E hëngra barin, po ti?

Nga Andi Mustafaj 

E hëngra barin, po ti?

E hëngra barin,

shije të hidhur kish n’fillim.

Disa m’shihnin me çudi,

Të tjerë gati për ujdi.

E përtypa barin,

Dalëngadalë u bë i thartë.

Më sulmuan, më ofenduan,

po dinjitetin e mbajta lart.

E gëlltita barin,

nuk ndjeva asnjë ndryshim.

Me hipokrizinë jam mësuar,

trysnia u bë ushqim.

E treta barin,

u ndjeva edhe më i lirë.

Sytë më shndrisnin krenarisht,

Koka lartë, shpina e dlirë.

Bari iku, u harrua,

Vlerat e mia qëndruan.

Ndoshta bari s'ish i keq,

veç sytë e t’tjerëve na idhnuan.

Mirë bëra që e hëngra,

karakteri di t’shkojë larg,

për të provuar anembanë

se liria është këmbanë.

Kur ajo bie, ne përgjigjemi

sa më lart e sa më fort.

Pesë vite hëngrëm bar,

sot e vërteta erdhi në port.