‘Përse nuk mbeta dhe unë brenda’, dëshmia rrënqethëse e Komisar Ajetit: Diena më tha se vajzën e kishte në gjoks…

‘Përse nuk mbeta dhe unë brenda’, dëshmia rrënqethëse e Komisar Ajetit: Diena më tha se vajzën e kishte në gjoks…

13:54, 06/12/2019

Nga Klodjana Lala/

Drama e Komisar Ajetit dhe përqafimi prej babai me zemër të plagosur!

30 sekonda….vetëm 30 sekonda fatale mjaftuan për ta shkatërruar vatrën e ngrohtë familjare të Ajet Meçjas.

Tërmeti i orëve të para të mëngjesit të 26 nëntorit e goditi fort oficerin e policisë. Ai humbi gruan, Rozën, vajzën e vetme Dienën (Diena Karanxha) dhe mbesën e mitur Esielën. Të hënën qw lamw pas, gjashtë ditë pas tragjedisë, që shkaktoi 51 viktima dhe 900 të plagosur, Ajet Meçjan e gjeta mes lotësh, përpara pallatit 6 katësh pranë kryqit të Kuq në Durrës, ku ai banonte me bashkëshorten, godinë, të cilën lëkundjet sizmike e shkatërruan tërësisht.

Prej andej ai mundi të dalë i gjallë, por fati i keq deshi që nën rrënoja të mbeteshin tri femrat më të shtrenjta të jetës së tij. “Përse nuk mbeta dhe unë brenda?” – thotë ai. Në bisedë Ajeti rrëfen se Diena pasi ndjeu lëkundjet e para të tërmetit, diku rreth orës 22.30 e telefonoi dhe i tha se do të shkonte të flinte tek prindërit.

“Unë me gruan ishim në një darkë. Diena në mori dhe tha po vij te ju, sepse ndihem më e sigurt”, tregon Ajeti. Ai thotë se e bija Diena, që pas vdekjes së bashkëshortit, Dorit jetonte më të bijën. “Dori ishte një njeri i jashtëzakonshëm. Piktor i talentuar. Një djalë që e plotësonte Dienen. Ishte dramë e madhe vdekja e tij për ne. Vajza e vuajti shumë humbjen e tij, por kishte nisur pak e nga pak ta merrte veten. Ne ishim gjithmone pranë saj. Unë kam një shtëpi në Kavajë dhe shkoj herë pas here atje. Atë natë pas darkës me Rozin u kthyem dhe u bëmë bashkë”, kujton oficeri.

Ajetin e takova në Durrës para pallatit të shembur në orën 05.10 minuta të mëngjesit të 26 nëntorit. Ishte tërësisht i shokuar. I gjakosur tek gjunjët. Mbi të gjitha i traumatizuar. Ai vendosi të fliste përpara kameras. Kërkonte ndihmë. Donte të ndërhyhej, sa më parë për të shpëtuar të afërmit e tij, dhe çdo person që dergjej nën rrënoja.

“Diena më foli. Më kërkoi ndihmë. E pyeta po vajza si është: më tha e kam në gjoks. Por mamin nuk e shoh, më tha”, kujton mes lotësh Ajeti.

Ai bëri cmos t’iu vijë në ndihmë, por ishte e pamundur, sepse për këtë duheshin mjete, duheshin njerëz të specializuar.

“Përse?, pyet Ajeti. Përse mua? Përse nuk munda ta ndihmoj Dienën, Esielën, Rozin?”

Orët në vijim ishin fatale. Diena Karaxha u nxor me shenja jete, pas një operacioni kërkim shpëtimi që zgjati 14 orë. Zjarrfikësit shqiptarë e të huaj shpjeguan se ajo ishte bllokuar te këmbët nga një bllok betoni. Dy orë me parë u nxor e pajetë e bija, Esiela, fryt i dashurisë së saj me Dorin.

Diena nuk ia doli dot. Ajo ndërroi jetë në spital. Ishin momente tragjike për Ajetin. E takova po atë mbrëmje oficerin. Ishte rikthyer pranë pallatit të rrënuar, për të pritur lajme prej andej, se mos bashkëshortja e tij mund t’ia dilte. Ende nuk e dinte që Diena kishte ndërruar jetë. Vajtonte për mbesën. Lajmin e kobshëm do ta mësonte pak më vonë.

Të nesërmen, ai më tregon se kërkoi fustanet e nusërisë për t’i përcjellë të dyja me të bardha. Por, gjashtë ditë pas tragjedisë, Ajeti bën shumë pyetje, që një ditë e duan një përgjigje. Jo thjesht e vetëm për të qetësuar zemrën e trazuar të komisarit, por sepse nëse dikush ka një përgjegjësi, sado e vogël qoftë, duhet të japë llogari.

