Ndaloni eksperimentet mbi fëmijët: Mos i testoni bllokuesit e pubertetit

Nga Debbie Hayton, SPECTATOR

Bllokuesit e pubertetit janë ilaçe të fuqishme me përfitime të paprovuara dhe rreziqe të konsiderueshme. Këto nuk janë fjalët e mia – ato vijnë nga një deklaratë e Dr. Hilary Cass, kur ky përdorim jashtë protokollit i agonistëve injektues të hormonit çlirues të gonadotropinës u ndalua për një kohë të pacaktuar dhjetorin e kaluar.

Megjithatë, kishte një hapësirë ligjore. Cass rekomandoi më tej që bllokuesit e pubertetit “duhet të rekomandohen vetëm pas një vlerësimi multidisiplinar dhe brenda një protokolli kërkimor.” Gjatë fundjavës, u raportua se shkencëtarëve në ‘King’s College London’ u është dhënë miratim etik për t’ua administruar këto ilaçe edhe dhjetëra fëmijëve të tjerë. Pse? Çfarë ka mbetur ende për t’u mësuar?

Për më shumë se dhjetë vjet, mjekët në shërbimin tashmë të mbyllur GIDS të Portman dhe Tavistock kanë kryer eksperimentet e tyre mbi fëmijët. Studimi i tyre “ndërhyrje e hershme”, i publikuar në vitin 2021, “nuk identifikoi ndryshime në funksionimin psikologjik, cilësinë e jetës apo shkallën e disforisë gjinore.”

Këto ilaçe, padyshim, bëjnë atë që thonë. Ato imitojnë hormonin çlirues të gonadotropinës në trup, i cili mbistimulon gjëndrën e hipofizës derisa ajo ndalon së prodhuari hormonin folikul-stimulues dhe hormonin luteinizues. Pa këto sinjale, gjëndrat seksuale nuk prodhojnë hormone seksuale dhe një fëmijë që i merr ato nuk do të kalojë pubertetin natyral – një nga zhvillimet më të rëndësishme që përjeton njeriu.

Por, në të njëjtën kohë, studimi i Portman dhe Tavistock nuk gjeti ndryshime në funksionimin psikologjik. Me pak fjalë, fëmijët e trishtuar dhe të trazuar mbetën po aq të trishtuar dhe të trazuar. Alarmi shtohej nga fakti që në punim thuhej se “ngjarjet e padëshiruara të pritshme ishin të zakonshme”. Po ashtu, efekti i “rripit transportues” ishte i qartë: në përfundim të studimit, të gjithë përveç njërit vazhduan te hormonet e kundërta të seksit biologjik. Për ata fëmijë – tashmë të rritur – pasojat do të jenë të përjetshme.

Dhe tani studiuesit duan të provojnë sërish. ‘King’s College London’ planifikon të rekrutojë edhe 220 fëmijë të tjerë, pa kufi minimal moshe. Meqenëse puberteti zakonisht fillon rreth moshës 11 vjeç, disa prej tyre mund të jenë ende në shkollë fillore. Emily Simonoff – drejtuesja e studimit dhe profesoreshë e psikiatrisë së fëmijëve dhe adoleshentëve – i tha BBC-së se ky do të jetë studimi i parë që shikon ndikimin në zhvillimin e trurit.

Nuk besoj se ekziston ndonjë studim modern që shqyrton ndikimin e një lobotomie në zhvillimin e trurit, por kjo nuk do të thotë se duhet të regjistrojmë qindra fëmijë për ta zbuluar. Kur e dimë që diçka ka gjasa të jetë e dëmshme, duhet ta lëmë. Bllokimi i pubertetit natyror ndikon në shumë më tepër sesa zhvillimin seksual. Kockat zhvillohen ndjeshëm gjatë pubertetit, ndërsa zhvillimi njohës është i thellë gjatë viteve të adoleshencës.

Madje nuk është as e qartë se cilën gjendje po trajtojnë studiuesit. Disforia gjinore, mesa duket, nuk është më në modë. Gjuha e re është “mospërputhja gjinore” – ndoshta mospërputhje me gjininë e dikujt? Hamendja jote për kuptimin e kësaj është po aq e vlefshme sa e imja, dhe unë kam qenë paciente në një klinikë të identitetit gjinor për të rritur.

Në vend që t’i mbushin subjektet e tyre me ilaçe të fuqishme dhe të shikojnë çfarë ndodh, mjekët mund të hetonin në të vërtetë se çfarë shkakton atë gjë që ata e quajnë mospërputhje. Si një dhimbje koke, ndoshta mospërputhja gjinore është simptomë e diçkaje tjetër. Është traumë e fëmijërisë, apo vetëvlerësim i ulët? Apo ndoshta problemi nuk është te fëmija, por tek prindërit? Fëmijët e kësaj moshe nuk do të shkonin vetë në një klinikë gjinore pa ndihmën – ose pa nxitjen? – e prindërve dhe të rriturve të tjerë.

Mjekët nuk janë perëndi; ata janë qenie njerëzore të gabueshme si të gjithë ne. Mjekët në ‘King’s College’ duhet të ndalen para se të shkaktojnë ndonjë efekt të padëshiruar tek pacientët e tyre, qoftë i parashikuar apo jo.

Ata mund t’i kenë kënaqur komitetet e etikës mjekësore, por nuk jetojmë në një shoqëri të qeverisur nga mjekët. Përfundimisht, çfarëdo që ndodh në NHS është përgjegjësi e qeverisë. Të shtunën në mëngjes, në një sërë postimesh në X, Wes Streeting u kujtoi ndjekësve të tij se vitin e kaluar ai “kishte ndjekur rekomandimet e Dr. Cass dhe kishte zgjatur ndalimin e përshkrimit të hormoneve që shtypin pubertetin për një kohë të pacaktuar”. Por duke mirëpritur këtë studim të ri, ai e ka përmbysur pjesërisht atë ndalim, duke shtuar se ai do të “ndjekë gjithmonë këshillën shkencore të ekspertëve”.

Kjo nuk mjafton kur e ardhmja e fëmijëve është në rrezik. Qeveritë janë aty për të qeverisur. Po, ata duhet të marrin këshilla, por qeverisja e mirë kërkon mençurinë për të ditur se kur duhet marrë këshilla dhe kur duhet hedhur poshtë. Dhe ndoshta këmbënguljen për një alternativë. Nëse duhen më shumë të dhëna, pse të mos kthehen pas dhe të ndjekin siç duhet të gjithë ata fëmijë që kanë marrë bllokues puberteti në GIDS gjatë gjithë atyre viteve? Si po ia dalin tani? Ndryshe nga çdo grup i ri fëmijësh, dëmi – nëse ka – tashmë është bërë.

Streeting duhet të ndryshojë qasje. Për fëmijët, nëse jo për reputacionin e tij.