‘Economist’: Ja si u realizua operacioni për rrëmbimin e Maduros! Njeriu që vodhi zgjedhjet do gjykohet në SHBA

THE ECONOMIST

Më 3 janar, vetëm disa orë pasi u dëgjuan shpërthime në Karakas, kryeqytetin e Venezuelës, Donald Trump bëri një njoftim bombastik. Shtetet e Bashkuara kishin kapur Nicolás Maduron, diktatorin e Venezuelës, dhe e kishin nxjerrë atë dhe bashkëshorten e tij jashtë vendit. Një operacion ushtarak që nisi në mes të natës dhe përfundoi para lindjes së diellit rezultoi në një akt të jashtëzakonshëm ndryshimi regjimi.

Për pesë muaj, Shtetet e Bashkuara kishin dislokuar gradualisht një armadë në Karaibe, forca më e madhe detare e vendosur në rajon që nga kriza e raketave kubane në vitin 1962.

Z. Trump e ka akuzuar Maduron se drejton një kartel droge dhe ka akuzuar Venezuelën për vjedhje të naftës dhe territorit amerikan. Më 1 janar, Maduro i ofroi edhe një herë lëshime Trump, duke propozuar bisedime për trafikun e drogës. Ishte e kotë.

Video të publikuara në rrjetet sociale tregonin shenja sulmesh ndaj bazave ushtarake dhe porteve. U panë shpërthime të shumta në, dhe përreth kryeqytetit, përfshirë bazën ushtarake Tiuna, e cila shërben si selia e Ministrisë së Mbrojtjes së Venezuelës dhe si kompleks banimi për udhëheqësit ushtarakë; La Guaira, një port i madh në veri të kryeqytetit; dhe aerodromi La Carlota, ku u pa tym që ngrihej nga pistat dhe hangarët. Edhe Higuerote, një port dhe aeroport në shtetin Miranda, 90 km në lindje të Karakasit, u sulmua, me shpërthime dytësore nga municionet që ndriçonin qiellin e natës. Po ashtu u godit edhe El Volcán, një qendër komunikimi e mbushur me antena të mëdha mbi një mal në juglindje të kryeqytetit. Avionët-cisterna amerikane u ngritën nga Porto Riko për të furnizuar me karburant avionët luftarakë.

Por të paktën disa nga këto goditje, të cilat përfunduan në më pak se gjysmë ore dhe lanë të paprekura shumë objekte të rëndësishme ushtarake, mund të kenë shërbyer si mbulim për një bastisje të guximshme për rrëmbimin e Maduron.

Videot treguan një numër të madh helikopterësh amerikanë të forcave speciale që qëllonin me armë dhe raketa ndaj objektivave tokësore nga një distancë shumë e afërt, duke sugjeruar se SHBA-ja kishte dobësuar ose shkatërruar tashmë rrjetin e mbrojtjes ajrore të vendit.

Helikopterë të tillë, që i përkasin një njësie të specializuar të njohur si “Night Stalkers”, zakonisht përdoren vetëm për goditjen e objektivave me vlerë të lartë. Ajo që mbetet e paqartë është nëse dikush nga rrethi i brendshëm i Maduros e tradhtoi atë duke e dorëzuar te Amerika.

Në një deklaratë të transmetuar në televizionin shtetëror, qeveria e Venezuelës dënoi “agresionin e rëndë ushtarak” dhe urdhëroi popullsinë t’i drejtohej “luftës së armatosur”. Por nuk përmendi asgjë për fatin e presidentit.

Prej muajsh, Trump kishte shtuar presionin ndaj Maduron, duke kërkuar që ai të largohej nga pushteti, të frenonte trafikun e drogës dhe të dorëzonte naftë dhe territor. Në dhjetor, ai nisi një bllokadë ndaj cisternave që transportonin naftë venezuelase dhe urdhëroi një sulm me dron të CIA-s ndaj një objekti portual në bregdetin e Venezuelës, duke shënuar një përshkallëzim të madh krahasuar me 35 goditjet e mëparshme ndaj anijeve në det që kishin filluar në shtator.

Më 22 dhjetor, ai premtoi publikisht se do të “fillonte të njëjtin program në tokë”. Ndryshe nga shumë kërcënime të mëparshme, kjo nuk ishte një mburrje boshe.

Maduro, i cili haptazi vodhi zgjedhjet presidenciale të Venezuelës në vitin 2024, tani përballet me perspektivën e një gjyqi në tokën amerikane. Zëvendëspresidentja e Venezuelës, Delcy Rodríguez, transmetoi një kërkesë për prova që Maduro është gjallë; ajo me gjasë tani është në krye të vendit. Por për momentin, ajo që do të ndodhë më pas mbetet jashtëzakonisht e paqartë.