Sot të gjithë duan të dine; a u ndërhy në kohë për të shpëtuar Esielën, mbesën e 8-vjeçare, të oficerit, të bijën Dienën dhe bashkëshorten Roza? Po për Klement Çupin a erdhi në kohë ndihma? Po për Saimir Grekun? Po për Dionis e Dionisa Lalën, binjakët që u gjetën të pajetë në gjirin e nënës së tyre Marjeta? A mund të ishte shpëtuar Emilio Lala e motra Amelia, kushërira e tyre, Grisilda? A mund të ishte shpëtuar dhe Roled Vata apo Aderina Kabili? Po Stela dhe i fejuari i saj, Almir Cara? Lista është e gjatë. Për fat të keq, shumë lot, shumë dhimbje.

Por përtej humbjes së madhe të jetëve njerëzore, shkatërrimit të qindra banesave, lëkundjet sizmike nxorrën në pah shumë probleme. Probleme që ne i kemi patur përditë para syve, por kemi heshtur.

Askush nuk pyeti më parë, se si është e mundur që ushtria shqiptare s’ka as mjetet minimale për të ndërmarrë një operacion kërkim shpëtimi? Cilit ushtar mund ti kërkojmë sot llogari, kur i duhet të rrëmojë me thonj? Kur kërkon levë apo çekan nga banorët rreth e rrotull banesave të rrënuara? Cilit zjarrfikës ti hakërrehem, kur pashë sesi Nadir Kapaj luftoi orë të tëra për të shpëtuar Ramë Lalën, i vetmi i mbijetuar nga 9 pjesëtarët e familjes. Po me ndërtimet çfarë ndodhi në 29 vite? Kush i dha lejet? Përse nuk u zbatuan ato? Me çfarë cilësie u ndërtua?

Për të gjitha këto pyetje duhet një përgjigje nga drejtësia e reformuar. Se nëse kjo nuk ndodh atëherë, jo vetëm zemra e Ajetit, nuk do të gjejë qetësi, por vritet shpresa e të gjithëve.

Tërmeti, nuk parashikohet. Ai mund të vrasë sic ndodhi. Por pas tragjedisë, duhet të flasim dhe të pranojmë se zyrtarët e korruptuar dhe ndërtuesit e pangopur abuzuan. U ndërtua pa kriter. Në çdo centimetër tokë. Pa u pyetur specialistët e fushës. E inatosën Natyrën. Vetëm kur abuzuesit, kushdo qofshin ato, me apo pa pushtet, të mbajnë përgjegjësi para ligjit, atëhere zemrat e familjarëve, do të gjejnë qetësi. E nga rindërtimi mund të shohim një Shqipëri ndryshe.

Ajeti me tregon, se u rikthye tek pallati, sepse dhimbja po e mbyt e duke e parë nga afër atë vendrrënojë, i duket sikur i zgjohen kujtime. E ka krejt të pamundur të pranojë se ka humbur familjen. I biri Maroldi, që i qëndron pranë që prej momentit që mbërriti nga Italia, i ka kërkuar oficerit të udhëtojnë baahkë për të qëndruar përtej adriatikut. Por Ajetit, kjo i duhet tradhti, ndaj tri grave të zemrës. Thotë se nuk mundet t’iu kthejë shpinën Rozës, Dienës dhe Esielës.

Pranë pallatit të vdekjes, u rikthyen edhe familjarët e Eduart Reçit, i cili për fat të keq, nuk mundi t’i mbijetonte tragjedisë, bashkë me gruan Dolorën e dy fëmijët, Kristi (studentja ekselente e mjekësisë) e Klausi. Në përkujtim të tyre, u vunë në rrënoja tufa me lule dhe u ndezën qirinj. Ata nuk flasin. Por në sy, e shprehin dhimbjen e madhe.

Oficeri u përqafua me ta. Më përqafoi dhe mua. Me rodhën lotët, kur me falenderoi. Ai nuk harroi të falenderonte të gjithë kolegët e mi të terrenit. Ndjeva që ishte përqafimi i një babai me zemër të plagosur. Mua, asnjëherë s’më kanë munguar përqafimet atërore, por ai i KOMISAR Ajetit, ishte krejt ndryshe.

 

© SYRI.net

Lexo edhe:

Komentet

Skrapari06/12/2019 15:34

Komisarin e kam njohur nga afer. Kemi punuar bashke per rreth nje vit ne QNOD. Vertete eshte nje zoteri, njeri me zemer te madhe, me nje kulture per tu admiruar, por dhe me shume humor. U trondita kur mora vesh lajmin, te cilin ma beri te ditur kolegu i tij, komisar Piro. E ngushellova, por i thashe, komisar nuk gjej fjale te te ngushelloj. Mu pergjigj: Mi mori te tria. Dhe ai si burre fisnik qe eshte me falenderoj dhe me tha: Kur te kalosh kendej eja ta pime nje kafe.

Shto koment

Denonco