Shumë nga fenomenet kulturore dhe shoqërore të kohëve moderne shpesh bëhen të njohura falë rrjeteve sociale. Ngjarje që në kushte normale do të mbeteshin të kufizuara vetëm tek njerëzit që i kanë parë nga afër, shpesh bëhen virale dhe arrijnë një audiencë shumë të gjerë.

Çfarë është “Passenger Parenting”

Në këtë studim të realizuar nga Norma Barrett, pedagoge në Deakin University, përdoret për herë të parë termi “passenger parenting”. Ai përshkruan një situatë ku disa baballarë ndihen sikur janë thjesht “pasagjerë” në jetën familjare: ata do të donin të ishin më të përfshirë në jetën e fëmijëve, por shpesh përfundojnë jashtë disa dinamikave familjare që janë krijuar tashmë.

Në shumë familje, nëna merr automatikisht përgjegjësinë kryesore për kujdesin ndaj fëmijës, sidomos në vitet e para të jetës. Kjo krijon një rutinë ku prindi tjetër mbetet vetëm një shoqërues. Në këtë kuptim, mund të duket sikur fajtor është babai, ndërsa në disa raste ai mund të jetë më shumë viktimë e situatës sesa përgjegjësi.

Ndryshimi mes mungesës së interesit dhe pasivitetit të pavullnetshëm
Shpesh ekziston ideja se baballarët, apo burrat në përgjithësi, nuk interesohen për çështjet familjare. Në realitet, shumë baballarë të sotëm janë shumë më të përfshirë në jetën e përditshme të fëmijëve sesa në të kaluarën, edhe kur bëhet fjalë për foshnja. Megjithatë, perceptimi publik shpesh është se ata nuk bëjnë mjaftueshëm.

Prandaj është e rëndësishme të bëhet dallimi mes një sjelljeje të qëllimshme, si mungesa e interesit apo paaftësia, dhe një situate të imponuar, siç është “passenger parenting”. Ky pasivitet shpesh lidhet me pasiguri personale, ndjenjë faji, vështirësi për të gjetur vendin në rolin e prindit apo mungesë mundësish për t’u përfshirë më shumë.

Në fillim është e kuptueshme që kujdesi për një foshnjë të jetë më shumë në dorën e nënës, sidomos nëse ajo ushqen me gji. Por rreziku është që ky ekuilibër të bëhet i përhershëm dhe babai, edhe nëse dëshiron të përfshihet më shumë, e ka të vështirë të hyjë në rutinën e përditshme të kujdesit për fëmijën.

Pse ndodh kjo
Për disa burra, prindërimi pasiv mund të lidhet me dobësi personale, përvoja të vështira në të kaluarën, vështirësi në menaxhimin e stresit apo ndjenjën e papërshtatshmërisë si prind. Këto faktorë mund t’i bëjnë ata të shmangin përfshirjen nga frika e dështimit.

Në këtë rast nuk bëhet fjalë për të gjetur fajtorin, por për të kuptuar një fenomen kompleks.

Si mund të gjendet ekuilibri në familje

Një dinamikë e tillë nuk është e shëndetshme për askënd. Baballarët mund të ndihen të përjashtuar, ndërsa nënat rrezikojnë të përjetojnë lodhje të madhe emocionale dhe fizike, shpesh të shoqëruar me frustrim ndaj partnerit.

“Passenger parenting” lidhet me modele shoqërore, pasiguri personale dhe mungesë komunikimi të hapur brenda çiftit. Shpesh nuk është faj i drejtpërdrejtë i njërit apo tjetrit, por rezultat i shumë faktorëve të ndryshëm.

Edhe sot, shumë baballarë që duan të përfshihen më shumë në jetën e fëmijëve përballen me politika familjare jo shumë mbështetëse dhe me një kulturë që ende e konsideron nënën figurën kryesore të kujdesit. Nuk është rastësi që një burrë që ndërron pelena apo çon fëmijën te pediatri shpesh quhet me humor “mammo”.

Për të dalë nga kjo situatë, hapi i parë është ndërgjegjësimi. Të dy partnerët duhet ta njohin problemin dhe ta diskutojnë hapur përmes një dialogu të sinqertë mbi pritshmëritë dhe vështirësitë e tyre.

Prindi që mban shumicën e përgjegjësive duhet të përpiqet të ndajë përvojën dhe detyrat pa gjykim apo kritikë, në mënyrë që partneri të ndjehet i përfshirë.

Në disa raste mund të ndihmojë edhe mbështetja psikologjike individuale ose në çift, apo programe trajnimi për prindër, të cilat ndihmojnë në kapërcimin e bllokimeve emocionale dhe në rindërtimin e rolit prindëror.

Qëllimi nuk është të fajësohen prindërit, por të krijohet një bashkëpunim i shëndetshëm që ndihmon familjen dhe rritjen e fëmijëve në mënyrë më të qetë dhe të balancuar.