Protestat në Iran/ Nënat rrëzohen përtokë, trupat e pajetë rreshtohen…

Një nënë i bie të fikët dhe rrëzohet përtokë. Janë qindra njerëz. Trupat transportohen me kamionë dhe hidhen përpara morgut të Teheranit, ku nuk ka më hapësirë të lirë. Rreshta çantash të zeza formohen përgjatë perimetrit të ndërtesës së vdekjes, në oborr, mes shtretërve me lule.

Disa zinxhirë janë gjysmë të hapur, duke zbuluar fytyra të përgjakura. Copëza lëkure dhe copa rrobash. “Kërkoni fëmijët tuaj”, urdhërojnë ata. Kush e gjen djalin e tij, bie në gjunjë dhe bërtet. Ata që ende shpresojnë se bëhet fjalë për një gabim, përkulen mbi çantën, e hapin përgjysmë dhe, nëse janë me fat, e mbyllin sërish. Një djalë bie në sy në gjithë këtë errësirë. Ndërsa orët kalojnë, pamje të tilla shtohen: skena të ngjashme po mbërrijnë nga çdo cep i vendit — brenda spitaleve, jashtë morgjeve, në rrugë.

 “Po i vrasin të gjithë”, shkruajnë ata. Është masakra e Republikës Islamike, që shtyp popullin e saj të revoltuar ndërsa bën thirrje për zhdukjen e tyre. Në ditën e pesëmbëdhjetë të protestave, rrugët po mbushen sërish, pavarësisht shtypjes së egër që po i ngjan gjithnjë e më shumë një lufte. OJQ-të flasin për 538 vdekje, por brenda vendit thuhet “mijëra”. Fondacioni i fitueses së Çmimit Nobel, Narges Mohammadi — ende në burg — shkruan për mbi 2.000 të vrarë dhe gati 11.000 të arrestuar.

Interneti dhe telefonat janë ende të shkëputur, por protestuesit po përgatiten të anashkalojnë bllokadën e vendosur nga ajatollahët, të cilët vrasin më lehtë në errësirë. “Ata që janë të lidhur me Starlink po vihen në dispozicion për të informuar familjet e të tjerëve dhe për të dërguar materiale të rëndësishme jashtë vendit”, thonë ata.

Samira shkruan sërish: “Jam gjallë.” Nuk kishim dëgjuar prej saj për katër ditë. “Ka kaq shumë të vdekur, janë kudo. Po na qëllojnë nga çatitë. Nuk dimë çfarë të bëjmë; nuk mund të mbrohemi me gurë kundër mitralozëve. Do të na vrasin të gjithëve nëse askush nuk na ndihmon.” Ajo ka frikë, veçanërisht për vëllezërit e saj: “Guximi i tyre më tremb.”

Rrugët janë të mbushura me turma dhe Garda Revolucionare po qëllon drejt e në kokë. Kështu na thonë protestuesit dhe mjekët në urgjencat e mbingarkuara. Thirrja e dëshpëruar e një mjeku: “Ju lutemi transmetoni mesazhin tonë në televizionin kombëtar. Nuk mund t’i trajtojmë të gjithë, na mungojnë kirurgë dhe infermierë.”

Ai kërkon që apeli i tij të transmetohet, sepse as telefonat në spitale nuk funksionojnë. Ata na dërgojnë fjalët e një të riu nga Shirazi: “Familjet e viktimave po heshtin, sepse kjo është e vetmja mënyrë për të marrë trupat e të dashurve të tyre. Për t’i rikthyer, disa duhet të paguajnë mijëra dollarë. Baballarët dhe nënat kanë frikë të flasin.” Lexojmë se “në Rasht ka vdekje të panumërta, madje edhe në Lordegan. Qytete të tëra janë në zi. Në qytetet më të vogla është një masakër.”

Samira tregon se si disa agjentë infiltrohen te protestuesit dhe shtiren si udhëheqës, duke i futur në kurthin e regjimit: “Kur një turmë e madhe marshon nëpër rrugë, duhet një udhëheqës për të treguar drejtimin.”

Samira kthehet te lufta dhe, bashkë me të, te errësira e internetit. Por më parë na pyet nëse bota po flet për Iranin dhe na lë një mesazh, siç ka bërë gjithmonë, edhe kur mori pjesë në protestat e vitit 2022: “Nëse më ndodh diçka, thoni se isha në rrugë për liri.”

Dosja e Iranit është tashmë në tryezën e Donald Trump. Sipas informacioneve, ai do të vlerësojë disa opsione, përfshirë veprime ushtarake. “Opsionet që do të vlerësohen”, përgjigjet drejtpërdrejt kryetari i Parlamentit, i linjës së ashpër dhe besnik i Ali Khameneit, Mohammad Bagher Qalibaf: “Në rast të një sulmi ndaj Iranit, si Izraeli ashtu edhe të gjitha qendrat, bazat dhe anijet ushtarake amerikane në rajon do të jenë objektivat tanë legjitimë.”

Wall Street Journal raporton se një takim informues është planifikuar për të martën, në të cilin presidenti amerikan do të njihet me opsionet, që përfshijnë, përveç bombardimeve të mundshme, sulme kibernetike dhe sanksione. Jerusalem Post raporton se “Trump në thelb ka vendosur të ndihmojë protestuesit. Ajo që ai nuk ka vendosur ende është ‘si’ dhe ‘kur’”.

Mbrëmë vonë, ajatollahët bënë një njoftim që, në ditën e grumbullimit të kufomave në morgje, dukej surreal: tre ditë zie kombëtare për viktimat e “betejës së rezistencës” kundër protestave. Agjencia e lajmeve Tasnim raportoi se i ashtuquajturi president reformist, Masoud Pezeshkian, është “thellësisht i prekur” nga jetët e humbura dhe po bën thirrje për një marshim. Thuhet se 48 anëtarë të forcave të sigurisë janë vrarë në dy javë.

OJQ-të kanë nisur të mbledhin emrat dhe historitë e atyre që u vranë nga rojet besnike të ajatollahëve. Mes tyre është Ahmad Abbasi, aktor dhe producent teatri. Ai u qëllua në ballë ndërsa protestonte i paarmatosur në rrugët e Teheranit. Familja e identifikoi falë tatuazheve të tij. Ai ishte i panjohur. U vra gjithashtu Robina Aminian, një studente 24-vjeçare kurde në Universitetin e Teheranit, me origjinë nga Nowdesheh, në provincën Kermanshah. Forcat qeveritare e qëlluan në kokë nga afër: ajo vdiq menjëherë. Autoritetet refuzuan t’ia kthenin trupin familjes së saj. /Corriere della Sera/