Rúben Amorim pritet të sjellë një revolucion të vërtetë taktik në skuadrën kuqezi. Sistemi i tij i preferuar 3-4-2-1 (ose 3-4-3) bazohet në intensitet, presing të lartë dhe rikuperim të shpejtë të topit, një filozofi që ndryshon ndjeshëm nga modeli i mëparshëm i lojës së Milanit.

Ideja e Amorimit përfshin një mbrojtje me tre qendërmbrojtës, ku lojtarët duhet të jenë të aftë jo vetëm në duel, por edhe në ndërtimin e aksioneve nga prapa. Në këtë skemë, rëndësi të veçantë kanë edhe mbrojtësit anësorë, të cilët shndërrohen në lojtarë që japin superioritet numerik dhe ndihmojnë në fazën ofensive.

Në këtë sistem, disa lojtarë të Milanit mund të përfitojnë ndjeshëm. Njëri prej tyre është Alexis Saelemaekers, i cili me energjinë dhe fleksibilitetin e tij përshtatet mirë si piston në krah. Po ashtu, Christian Pulisic shihet si një nga elementët kyç në rolin e mesfushorit ofensiv, duke operuar mes linjave në sistemin e ri.

Në mbrojtje, emra si Strahinja Pavlović mund të jenë të rëndësishëm për projektin e ri, ndërsa përkrah tij pritet të kërkohen lojtarë me cilësi të lartë në ndërtimin e aksioneve, pasi pjesa aktuale e repartit nuk ofron gjithmonë siguri teknike në dalje.

Në mesfushë dhe sulm, profili i lojtarëve si Ardon Jashari dhe Christopher Nkunku përshtatet mirë me idetë e trajnerit portugez, sidomos në skemat me lojë mes linjave dhe lëvizje të shpejtë në sulm.

Megjithatë, vëmendja më e madhe mbetet te situata e Rafael Leãos. E ardhmja e tij në Milano mbetet e pasigurt: nga njëra anë flitet për largim, nga ana tjetër për mungesë ofertash konkrete që do të bindnin klubin ta shiste.

Në rast se Milani kalon në sistemin 3-4-3, roli i Leãos bëhet edhe më kompleks. Ai mund të përshtatet si sulmues krahu, por me detyra më të brendshme për të krijuar hapësira, një rol që do të kërkonte përshtatje të madhe taktike.

Në çdo rast, projekti i Amorimit te Milani mbetet ende në fazë ideje, por një gjë është e qartë: nëse konfirmohet, “Djalli” pritet të ndryshojë jo vetëm formacionin, por edhe filozofinë e tij të lojës.