VIDEO/ Shpërthejnë fermerët e përmbytur: Shteti s'ka shkelur këtu, na kanë lënë vetëm mes baltës

Në një tablo dëshpëruese pas përmbytjeve, fermeri Vezhet Bako nga Korça, rrëfen dëmin kolosal dhe ndjesinë e hidhur të braktisjes nga autoritetet shtetërore. Mes bagëtive të mbytura dhe ushqimit të shkatërruar, thirrja e tij nuk është për pasuri, por për mbijetesë dhe dinjitet.

Pasojat e vërshimit të ujit janë të prekshme kudo në pronën e tij. Të paktën pesë qengja janë gjetur të mbytur, ndërsa dhjetë të tjerë janë marrë nga rrjedha. Dëmi ekonomik thellohet më tej me shkatërrimin e plotë të ushqimit për bagëtitë. “Janë 600 dengje jonxhë… ishte total e mbuluar me ujë. Nuk rekuperohet kurrë,” shprehet ai, duke treguar se e gjithë baza ushqimore për kafshët është asgjësuar. Përveç blegtorisë, edhe prodhimi bujqësor ka marrë një goditje fatale, me rreth 50-60 kuintalë patate që janë marrë nga uji.

Megjithatë, ajo që rëndon më shumë se humbjet materiale është mungesa totale e pranisë së shtetit. “Gjëja kryesore është kjo që ne nuk na ka ardhur asnjë njeri. Që të na pyeste si, qysh. Asnjë njeri fare,” thekson Bako. Ai tregon se të vetmit që kanë ardhur pranë familjes së tij janë gazetarët. “Nuk ka shkelur asnjë këmbë. Ja ju jeni të parët,” konfirmon ai, duke pikturuar një realitet ku familja e tij është lënë të përballet e vetme me pasojat e katastrofës, me ujin që u kishte arritur “deri në brez”.

Në mes të kësaj situate, nevoja më urgjente është sigurimi i ushqimit për kafshët e mbetura. “Unë kam nevojë vetëm për zahire,” thotë fermeri. I pyetur për premtimet e qeverisë dhe ministrave për ndihmë, ai shprehet me skepticizëm dhe një notë kritike, duke kërkuar që vëmendja të përqendrohet tek ata që kanë pësuar realisht dëme. “Të shikojnë ata që janë dëmtuar. Jo vetëm ata që ju intereson atyre,” është apeli i tij, duke lënë të kuptohet se ka një frikë të thellë për abuzim me fondet e ndihmës, një mundësi që ai e cilëson si “100%” të mundshme.

I bindur se do të lihen në harresë, Vezhet Bako nuk ushqen shumë shpresa për dëmshpërblim, por bën një lutje të fundit: “Ne le të marrim gjysmën e asaj, le të na japi shteti.” Por edhe kjo thirrje zbehet nga ndjenja se zëri i tij dhe i shumë të tjerëve si ai nuk dëgjohet. “Ata nuk na përfillin fare,” përfundon ai, duke i lënë fjalët e tij të rëndojnë si balta që ka mbuluar tokën e tij.