Haiti ka realizuar një nga historitë më të jashtëzakonshme të futbollit modern. Për herë të parë që nga viti 1974 është kualifikuar në Kupën e Botës, duke kapërcyer pengesa që do t’i kishin shkatërruar shumicën e kombëtareve të tjera. Por rruga drejt këtij suksesi është po aq e pabesueshme sa edhe vetë arritja.

Një vend në krizë, një kombëtare në ngritje

Haiti është zhytur në trazira: bandat e armatosura kontrollojnë pjesën më të madhe të Port-au-Prince, mungesa e ushqimit ka arritur nivele alarmante dhe udhëtimi drejt vendit konsiderohet i rrezikshëm. Në këto kushte, kombëtarja nuk mund të zhvillojë ndeshje apo grumbullime në shtëpi, dhe të gjitha sfidat “brenda” i luan në terren neutral, aktualisht në Kuraçao.

Megjithatë, përtej kaosit, futbolli haitian lulëzoi dhe i dhuroi popullit një arsye të fortë për të shpresuar.

Trajneri që drejtoi gjithçka nga distanca

Në qendër të historisë është Sebastien Migné, trajner 52-vjeçar francez, i cili prej 18 muajsh drejton Haitin pa e vizituar asnjëherë vendin.

“Është e pamundur të udhëtoj, sepse është shumë e rrezikshme. Normalisht jetoj në vendin ku punoj, por këtë herë nuk mundem. Nuk ka më fluturime ndërkombëtare drejt Haitit,” – shpjegoi ai për France Football.

Migné e ka menaxhuar çdo detaj të skuadrës nga distanca: analizat taktike, listat e lojtarëve, vëzhgimet dhe përgatitjet. Një proces tërësisht virtual, pa precedent në futbollin ndërkombëtar.

Fuqizimi përmes diasporës

Për të ndërtuar një ekip konkurrues, Migné kërkoi lojtarë me origjinë haitiane nëpër botë. Shumë prej tyre iu përgjigjën thirrjes: Jean-Ricner Bellegarde, Josué Casimir, Hannes Delcroix, ish-mbrojtës i Belgjikës.

Të gjithë sjellin eksperiencë nga ligat evropiane, ndërsa pothuaj i gjithë grupi aktual është i formuar me lojtarë të bazuar jashtë Haitit.

Bellegarde, lojtari i Wolves, u shpreh:

“Është një vend i vogël, por tani kemi mundësinë të luajmë në Kupën e Botës. Familja më ka thënë se ky është momenti ideal për të përfaqësuar Haitin. Unë besoj se është një mundësi e madhe për mua.”

Edhe sulmuesi i Sunderlandit, Wilson Isidor, është në bisedime për të zgjedhur Haitin para Francës.

Fitorja që i çoi në Kupën e Botës

Ndeshja vendimtare ishte fitorja 2-0 kundër Nikaraguas, që i siguroi Haitit vendin e parë në grupin e CONCACAF-it, duke lënë pas Kosta Rikën dhe Hondurasin. Golat e Louicius Deedson dhe Ruben Providence vulosën momentin historik.

Kapiteni Johny Placide e përshkroi emocionin:

“Do të jetë një burim i jashtëzakonshëm krenarie për gjithë kombin. Për të rinjtë, kjo do të jetë një dritare e re, një perspektivë e re.”

Festa e Haitit

Momentet e pritjes dhe shpërthimi i gëzimit

Pas përfundimit të ndeshjes, lojtarët nuk festuan menjëherë. Ata pritën me ankth rezultatet e tjera të grupit, duke kontrolluar telefonat në pankinë dhe në tunel. Kur lajmi i madh erdhi, Haiti zyrtarisht në Kupën e Botës 2026, shpërtheu një valë e jashtëzakonshme emocionesh.

Lojtarët u hodhën përpjetë, u përqafuan, u rrëzuan në gjunjë. Skuadra teknike dhe stafi u bashkuan në festë. Ishte një shpërthim i gëzimit të akumuluar nga një rrugëtim i rëndë e i pazakontë.

Për një vend që po kalon një nga periudhat më të vështira në historinë e tij, për një trajner që nuk ka mundur asnjëherë të shkelë tokën që po përfaqëson, dhe për lojtarë që bashkojnë identitetin dhe origjinën e tyre përtej kufijve, kjo është një histori që i kalon kufijtë e sportit.