Çerekfinalet e Botërorit: forcat dhe dobësitë e tetë skuadrave që luftojnë për Kupën

Kanë mbetur edhe shtatë ndeshje për t’u luajtur deri në momentin kur do të zbulojmë kampionen e re të Botërorit 2026. Pas një muaji, vetëm tetë skuadra kanë mbetur në garë dhe secila prej tyre ka treguar pika të forta, por edhe dobësi që mund të vendosin fatin e tyre në rrugën drejt trofeut.

Lodhja ka nisur të ndihet. Në fund të korrikut, me temperatura të larta dhe lagështi të madhe, as pushimet për hidratim nuk mjaftojnë për të rikuperuar lojtarët pas një sezoni gjithnjë e më të gjatë. Kjo shpjegon edhe rënien e disa skuadrave favorite, eliminimet surprizë dhe disa ndeshje me ritëm të ulët.

Franca: E cilësuar favorite që para fillimit të turneut, Franca ka qenë skuadra që ka bindur më shumë. Përjashtim ishte vetëm ndeshja ndaj Paraguait në 1/8-at, ku u përball me temperaturat e larta në Filadelfia dhe mbrojtjen e ngjeshur të amerikano-jugorëve.

Skuadra e Didier Deschamps ka cilësinë më të madhe në turne. Trajneri francez nuk ka hequr dorë nga ekuilibri, por ka vendosur në fushë katër lojtarë ofensivë: Dembélé, Olise, Barcola (ose Doué) dhe Mbappé. Përkushtimi i tyre në fazën mbrojtëse i lejon Francës të mos lërë hapësira kur humbet topin.

Dyshja Saliba-Upamecano në qendër të mbrojtjes ka dhënë shumë siguri, ndërsa sulmuesit kanë treguar larmi në lëvizje. Mbappé ka shënuar shtatë gola, Dembélé katër, Barcola dy, ndërsa Olise ka dhënë pesë asistime. Shifrat janë mbresëlënëse.

Maroku: Mungesa e Saibarit është ndier, ndërsa ndaj Kanadasë skuadra e Ouahbit pati vështirësi, sidomos në pjesën e parë. Megjithatë, marokenët arritën të fitonin dhe treguan edhe një herë karakterin që i ka shoqëruar gjatë turneut.

Mësimet e ish-trajnerit Regragui për disiplinën dhe konkretizimin janë ende të pranishme. Maroku di të boshatisë zona të caktuara të fushës dhe të sulmojë me depërtime të shpejta. Problemi kryesor është rënia fizike, por cilësia për të qëndruar në garë ekziston.

Spanja: Kjo nuk është më Spanja e Europianit 2024. Skuadra nuk ka më të njëjtën aftësi për të liruar lojtarët në krah dhe më pas për të goditur në qendër.

Lamine Yamal nuk është në formën më të mirë, ndërsa Nico Williams nuk është i disponueshëm në krahun e majtë. Në vend të tij luan Baena, duke ndryshuar mënyrën e lojës. Forca e Spanjës mbetet mesfusha, me Rodrin si organizator, Pedrin si trurin krijues dhe depërtimet e Dani Olmos.

Belgjika: Belgjika dukej si zhgënjimi i madh i Botërorit, por ndryshimet e Rudi Garcias në fund të ndeshjes me Senegalin ndryshuan gjithçka. Nga një eliminim pothuajse i sigurt, belgët arritën deri në çerekfinale.

Pa De Bruyne-n dhe Doku-n, me Lukaku-n që hyri vetëm gjatë lojës, skuadra gjeti ekuilibrin. De Ketelaere ka marrë rolin e një sulmuesi të mirëfilltë dhe cilësia në stol nuk mungon. Problemi kryesor mbetet mbrojtja.

Norvegjia: Fuqia e Norvegjisë dihej, por eliminimi i Brazilit ishte një surprizë e madhe. Skuadra skandinave di të kontrollojë ritmin, ka mekanizma të konsoliduar dhe përdor mirë lëvizjet në krahët e skemës 4-3-3.

Martin Ødegaard ka liri të madhe në organizim, ndërsa alternativat nga stoli janë të shumta. Sigurisht, pika më e fortë mbetet Erling Haaland. Dobësia kryesore është qendra e mbrojtjes.

Anglia: Një nga skuadrat e pakta që ka treguar presing të organizuar. Anglia di të menaxhojë ritmin e ndeshjes, ka shumë cilësi në formacion dhe në stol, ndërsa Harry Kane dhe Jude Bellingham janë liderët kryesorë.

Skuadra e Tuchel di të mbrohet dhe të sulmojë me shumë lojtarë në zonën ofensive. Edhe ndaj Meksikës, kur mbeti me dhjetë lojtarë, tregoi aftësi për të vuajtur dhe për të luftuar.

Argjentina: Entuziazmi dhe shpirti luftarak janë pjesë e ADN-së së Argjentinës, por problemet janë të dukshme. Kampionët në fuqi kanë pësuar katër gola ndaj Kepit të Gjelbër dhe Egjiptit dhe kanë qenë pranë eliminimit.

Skuadra nuk po tregon më të njëjtat kombinime automatike dhe qarkullime në mesfushë. Scaloni ka ndryshuar edhe sistemin, duke kërkuar më shumë alternativa me topa të gjatë dhe krosime. Megjithatë, dëshira për të mbrojtur titullin mbetet e jashtëzakonshme.

Zvicra: Zvicra nuk duket më aq e organizuar sa më parë, kur ngjante me një skuadër klubi nën drejtimin e Yakin. Megjithatë, mbetet një ekip shumë konkret dhe fizikisht i fortë.

Dëmtimi i Manzambit ishte një goditje e madhe. Në mbrojtje, dyshja Elvedi-Akanji është pika më e fortë, ndërsa Embolo sjell forcë në sulm. Problemi kryesor është mungesa e një lojtari që të ndezë lojën dhe vështirësia për të gjetur golin.