Socialisti Maduro: Shoferi i autobusit që u bë diktator, fijet e pushtetit i lëvizte gruaja e tij dhe familja e saj

Nga Philip Fabian, BILD

Mëngjes i egër në diktaturën e Venezuelës: Çifti sundues zhduket papritmas! I kapur dhe dërguar jashtë vendit nga forcat speciale amerikane!

Miliona njerëz në Venezuelë (rreth 28 milionë banorë) mund të shpresojnë: për një fund të diktaturës socialiste dhe dekadave të varfërisë së thellë në këtë vend të pasur me burime natyrore.

Ish-shoferi i autobusëve dhe sindikalisti Nicolás Maduro (63) ka sunduar atje që nga viti 2013. Ai fitoi zgjedhjet pas vdekjes së pasardhësit të tij Hugo Chavez (54 vjeç) me një rezultat të ngushtë, pak mbi 50 për qind të votave – edhe pse është e diskutueshme nëse gjithçka ishte ligjore.

Pas kësaj, Maduro u bë shumë shpejt i urryer, sepse papritmas gjithçka u bë edhe më e pakët (për shkak të çmimeve maksimale që kishte vendosur Chavez) – qumësht, mish, kafe, oriz, vaj, miell, gjalpë dhe madje letër higjienike, pa folur për ilaçe. Ai mohoi krizën e furnizimit.

Tre vjet pas marrjes së detyrës, opozita synonte ta largonte atë përmes një referendumi popullor. Maduro e ndaloi referendumin me truke juridike dhe shkelje të kushtetutës.

Ndërsa socialisti i vërtetë Chavez kishte karizëm dhe mund të mbante popullin e tij, përveç represionit, edhe me parulla motivuese, Maduro përdorte vetëm dhunë ndaj kundërshtarëve dhe politikë klienteliste për të afërmit dhe miqtë besnikë.

Shumë shpejt, në parlament u ul familja e gruas së tij, Cilia Flores (69 vjeç), e cila konsiderohet si aktorja kryesore e pushtetit në vend.

Edhe drejtësia shpejt nuk kishte më asnjë rol të rëndësishëm dhe qëndronte plotësisht pas Maduros. Që nga viti 2017 ai sundon plotësisht me fuqi të veçanta dhe dekrete, duke anashkaluar legjislativin – që nga kjo datë, diktatura është e pastër dhe e plotë.

Luajalistët në ushtri dhe aparatin e sigurisë u blenë me shuma të mëdha nga Maduro, duke bërë që, nga të ardhurat e naftës, të mbetej shumë pak për popullin. Gjeneralët dhe admiralët, të shumtë në Venezuelë, kontrollojnë gjithashtu një pjesë të madhe të ekonomisë dhe dyshohet se janë të përfshirë në trafikun ndërkombëtar të drogës.

Venezuela duhet të ishte një vend i pasur: Asnjë vend tjetër nuk ka rezerva të tilla të njohura nafte. Por industria e naftës (që llogaritet të përbëjë rreth një të tretën e vlerës së prodhimit) i përket shtetit dhe ushtrisë, dhe paratë shkojnë në xhepat e tyre.

Delcy Rodríguez (56 vjeç), ish-zëvendëspresidentja e vendit, ka njoftuar sot se do të marrë detyrat e administratës. Ajo drejton gjithashtu Ministrinë e Naftës dhe shërbimin sekret Sebin, të cilin OKB-ja e akuzon për tortura dhe dhunë seksuale në një shkallë që mund të konsiderohet krim kundër njerëzimit.

Kjo do të thotë: me pasardhësen besnike të Maduros, sistemi do të mbetet i paprekur. Por në pritje për një Venezuelë krejt të re është fituesja e Çmimit Nobel për Paqen, María Corina Machado (58 vjeç). Ajo gjithashtu do të kishte mbështetjen e presidentit amerikan Donald Trump, të cilit ia kishte dedikuar çmimin Nobel në 2025.