Pse Lindja e Mesme bie dakord me Presidentin Trump më shumë sesa e kupton Amerika

Nga Majeed Gly-Fox News

Amerikanët po debatojnë nëse kjo luftë ia vlejti. Trembëdhjetë ushtarë janë kthyer në arkivole. Qindra të tjerë mbajnë plagë. Askush nuk e merr lehtë këtë. Më së paku dikush si unë, që e zgjodhi këtë vend dhe e mban flamurin e tij me zgjedhje, jo nga lindja.

Unë kam lindur në kufirin me Iranin dhe jam rritur në hijen e luftërave të tij. Kam parë nga afër se çfarë u bëjnë këto politika njerëzve të këtij rajoni. Ende udhëtoj nëpër Lindjen e Mesme, kam qenë në Erbil, Riad dhe Dubai së fundmi. E di çfarë thonë njerëzit kur kamerat janë të fikura. Nuk është zemërim ndaj Amerikës. Është lehtësim.

Por ja çfarë po humbasin kritikët. Për miliona njerëz në gjithë Lindjen e Mesme, kjo luftë nuk filloi më 28 shkurt. Ajo filloi dekada më parë. Ajo që ndryshoi është se një president vendosi të ndalojë menaxhimin e problemit dhe të fillojë përballjen me të. Njerëzit e rajonit e vunë re. Ju premtoj, e vunë re.

Ajo që shumica e amerikanëve nuk e dëgjojnë kurrë është se çfarë duan realisht këta njerëz. Jo luftë. Jo xhihad. Jo martirizim. Në gjithë Gjirin, Irakun, Sirinë, Libanin dhe Jordaninë, 140 milionë njerëz janë nën moshën 30 vjeç. Ata duan atë që do çdo i ri amerikan: një punë, një vend të qëndrueshëm dhe një të ardhme që nuk mbahet peng nga ideologjia e dikujt tjetër. Udhëheqës të rinj në Arabinë Saudite, Emiratet e Bashkuara Arabe, Kurdistan dhe Siri po ndërtojnë pikërisht drejt kësaj. Kur ulem me profesionistë të rinj në Erbil, Riad apo Dubai, ata flasin për startup-e. Flasin për inteligjencë artificiale. Flasin për mundësi.

Dhe kjo nuk është teori. Shikoni çfarë ndodh kur stabiliteti zë rrënjë. Emiratet e Bashkuara Arabe ishin shkretëtirë e zbrazët 50 vjet më parë. Sot është një qendër globale tregtie ku miliona njerëz, përfshirë amerikanë, jetojnë, investojnë dhe ndërtojnë. Rajoni i Kurdistanit në Irak, i rrethuar nga forca armiqësore, ndërtoi një nga shoqëritë më të hapura në Lindjen e Mesme. U bë streha më e madhe e sigurt për të krishterët e persekutuar në rajon. Dhe pavarësisht një embargoje të rëndë ekonomike nga forcat e mbështetura nga Irani, Kurdistani ndërtoi një ekonomi të qëndrueshme shumë-miliardëshe që strehon pothuajse të gjitha forcat amerikane në Irak. Njerëzit lëvizin atje sepse funksionon. Këto vende nuk janë përjashtime. Ato janë një parashikim i asaj që mund të bëhet i gjithë rajoni.

Lindja e Mesme nuk është barrë. Është një rajon me talent të jashtëzakonshëm, ambicie dhe pasuri, i mbajtur peng nga një pakicë e dhunshme që nuk ka qenë kurrë më e dobët se tani.

Çfarë e ndalon këtë, çdo herë, është e njëjta forcë. Grupet e armatosura të mbështetura nga Irani në Liban, Irak dhe Jemen, të gjitha duke marrë urdhra nga Teherani, të gjitha duke bllokuar të ardhmen që pjesa tjetër e rajonit po përpiqet të ndërtojë. Për 45 vjet, një kryeqytet ka eksportuar paqëndrueshmëri në çdo cep të këtij rajoni, jo sepse iranianët e duan këtë, por sepse një rreth i vogël njerëzish në pushtet përfitojnë prej saj.

Shifrat tregojnë historinë. Që nga 28 shkurti, Irani ka goditur çdo vend në rajon që ka zgjedhur partneritet me Perëndimin, dhe asnjëri prej tyre nuk ka qëlluar ndaj Iranit. Emiratet e Bashkuara Arabe kanë përballuar më shumë se 2,800 raketa dhe dronë. Trembëdhjetë persona janë vrarë. Mbi 200 janë plagosur. Kurdistani është goditur më shumë se 700 herë. Katërmbëdhjetë të vdekur, përfshirë një burrë dhe grua të vrarë në mesnatë, duke lënë pas dy vajza. Kuvajti, Bahreini, Katari, të gjithë të goditur. Asnjëri prej tyre nuk e kërcënoi Iranin. Faji i tyre i vetëm është se zgjodhën një të ardhme ndryshe.

Këto forca nuk kanë shkatërruar vetëm Lindjen e Mesme. Ato kanë vrarë amerikanë për dekada.

Çdo president para këtij zgjodhi të shikonte në anën tjetër. Ata minimizuan kërcënimin. U thanë amerikanëve se ishte nën kontroll. E lanë për brezin tjetër. Por injorimi i Lindjes së Mesme gjithmonë ka një çmim. Barack Obama u tërhoq nga Iraku. ISIS mbushi boshllëkun. Marrëveshja e tij bërthamore dërgoi miliarda në Teheran dhe tek grupet terroriste të tij në Irak, Liban, Siri dhe Jemen. Joe Biden e quajti ‘durim strategjik’. Ky durim na dha 7 tetorin. Problemi nuk u zhduk kurrë. Gjithmonë u përkeqësua. Ky president bëri një zgjedhje ndryshe.

Unë jam rritur në këtë realitet. Nuk e kam studiuar në një seminar. E di si tingëllon një raketë kur godet një shkollë lagjeje. E di si duken familjet kur mbushin një makinë në orën 3 të mëngjesit dhe nisen drejt qytetit të vetëm që ende qëndron në këmbë. Frika në gjithë këtë rajon nuk është se Amerika veproi. Është se bota do të humbasë interesin para se të ndryshojë diçka.

Lindja e Mesme nuk është barrë. Është një rajon me talent të jashtëzakonshëm, ambicie dhe pasuri, i mbajtur peng nga një pakicë e dhunshme që nuk ka qenë kurrë më e dobët se tani.

Njerëzit e këtij rajoni kanë kërkuar që bota t’i dëgjojë për dekada. Ndoshta tani, do t’i dëgjojë.