Ukraina mund të bëhet një superfuqi ushtarake, por vetëm nëse Europa paguan

Oleksiy Goncharenko – The Telegraph

Historiani britanik Simon Sebag Montefiore së fundmi dha një vlerësim të fortë për ndryshimet e mëdha që po ndodhin në kontinentin tonë. Ai e përshkroi Ukrainën si "fuqinë më të madhe ushtarake" të Europës, një "demokraci lufte", aftësia e së cilës në përdorimin e dronëve dhe teknologjisë së raketave tashmë po studiohet nga fuqitë tradicionale botërore.

Është një vizion tërheqës: lindja e një kombi të militarizuar përgjatë Dnieprit, i formuar në zjarrin e mbijetesës kombëtare. Por për ata në Kiev, realiteti është shumë më praktik, më i kushtueshëm dhe më i ftohtë.

Montefiore ka të drejtë në përshkrimin e drejtimit aktual të Ukrainës, por të identifikosh një simptomë nuk është njësoj si të sigurosh një zgjidhje të qëndrueshme. Ukraina është bërë vërtet forca ushtarake më e aftë në kontinent, por këtë e ka arritur në kundërshtim me natyrën e saj.

Ironikisht, para vitit 2014 Ukraina ishte ndoshta vendi më i çmilitarizuar në Europë. Pas rënies së Bashkimit Sovjetik, Kievi jo vetëm që hoqi dorë nga arsenali bërthamor, por dobësoi ndjeshëm edhe forcat konvencionale, me një zell që do t'i bënte përshtypje edhe një pacifisti. Ky ishte një vend fermerësh, specialistësh IT dhe inxhinierësh industrialë, jo një Prusi në pritje.

"Demokracia e luftës" e sotme nuk është zgjedhje kulturore apo rezultat i ndonjë prirjeje për luftë. Është një përshtatje shumë efikase ndaj një kërcënimi ekzistencial. Ukraina nuk donte të kishte këmbësorinë më të trajnuar në Europë, por u detyrua. Nuk synonte të bëhej lider global në prodhimin e dronëve FPV, por zgjedhja ishte: inovacion ose zhdukje.

Rezultati është një kompleks ushtarako-industrial që sot është bërë një lojtar i rëndësishëm global. Kur Gjermania blen sisteme ukrainase, nuk është thjesht solidaritet, por një pranim se teknologjia ukrainase është përmirësuar në kushtet e luftës moderne.

Megjithatë, këtu qëndron përplasja mes idealit dhe realitetit ekonomik. A mund ta përballojë Ukraina të jetë fuqia më e madhe ushtarake e Europës? Përgjigjja e ftohtë është: jo.

Një "demokraci lufte" është jashtëzakonisht e shtrenjtë. Baza tatimore e një vendi që bombardohet vazhdimisht dhe që ka miliona të zhvendosur nuk mund të mbajë pafundësisht një ushtri prej një milion ushtarësh dhe një sektor kërkimi të avancuar. Ndërsa Ukraina aktualisht i ofron Europës një marrëveshje të thjeshtë, përvojë reale lufte në këmbim të mbijetesës, kjo nuk mund të vazhdojë pafundësisht si një sakrificë e njëanshme.

Për Europën, një ushtri teknologjikisht superiore në kufirin lindor është një përfitim i madh gjeopolitik. Për dekada, siguria europiane ka qenë një luks i subvencionuar nga SHBA. Ajo epokë ka mbaruar. Nëse Ukraina do të jetë "themeli i sigurisë europiane", atëherë Europa duhet të jetë gati të paguajë për këtë themel.

Integrimi në Bashkimin Europian shpesh shihet në Kiev si një shpërblim i largët. Në realitet, integrimi i sigurisë duhet të vijë i pari, i bazuar në ndarjen e barrës.

Marrëveshja është e thjeshtë: Ukraina ofron kapital njerëzor, gatishmëri në vijën e parë dhe laboratorin më të avancuar në botë për luftën elektronike. Në këmbim, Perëndimi duhet të sigurojë kapitalin afatgjatë për ta mbështetur. Kjo nuk është bamirësi, por një shërbim profesional. Nëse Ukraina duhet të frenojë një Rusi revanshiste, ushtria e saj duhet parë si një aset i përbashkët europian, i financuar përmes mekanizmave të përbashkët të mbrojtjes.

Po shohim lindjen e një fuqie të re botërore, por një fuqie "nën presion të madh". "Demokracia e luftës" është e brishtë. Ajo kërkon më shumë se duartrokitje apo dërgesa të rastësishme armësh; kërkon një rimendim të thellë të mënyrës si Europa paguan për paqen e saj.

Pyetja për Brukselin nuk është më nëse Ukraina i përshtatet projektit europian, por nëse ky projekt mund të mbijetojë pa peshën ushtarake të Ukrainës.

Ukraina është gati të jetë shtylla kryesore e një blloku të ri mbrojtjeje europiane, me kusht që fuqitë tradicionale të mos e shohin më konfliktin si një projekt bamirësie. Marrëveshja është e ftohtë dhe realiste: Ukraina ofron sigurinë që i mungon Europës, ndërsa Europa ofron motorin ekonomik që Ukraina ka humbur nga lufta.

Duhet të kalojmë nga "për aq kohë sa duhet" në një epokë të "pavarësisht kostos". Përndryshe, fuqia më e madhe ushtarake e Europës mund të bëhet një flakë që digjet me intensitet të madh, por që shuhet për mungesë karburanti. Ukraina ofron mburojën, por Europa duhet të sigurojë farkën. Ka ardhur koha të nënshkruhet marrëveshja. / The Telegraph – Syri.net