Jo vetëm projektet gjigante të Arabisë Saudite apo kampionati amerikan si destinacion fundkarriere: prej disa vitesh, Turqia është shndërruar në një nga alternativat më tërheqëse në tregun ndërkombëtar të futbollit për lojtarët e nivelit të lartë. Në qendër të këtij fenomeni janë sidomos Galatasaray dhe Fenerbahçe, klube që vazhdojnë të investojnë pa kursim dhe tani kanë vënë në shënjestër emra të rëndësishëm si Davide Frattesi dhe Ademola Lookman.

Ndryshimi i paradigmës u pa qartë në merkato verore 2025. Galatasaray arriti të tërheqë Leroy Sané, në skadencë kontrate me Bayern Munich, si dhe investoi 75 milionë euro për të mbajtur Victor Osimhen. Nga ana tjetër, Fenerbahçe bindi Guendouzin të largohej nga Italia, pasi më herët kishte rikthyer në Evropë Jhon Duran dhe Marco Asensio. Diferenca reale, më shumë se te kartonët, qëndron te pagat shumë të larta.

Por si janë të mundura këto investime të vazhdueshme? Faktorët kryesorë janë tre. Së pari, taksimi i favorshëm: futbollistët në Turqi tatohen rreth 20%, krahasuar me 40–50% në Itali, Spanjë apo Angli. Kjo u lejon klubeve turke të ofrojnë paga që shpesh janë jashtë mundësive edhe të kampionateve “top-5”.

Së dyti, mbështetja shtetërore përmes kredive me interesa të ulëta nga bankat shtetërore, veçanërisht për katër klubet kryesore, të cilat në vitin 2025 kishin borxhe totale prej rreth 1.14 miliardë eurosh.

Së treti, projektet imobiliare: Fenerbahçe ka shitur toka në Ataşehir për rreth 100 milionë euro, ndërsa Galatasaray ka shitur kompleksin sportiv të Florya-s, me një potencial financiar deri në 500 milionë euro.

Edhe për këtë arsye, në Super Lig tashmë luajnë emra si Ederson, Skriniar, Soyuncu, Gundogan, Torreira, Icardi, Abraham dhe Kokcu. Dhe lista mund të zgjerohet, duke bërë që edhe klubet e Serie A të përballen së shpejti me oferta të reja për ‘yjet’ e tyre.