Donald Trump u largua me bujë nga samiti i G7 në Kanada dhe më pas u mbyll në sallën operative të Shtëpisë së Bardhë me Këshillin e Sigurisë Kombëtare për të hartuar lëvizjet e tij të radhës ndaj Iranit.
Më pas, të mërkurën, iu përgjigj gazetarëve që e pyetën nëse po përgatitej të dërgonte bombarduesit në aksion.
"Mund ta bëj. Mund të mos e bëj," tha ai në Lëndinën Jugore, pas një bisede me punëtorë ndërtimi që po ngjisnin një shtyllë flamuri 27 metra të lartë.
"Askush nuk e di çfarë do të bëj. Por mund t'ju them këtë: Irani ka shumë telashe."
Është një taktikë e njohur.
Në një analizë të fundit të stilit të udhëheqjes së Trump-it, Julius Kirimi Sindi, një ekspert në strategji biznesi, tha se presidenti nuk po qeveris, por po zhvillon një negociatë të pandërprerë.
"Kjo pasiguri i detyron njerëzit të dyshojnë vazhdimisht në pozicionet e tyre, duke i dhënë Trump-it epërsinë në çdo negociatë apo betejë politike," shkroi ai.
"Kjo strategji mban aleatët dhe armiqtë në një gjendje të përhershme ankthi, çka nga ana tjetër forcon kontrollin e tij."
Presidenti, jo për herë të parë, ka përdorur qëllimisht paqartësinë për të mbajtur në pasiguri miqtë dhe kundërshtarët lidhur me qëllimet e tij.
Dhe sërish po përpiqet të fitojë epërsinë duke përdorur një teknikë të njohur nga "arti i marrëveshjes" në një sfidë delikate gjeopolitike.
Vendimi i tij përfundimtar mund të jetë më i rëndësishmi i presidencës së tij: të bashkohet me Izraelin në sulmet ndaj Iranit me avionë B2 të armatosur me bomba shpërthyese për nëntokë dhe të ndalojë përfundimisht Teheranin nga ndërtimi i një arme bërthamore.
Por mund gjithashtu të shkaktojë sulme ndaj interesave amerikane në Lindjen e Mesme dhe të përçajë koalicionin e tij MAGA në SHBA.
Aleatë si Tucker Carlson, ish-prezantues i Fox News, dhe Marjorie Taylor Greene, kongresiste republikane radikale, po e këshillojnë të mos përfshihet në një tjetër luftë të huaj.
Sipas profesorit të shkencave politike Robert Shapiro, Trump për momentin po i mban të hapura opsionet, duke shpresuar që diçka do të ndodhë.
"Mendoj se në rastin më të mirë për të, do të ishte shumë i kënaqur me një marrëveshje të negociuar, e cila do t'i jepte mundësinë për të fituar Çmimin Nobel për Paqe, diçka për të cilën ka folur gjithmonë," tha ai.
"Nga ana tjetër, atij i pëlqen ideja e një fitoreje të pastër ushtarake përmes një bombardimi, për të cilin do të merrte meritën."
Strategjia e paparashikueshmërisë ka qenë në thelb të kësaj Shtëpie të Bardhë.
Kështu e trajtoi, për shembull, luftën tregtare.
Një javë pas "ditës së çlirimit", një ditë para se tarifat e tij të rënda të hynin në fuqi dhe një orë para se të mbyllej bursa, gazetarët e bombarduan me pyetje për tarifat dhe trazirat që ato kishin shkaktuar.
A ishin ato një mjet për të siguruar marrëveshje më të mira? Apo ishin të përhershme si pjesë e përpjekjes për të rindërtuar ekonominë globale?
"Të dyja mund të jenë të vërteta," u përgjigj ai. "Mund të ketë tarifa të përhershme dhe njëkohësisht mund të ketë negociata."
Ai ka shmangur vazhdimisht edhe pyetjet për strategjinë ndaj Ukrainës, duke i shtyrë përgjigjet për Vladimir Putinin dhe dëshirën për paqe në të ardhmen.
"Nuk mund t'jua them këtë tani, por do t'jua bëj të ditur për rreth dy javë," u tha ai gazetarëve në Zyrën Ovale, shtatë javë më parë.
Qëllimi mund të jetë që të mbajë kundërshtarët në gatishmëri, por njëkohësisht kjo krijon vështirësi për aleatët.
Samiti i G7 kaloi pa një deklaratë të përbashkët për Ukrainën pjesërisht sepse askush nuk është i sigurt se ku qëndron Trump.
Të mërkurën në mbrëmje, përballë gazetarëve në Zyrën Ovale, Trump shmangu sërish pyetjet nëse do të niste sulme ndaj Iranit apo do të linte kohë për të nisur negociatat. A është serioz apo gjithçka është një blof i madh?
"Kam disa ide për atë që duhet bërë," tha ai. "Më pëlqen ta marr vendimin përfundimtar një sekondë para." / The Telegraph - Syri.net
© SYRI.net