Ky është momenti që do të çimentojë trashëgiminë e Trump-it

Nga Joe Barnes The Telegraph

Kur Woodrow Wilson mbajti fjalimin e tij për Katërmbëdhjetë Pikat, pika më e gjatë ishte e rezervuar për trajtimin e Rusisë.

Presidenti amerikan i asaj kohe bëri thirrje që Moskës t’i jepej një mundësi e lirë dhe pa pengesa për të përcaktuar në mënyrë të pavarur zhvillimin e saj politik dhe politikën kombëtare, duke i siguruar një mirëseardhje të sinqertë në komunitetin e kombeve të lira, nën institucione të zgjedhura prej saj.

Për breza të tërë, akademikët dhe diplomatët kanë debatuar nëse kjo do të thoshte mirëpritjen e Rusisë si një komb në botën pas luftës, por jo si një perandori.

Fjalimi i mbajtur nga Wilson me 8 janar 1918 në Kongres konsiderohet gjerësisht si përpjekja e parë e Amerikës për të vendosur dhe mbikëqyrur një rend ndërkombëtar të bazuar në rregulla.

Tani Donald Trump duket se ka arritur në një udhëkryq teksa përpiqet sërish të vendosë Uashingtonin në qendër të përfundimit të luftës më të madhe tokësore prej disa brezash.

A do të hyjë ai në histori, si Wilson-i, dhe të fitojë një Çmim Nobel për Paqen? Apo do të prishë punën e paraardhësit të tij dhe të lehtësojë krijimin e një perandorie të re ruse nën drejtimin e Vladimir Putinit?

Siç qëndrojnë gjërat, duket se skenari i dytë është më i mundshmi në përpjekjen e parë madhore të presidentit të 47-të amerikan për të ndërmjetësuar përfundimin e luftës gati trevjeçare midis Ukrainës dhe Rusisë.

Nga jashtë, Trump duket se po i përshtatet lojës së Putinit, duke përsëritur pikat e propagandës së Kremlinit dhe duke ndihmuar Moskën të gllabërojë një të pestën e territorit të fqinjit të saj.

Si Wilson-i, edhe komandanti i tanishëm i përgjithshëm duket se dëshiron t’i japë Rusisë një "mundësi të lirë" në një pjatë të argjendtë.

Si Moska, ashtu edhe Uashingtoni po diskutojnë për të ardhmen, sovranitetin dhe vendin e Ukrainës në botë pa e ftuar Kievin në tryezë.

Për ta përkeqësuar situatën, Trump ka filluar të përsërisë pretendimet e Kremlinit se Volodymyr Zelensky, presidenti i zgjedhur i Ukrainës, është i paligjshëm dhe i papëlqyer nga populli i tij.

Ai gjithashtu fajëson Ukrainën dhe NATO-n për vendimin e Rusisë për të ndërmarrë pushtimin në shkallë të plotë më 24 shkurt 2022, një tjetër pretendim drejtpërdrejt nga udhëzuesi i propagandës së Kremlinit.

Për më tepër, ekziston frika se Trump mund të jetë i gatshëm të rishikojë dhe të zvogëlojë praninë ushtarake të Perëndimit në Europën Lindore si pjesë e planit të tij të madh për t'i dhënë fund luftës në Ukrainë, një kërkesë kyçe e Putinit për të anuluar pushtimin e planifikuar në dhjetor 2021.

Këto nuk janë veprimet e një njeriu që dëshiron të fitojë Çmimin Nobel për Paqen, siç bëri Wilson për përpjekjet e tij për të stabilizuar rendin botëror pas Luftës së Parë Botërore.

Trump është ankuar shpesh se nuk e ka marrë ende këtë çmim, ndërkohë që Barack Obama e fitoi padrejtësisht, sipas tij.

Mund të jetë thjesht fat i keq për presidentin që janë kombet europiane ato që kontrollojnë nominimet për çmimin, siç e theksoi ministri i jashtëm polak, Radosław Sikorski, në Konferencën e Sigurisë në Mynih fundjavën e kaluar.

"Do t’i thosha atij se ne europianët kemi në dorë procesin e nominimit për Çmimin Nobel për Paqen. Pra, nëse Trump dëshiron të marrë këtë çmim, bota duhet të jetë e drejtë ndaj Ukrainës," tha Sikorski.

Për ta kthyer Europën, të cilën Trump e ka përjashtuar nga bisedimet, në anën e tij, presidenti amerikan ka ende shumë punë për të bërë.

Ai ka akuzuar vazhdimisht Europën se nuk ka bërë sa duhet për të mbështetur përpjekjet e Ukrainës, pavarësisht se ndihma e kombinuar e kontinentit ka qenë më e madhe se ajo e Uashingtonit në aspektin financiar.

Ai gjithashtu ka kërkuar që paqeruajtësit europianë të lihen të lirë për të zbatuar marrëveshjen e tij, e cila aktualisht duket se do t’i dorëzojë Rusisë të paktën 20% të territorit sovran të Ukrainës.

Por kjo mund të jetë vetëm një lëvizje tjetër nga mjeshtri i "Artit të marrëveshjeve". Siç sugjeroi Boris Johnson të mërkurën: "Kur do të ndalemi ne europianët së u skandalizuari nga Donald Trump-i e të fillojmë ta ndihmojmë atë për t’i dhënë fund kësaj lufte?"

"Deklaratat e Trump-it nuk kanë për qëllim të jenë historikisht të sakta, por të bëjnë europianët që të veprojnë."

Kjo është një taktikë e përdorur shpesh. Pozicionet e tij fillestare për çështje madhore shpesh shihen si të çuditshme ose të paarritshme. Për shembull, nuk ka gjasa të ketë ndonjëherë një "Rivierë të Gazës".

Kjo i detyron palët të kthehen me zgjidhje që mund të jenë realisht të realizueshme.

Në Lindjen e Mesme, "New York Times" raportoi se përfaqësuesit e Egjiptit, Jordanisë, Arabisë Saudite, Katarit dhe Emirateve të Bashkuara Arabe po koordinohen në heshtje për të krijuar një vizion alternativ për Gazën, ku vendet arabe do të ndihmonin në financimin dhe mbikëqyrjen e rindërtimit të saj, ndërsa do të mbanin banorët aty dhe do të ruanin mundësinë e një shteti palestinez, sipas diplomatëve dhe zyrtarëve të informuar për bisedimet.

Trump ka destabilizuar status kuonë dhe ka nxitur veprime.

Kjo mund të jetë pikërisht ajo që po bën ai në lidhje me Ukrainën, ndoshta për të nxitur Europën të rrisë shpenzimet e saj për mbrojtjen dhe të sigurojë Ukrainën vetë.

Sigurisht, ende ka kohë që Trump të ndryshojë mendje, ndërsa luftimet vazhdojnë dhe paqja duket një perspektivë e largët.

Por shumë në Europë e shohin atë si të paaftë për të ripërcaktuar trashëgiminë e tij në formën e fituesit të Çmimit Nobel për Paqen, siç ishte Wilson-i. / The Telegraph - Syri.net

© SYRI.net

Lexo edhe:

• Gjermania drejt pensionit në moshën 70-vjeçare, Merz: Reforma për të shpëtuar sistemin
• BBC: Gruaja franceze e mbajtur peng nga burri i saj për 12 vjet, shpëtohet në Pakistan
• Franca konfirmon rastin e parë të Ebolës, mjeku i infektuar në Kongo futet në izolim