Ekspertët paralajmërojnë: Të mbijetuarit e meningjitit bakterial përballen me pasoja që u ndryshojnë jetën

Meningjiti bakterial është rikthyer në lajmet botërore, me raste të fundit të lidhura me Universitetin e Otagos në Zelandën e Re dhe një shpërthim në rritje të shpejtë në Universitetin e Kentit në Angli.

Meningjiti bakterial njihet mirë si një sëmundje akute dhe fatale. Organizata Botërore e Shëndetësisë vlerëson se afërsisht një në gjashtë persona të infektuar do të vdesë - edhe me kujdes të menjëhershëm mjekësor dhe trajtim me antibiotikë.

Ndërkohë që këto statistika të tmerrshme bëjnë bujë në media, dihet më pak se çfarë u ndodh atyre që i mbijetojnë kësaj sëmundjeje infektive shumë ngjitëse.

Pjesa më e madhe e hulumtimeve ekzistuese mbi meningjitin bakterial ndjek një model të ngjashëm, duke u përqendruar në fazën akute kur njerëzit janë të shtruar në spital dhe marrin trajtim.

Ndërsa kjo ka kuptim, ajo gjithashtu përforcon idenë se meningjiti bakterial është një sëmundje afatshkurtër që zgjidhet në mënyrë efektive në kohën kur pacientët largohen nga spitali, shkruan Science Alert .Ky nuk është rasti. Provat e reja ndërkombëtare tregojnë se shumica e pacientëve përjetojnë pasoja fizike, psikologjike dhe sociale që zgjasin dhe ndryshojnë jetën shumë kohë pasi faza akute e trajtimit ka mbaruar.

Hulumtimi i ri me të mbijetuarit e meningjitit bakterial është i pari i këtij lloji në Zelandën e Re.

Me mbështetjen e Fondacionit të Meningjitit Aotearoa në Zelandën e Re, ata mblodhën përgjigjet e anketës nga 16 pjesëmarrës të rritur, të ndjekura nga intervista të thelluara me dhjetë prej tyre.

Kjo i lejoi ata të ndërtonin një pamje të nuancuar dhe të personalizuar të asaj se si duket në të vërtetë jeta pas meningjitit. Gjetjet tona tregojnë pasoja të rëndësishme dhe afatgjata të infeksionit.

Efektet afatgjata shumë kohë pas sëmundjes akute

Pjesëmarrësit theksuan se meningjiti bakterial është një sëmundje afatgjatë me pasoja të gjera.

Larg nga të qenit “të shëruar” pas daljes nga spitali, pjesëmarrësit përshkruan përjetimin e një numri pasojash kronike, duke përfshirë lodhjen, vështirësitë me përqendrimin, kujtesën dhe rregullimin e emocioneve, dhimbjet e kokës të vazhdueshme dhe problemet me lëvizjen, shikimin dhe dëgjimin.

Këto efekte ishin të përhershme në disa dhe zgjatën me vite në të tjerët.

Simptomat e vazhdueshme patën pasoja të mëdha në mënyrën se si pjesëmarrësit ishin në gjendje të jetonin jetën e tyre. Ato ndikuan në aftësinë e tyre për të punuar dhe për të mbështetur veten, për të studiuar dhe për të ruajtur marrëdhënie me të tjerët.Kjo pati pasoja të rënda edhe për shëndetin mendor. Pjesëmarrësit i lidhën përvojat e tyre me ankthin, depresionin dhe mendimet vetëvrasëse. Siç tha njëri prej tyre:

"Mendova se jeta ime kishte mbaruar plotësisht."

Mungesa e udhëzimit dhe mbështetjes

Në kontekstin e këtyre pasojave që ndryshojnë jetën, pjesëmarrësit përshkruan mungesën e këshillave të sakta dhe të dobishme mjekësore në lidhje me pasojat dhe rrjedhën e shërimit.

Ky boshllëk informacioni e bëri veçanërisht të vështirë për t’u kuptuar dhe përballuar përshtatjen me jetën me pasoja afatgjata. Të intervistuarit përshkruan se ndiheshin të braktisur dhe se nuk dinin nëse dhe ku mund të merrnin ndihmë.

Njerëzit që intervistuan nuk kishin kujdes të organizuar pasues për shëndetin mendor, pavarësisht se përballeshin me një diagnozë kërcënuese për jetën - një faktor i njohur rreziku për PTSD.Shumë prej tyre përshkruan largimin nga spitali në gjendje shoku, pa mbulim dëmshpërblimi dhe pa plan të kujdesit parësor pasues apo referim te një specialist. Një pjesëmarrëse e përshkroi përvojën e saj si më poshtë:

"Kur më në fund u lirova nga spitali, nuk kishte mbështetje. Nuk kishte asnjë broshurë që më tregonte se mund të shkoja të flisja me dikë ose një listë me pasojat e mundshme."

Në përputhje me fokusin në kujdesin akut, ofruesit e kujdesit shëndetësor shpesh i trajtonin pjesëmarrësit sikur të ishin shëruar dhe së shpejti do të ishin në gjendje të rifillonin aktivitetet normale.

Disa pjesëmarrësve iu këshillua nga mjekët e tyre që të ktheheshin në punë ose shkollë brenda pak javësh.

Kjo rezultoi të ishte një këshillë shqetësuese e gabuar. Shumica e atyre me të cilët folëm patën pasoja që ndikuan në aftësinë e tyre për të punuar, studiuar dhe shoqëruar për muaj ose vite.

Pa qasje në kujdes formal pas spitalit, familja dhe miqtë e ngushtë plotësuan boshllëqet. Shumë pjesëmarrës përshkruan se ishin larguar nga spitali të paaftë për t'u ushqyer vetë ose për të lëvizur pa ndihmë. Në këto situata, mbështetja e të afërmve ishte me rëndësi thelbësore.

Gjetjet tona tregojnë se meningjiti bakterial është shumë më tepër sesa një infeksion kërcënues për jetën. Është një sëmundje akute me pasoja serioze dhe kronike që nuk kuptohen mirë dhe shpesh nuk njihen, shkruan Science alert .