Regjimi i mullahëve drejt fundit/ Protestuesit iranianë ndryshojnë emrat e udhëve në ‘Rruga Trump’

Nga Mani Basharzad, SPECTATOR

Ndërsa një valë protestash përfshiu Iranin mbrëmë, interneti u ndërpre plotësisht. Nuk kam asnjë ide se çfarë po ndodh me miqtë e mi, familjen time apo këdo tjetër. Shoku im më i mirë, Champ, ishte në demonstratë. Shpresoj me gjithë zemër që ai të jetë i sigurt.

Irani është një komb që kërkon të rifitojë shpirtin e tij. Gjatë natës pati protesta në të gjithë Iranin. Nga Qom dhe Mashhad, qytetet më fetare, deri në Rasht dhe Anzali, më sekularet; njerëzit dolën në rrugë. Në Teheran, protesta pati si në zonat më të varfra ashtu edhe në më të pasurat e qytetit. Nuk u besoja syve kur pashë turmën e madhe në Pol-e-Roomi, një lagje e Teheranit ku çmimet janë të krahasueshme me Londrën.

Një nga arsyet pse kaq shumë njerëz dolën në rrugë është thirrja për veprim e Princit të Kurorës, Reza Pahlavi, për herë të parë. Kur ai ftoi njerëzit të protestonin në orën 20:00 më 8 dhe 9 janar, mesazhi i tij mori 3.2 milionë pëlqime dhe 88 milionë shikime – një rekord historik në Instagramin persian.

Pse po revoltohen së bashku pjesët më të pasura dhe më të varfra të Iranit, qytetet më fetare dhe më sekulare? Sepse ky revolucion nuk ka të bëjë me të majtën apo të djathtën. Ka të bëjë me njerëz që duan të jenë një komb, e jo një ummet. Ne duam të jemi qytetarë, jo ushtarë të një kauze islamiste reaksionare.

Irani është një komb që kërkon të rifitojë shpirtin e tij. Protestuesit djegin flamurin e Republikës Islamike dhe e zëvendësojnë atë me flamurin e vërtetë të Iranit: Luanin dhe Diellin. Është një komb që rimerr shpirtin e qytetërimit, jo barbarinë islamike; patriotizmin, jo internacionalizmin e Gardës Revolucionare Islamike. Ky është një revolucion kombëtar për të rimarrë atë që na u vodh nga islamistët: historinë tonë, kulturën tonë, mënyrën tonë të jetesës. Kjo është kryengritja e kulturës persiane kundër islamit politik.

E urrej të jem viktimë dhe e urrej politikën e viktimizimit si një theçeriste, por nuk mund t’i ndal lotët kur Republika Islamike sulmon spitale në Ilam për të arrestuar protestues në shtretërit e tyre dhe turma e të ashtuquajturve mbrojtës të të drejtave të njeriut nuk reagon. Ata shqetësohen për spitalet vetëm kur Hamasi fsheh municione në to. Qytetarët e zakonshëm iranianë? Askush nuk merret me ta. Deri tani, 36 protestues janë vrarë vetëm në dhjetë ditë. Aktivistët perëndimorë nuk duken të interesuar.

Gabimi strategjik i protestuesve iranianë është se ata duan të jenë miq me Perëndimin. Për këtë arsye, turma pro-Palestinë hesht.

Donald Trump, të paktën, ka folur. Presidenti amerikan ka thënë se regjimi do të goditet “shumë fort” nëse vepron me dhunë ndaj protestuesve. Si pasojë, demonstruesit po ndryshojnë emrat e rrugëve në Teheran në “Rruga Trump”. Princi i Kurorës ka thënë se është gati të udhëheqë tranzicionin drejt demokracisë. Njerëzit brohorasin: “Kjo është beteja finale – Pahlavi do të kthehet”. Me të vërtetë duket sikur fundi po afron. Askush nuk mund të parashikojë datën e saktë kur udhëheqësit e regjimit do të largohen nga vendi im, por është e qartë se është vetëm çështje kohe.

Republika Islamike ka përdorur çdo mjet represioni për të penguar protestat. Që nga shtatori i vitit 2022, dhjetëra fëmijë janë vrarë nga regjimi. Nika Shakarami, një vajzë 16-vjeçare, u torturua, u përdhunua dhe më pas u vra nga Garda Revolucionare Islamike. Momentet e saj të fundit i kaloi duke rezistuar ndaj sulmuesve.

Do të doja që Shakarami të ishte gjallë, që të dëgjonte thirrjet “vdekje diktatorit” dhe “Akhoond bayad gom beshe”, që do të thotë “mullahët duhet të zhduken”. Në një Iran të ri, vajza si Shakarami do të mund të jetonin një jetë normale: të visheshin si të donin, të protestonin pa rrezikun e përdhunimit nga terroristë islamistë. Do të doja që Shakarami, dhe të gjithë ata që dhanë jetën duke luftuar shtetin e terrorit të Republikës Islamike, ta shihnin këtë ditë.