Nga Petrit Vasili
Dy komisionet e ‘famshme’ të reformës zgjedhore dhe asaj territoriale janë qartazi dy mekanizma spekulativë politikë, që përveç zhurmës fiktive dhe debatit banal nuk bëjnë asgjë tjetër.
Si zhurma, ashtu edhe debati banal i shkojnë për shtat Ramës në strategjinë e tij të zvarritjes dhe më pas të veprimit e votimit të rrufeshëm, të njëanshëm në Kuvend, të atyre ndryshimeve që atij i leverdisin.
Po opozita çfarë bën në këto komisione?
Së pari, prezenca e opozitës vetëm sa i legjitimon këto komisione, dhe kjo i intereson vetëm Ramës, që të thotë:
‘Komisionet diskutuan, debatuan, por mazhoranca nuk ka kohë për të humbur dhe do të votojë ato që mendon, sepse nuk mund të presë opozitën që s’di çfarë kërkon, që i ka humbur busulla etj.’
A ka ndonjë shans që opozita të fitojë diçka në këto komisione?
Shanset reale që opozita të miratojë ndryshime që ajo propozon janë zero. Eksperiencat negative janë pa fund dhe ato pozitive nuk ekzistojnë.
Të gjesh kompromis parimor me Ramën, që sipas kritikëve është autor i krimit elektoral dhe i vjedhjes industriale të votës, është pak të thuash utopi.
A duhet të çlirohet opozita nga komplekset?
Është jetike që opozita të çlirohet nga komplekset e sulmeve politike të Ramës dhe medias së kontrolluar prej tij. Është naivitet i papranueshëm kur opozita, e kompleksuar dhe e trembur, thotë: ‘Nuk bojkotojmë kurrë apo do të luftojmë të shpalosim alternativat tona.’
Alternativat opozita duhet t’i ndajë me qytetarët në sheshe, në takime në terren dhe kudo, sepse vetëm qytetarët, dhe jo komisionet e Territoriales e Zgjedhores, janë shpresa e vetme e zgjidhjes politike.
Kujt i hyn në punë kjo propagandë opozitare e kotë?
Kjo vetëm demonstron imazhin e një opozite të shantazhueshme nga propaganda e Ramës. Fjalët e mëdha nuk i duhen askujt; rezultatet janë ato që flasin vetë.
Sipas këtij qëndrimi, Rama nuk bën kompromis parimor dhe do të votojë me shumicën e tij në Kuvend ndryshimet që dëshiron. Ndaj opozita nuk duhet të bëhet emetuese e një propagande artificiale që nuk çon askund.
Çfarë garancish ka opozita në këto komisione?
Asnjë. Ky është realiteti i hidhur, sipas kritikëve.
Edhe kur kanë ekzistuar disa garanci të rëndësishme, thuhet se Rama i ka shkelur ato. Si shembull përmendet marrëveshja për reformën zgjedhore e 5 qershorit në Këshillin Politik, e arritur në Ambasadën e SHBA-së dhe e mbështetur nga ambasadorët e SHBA-së, BE-së dhe Britanisë së Madhe, si dhe nga DASH, OSBE dhe KE.
Në mungesë të çdo lloj garancie, vijimi i pjesëmarrjes në këto komisione konsiderohet një strategji falimentare që dobëson imazhin e opozitës dhe e paraqet atë të pafuqishme përballë Ramës.
Riciklimi i pjesëmarrjes në këto komisione të zaptuara de facto nga mazhoranca shihet si riciklim i dështimit dhe legjitimim i një skenari të përsëritur.
Çfarë duhet të bëjë opozita?
Sipas këtij qëndrimi, opozita duhet të refuzojë farsën e këtyre komisioneve dhe të mos marrë pjesë deri në krijimin e garancive reale.
Kompleksi ndaj bojkotit konsiderohet falimentar, ndërsa presioni qytetar dhe protestat gjithnjë e më të fuqishme shihen si mjeti i vetëm për të krijuar kushte reale për një proces të besueshëm.
© SYRI.net