Socializmi e shkatërroi vendin tim. Arrestimi i Maduros nga Trump mund të na ndihmojë ta rindërtojmë përsëri

Nga Franklin Camargo, FOX NEWS

Asnjëherë nuk kisha menduar se do ta shihja njeriun, që shkatërroi jetën e familjes time, me pranga në duar. Por pikërisht kjo ndodhi kur forcat amerikane kapën së fundmi diktatorin venezuelas, Nicolás Maduro, dhe gruan e tij. “Trump po e bën!” më tha nëna ime në telefon në lot në sy. Nuk e kisha parë kurrë më të lumtur. Unë isha në shok. Shikoja telefonin tim, duke lëvizur mes videove dhe lajmeve të fundit në X — nëna ime kishte të drejtë.

Kur por rritesha në Venezuela, vuaja së bashku me prindërit e mi, të cilët u detyruan të mbyllnin biznesin tonë të kozmetikës për shkak të kontrollit të çmimeve nga qeveria socialiste. Prindërit e mi bënin sakrifica dhe nuk hanin që unë të kisha ushqim.

Këto përvoja më frymëzuan të bëhesha aktivist në universitet kundë regjimit të Maduros. Flisja hapur to vërtetën për kapitalizmin dhe lirinë. Shpejt u përjashtova nga shkolla, më etiketuan si terrorist dhe më kërcënuan me burg.

Kushëriri im ishte burgosur për aktivizmin e tij, dhe familja ime nuk donte të ndodhte e njëjta gjë edhe për mua. Kështu që u larguam duke kërkuar azil politik në Amerikë.

Kjo më shpëtoi jetën. Amerika më dha një të ardhme me liri dhe mundësi. Dhe tani, falë Presidentit Donald Trump, kam përjetuar një dozë drejtësie që nuk e kisha imagjinuar ndonjëherë.

Familja dhe miqtë e mi, që mbeten në Venezuelë, janë tepër të gëzuar. Ndoshta nuk ka njerëz më mirënjohës ndaj presidentit të Amerikës në këtë moment sesa venezuelasit.

Edhe pse shumë prej miqve dhe familjarëve të mi në Venezuelë po festojnë, ata duhet të bëjnë kujdes. Maduro ka rënë, por regjimi i tij mbetet në fuqi. Ata që festojnë në rrugë ose postojnë online, rrezikojnë ende ndëshkimin dhe burgun. Ky nuk është një përfundim i lumtur për Venezuelën, por një fillim i ri.

Çfarë do të ndodhë tani është e pasigurt, dhe shumë pyesin nëse Venezuela do të bëhet një tjetër Irak ose Afganistan.

Por Venezuela nuk është një vend tribal i përcaktuar nga dhuna sektare. Është një vend perëndimor me një traditë të gjatë demokratike para Hugo Chávez, një gjuhë të përbashkët dhe një kulturë thellësisht kristiane — më shumë se 90 për qind identifikohen si të tillë. Ky nuk është një vend i ndarë mbi pyetjen nëse tirania është e pranueshme — është një vend që është mbajtur peng me forcë.

María Corina Machado — fituesja e Çmimit Nobel për Paqe dhe udhëheqësja e opozitës demokratike —nuk e ka marrë ende pushtetin. Kjo sepse Machado ka mbështetjen e popullit venezuelas, por jo kontrollin mbi ushtrinë. Njësitë e armatosura të Venezuelës janë, dhe kanë qenë për një kohë, një ndërmarrje kriminale e madhe e nënshtruar ndaj karteleve. Prandaj Presidenti Trump, në vend që të pretendonte se regjimi u rrëzua brenda natës, po krijon një proces — atë që Sekretari i Shtetit Marco Rubio e përshkroi si stabilizim, rikuperim dhe tranzicion.

A i besojnë venezuelasit lideres aktuale Delcy Rodríguez, zv/presidentes së Madurós? Jo. Ajo ndihmoi në ndërtimin e makinerisë së shtypjes që terrorizoi vendin. Por ajo kupton diçka që Maduro nuk e kuptoi: Trump është jashtëzakonisht serioz.

Maduro sfidoi Trump. Tani ai po qëndron në një qeli burgu në Nju Jork. Regjimi nuk ka qenë kurrë më i dobët.

Nëse Rodríguez po bashkëpunon — siç sugjeron administrata e Trump — kjo mund të krijojë çarje brenda regjimit. Figura si Diosdado Cabello dhe Vladimir Padrino López ndërtuan fuqinë e tyre mbi dhunën, jo mbi kompromisin. Tensionet e brendshme kanë rëndësi.

Ky moment është i brishtë. Mundësi të shumta janë të mundshme — ndarje të brendshme, shtypje e rinovuar, bashkëpunim, ose një tranzicion i negociuar. Por një gjë është e padiskutueshme: Venezuela — dhe bota — janë më mirë me Nicolás Maduros pas hekurave.

Maduro nuk ishte një president — zgjedhjet e tij ishin mashtrime. Ai ishte një i arratisur i paditur nga Departamenti i Drejtësisë i SHBA në 2020 për narko-terrorizëm. Aleancat e Venezuelës me aktorë të këqij si Kina, Rusia, Kuba dhe Irani vazhdojnë të shkaktojnë kaos për Amerikën dhe botën. Por tani, një lojtar i madh është më në fund pas hekurave.

Edhe kështu, shumë njerëz në Amerikë po e dënojnë kapjen e një diktatori socialist. Protestuesit jashtë qendrës së arrestimit kërkojnë lirimin e Madurós. Ata ironikisht lavdërojnë regjimin e tij, duke mos kuptuar se kurrë nuk do të mund të protestonin në Venezuelën e Madurós pa u arrestuar.

Disa të tjerë sugjerojnë në mënyrë absurde se Maduro është një lider konservator kristian.

I njëjti Maduro përdori ligjin e tij të ashtuquajtur “Anti-Fjalimi i Urrejtjes” për të përndjekur katolikët që guxonin të kritikonin regjimin e tij. Ai ofendoi publikisht klerikët, duke i quajtur “djaj”, madje urdhëroi hetime kundër tyre.

Duke u përballur me këtë, peshkopët katolikë të Venezuelës nuk u dorëzuan dhe përsëri e dënuan socializmin marksist të Madurós. Ata paralajmëruan se ai “kërcënon lirinë dhe të drejtat e individëve dhe shoqatave dhe ka çuar në shtypje dhe shkatërrim në çdo vend ku është provuar”.

Liria është një përjashtim, jo normë. Dhe Amerika është unike në përkushtimin ndaj lirisë. Venezuela nuk u bë një diktaturë brenda natës. Kjo ndodhi gradualisht me premtime për drejtësi, më shumë kontroll qeveritar i shitur si dhembshuri dhe shtypje të mosmarrëveshjeve. Nga momenti që njerëzit kuptuan se çfarë kishin humbur, ishte tepër vonë.

Unë u largova nga socializmi për të mbijetuar. Dhe u bëj thirrje amerikanëve të shmangin të mësuarit e këtyre mësimeve në mënyrë të vështirë. Sepse unë e kuptoj se sa e lehtë është të humbasësh lirinë — dhe sa e rrallë është ta marrësh përsëri.