm që forcon pushtetin e tij personal, por eliminon çdo balancë të brendshme, duke transformuar Serbinë në një sistem tërësisht personalist.

Rikthimi i Nikoliq nuk është i rastësishëm. Ai ka mbajtur për vite postin e kryetarit të Këshillit Kombëtar për Bashkëpunim me Rusinë dhe Kinën, duke shërbyer si nyje institucionale për orientimin lindor të Beogradit. Pjesëmarrja e tij së fundi në paradën ushtarake në Kinë, përkrah Vučićit, ishte një sinjal i qartë për pozicionimin strategjik: Serbia po rreshtohet gjithnjë e më hapur në boshtin Moskë–Pekin. Kjo do të thotë se çdo manovër e brendshme politike ka edhe dimension të jashtëm gjeopolitik.

Por shenja më e fortë e autoritarizimit nuk vjen nga manovrat politike, por nga kapja e strukturave të sigurisë. Shkarkimi i komandantit të Njësisë Speciale Antiterroriste, Spasoje Vuleviq, vetëm sepse nuk ishte nën “kontroll absolut” të Vuçiqit, është preludi i një procesi më të gjerë: lojalizimi total i shërbimeve të sigurisë. Ky është mekanizëm klasik i konsolidimit autoritar, eliminimi i çdo qendre alternative fuqie të armatosur, që mund të veprojë jashtë kontrollit të liderit. Me këtë hap, Vuçiq po përgatit terrenin për represion më të fortë kundër opozitës, mediave dhe shoqërisë civile.

Pasojat janë të qarta. Brenda Serbisë, demokracia reduktohet në një teatër elektoral pa konkurrencë reale, ku zgjedhjet shërbejnë vetëm për legjitimitet formal. Jashtë saj, fqinjët dhe partnerët ndërkombëtarë përballen me një Serbi më autoritare, më pak të parashikueshme dhe më të hapur për operacione hibride. Për Kosovën, kjo nënkupton intensifikim të ndërhyrjeve politike dhe të sigurisë; për Bosnjën dhe Malin e Zi, rritje të presionit të brendshëm për destabilizim; për BE-në dhe SHBA-të, një partner i pabesueshëm që mban kursin e integrimit vetëm në retorikë.

Në thelb, rikthimi i Nikoliq si president dhe kalimi i Vuçiqit si kryeministër është shumë më tepër sesa një manovër politike: është sinjali i shndërrimit të Serbisë në një regjim personalist të ngjashëm me Putinin, me pasoja të drejtpërdrejta për rajonin. Për ndërkombëtarët, ky është alarm i qartë, ose ndërhyjnë me kushte të forta dhe presion real mbi Beogradin, ose duhet të përgatiten për një dekadë të re autoritarizmi dhe destabilizimi në Ballkan, ku në çdo lloj konflikti do rrezikohet krahu juglindor i NATO-së dhe gjithë Evropa

© SYRI.net

Lexo edhe:

• Kreu i Degës së Ferizajt mbështet Abdixhikun mes kërkesave për dorëheqje: Po duan ta dëmtojnë LDK’në nga brenda
• Live - Protesta nuk ndalet: Rama jepe dorëheqjen
• Diaspora paralajmëron protestë më 4 korrik në Tiranë