Kur përqafimi i një peme zë vendin e mungesës njerëzore

Në distriktin qendror të Pekinit, pemët i gjen kudo: në parqe, përgjatë rrugëve dhe në oborret e shtëpive. Shumë prej tyre janë mbjellë vetëm në dekadat e fundit.

Të tjera, me trungje të gjera, kanë qenë aty prej shekujsh dhe janë të këndshme për t'u prekur: mund t'i përqafosh bashkë me një mik, të kalosh gishtat mbi lëvore ose të mbështesësh veshin në trung për të dëgjuar "jetën" e brendshme të pemës. Të përqafosh një pemë është një art. Nuk vjen natyrshëm; duhet mësuar.

"Përqafimi i pemëve është një mënyrë për të pasur kontakt fizik në jetë," më tha Xiaoyang Wong, drejtuese e një komuniteti të terapisë pyjore në Pekin. Wong është 35 vjeçe, ish-montazhiere filmash, e cila u rikualifikua si terapiste pylli pasi pandemia e COVID-it i dha vetmi dhe izolim.

Në fillim, shumë njerëz ndihen në siklet kur përqafojnë një pemë, tha ajo. Por në terapitë pyjore, Wong i nxit njerëzit ta njohin pemën nga afër, duke vëzhguar milingonat dhe insektet e tjera që lëvizin mbi lëvoren e saj.

Vetëm pasi tregojnë kureshtje dhe "bisedojnë" me pemën, ajo i inkurajon të vendosin nëse duan ta prekin apo ta përqafojnë. Ajo më tha se isha natyrshëm i mirë në përqafimin e pemëve. Në fakt, këtë "aftësi" e kisha mësuar thjesht duke parë njerëz të tjerë që e bënin këtë praktikë në parqet e qytetit, që shpesh duket e çuditshme.

Në Pekin, shumica e pemëve shumë të vjetra janë të rrethuara nga autoritetet për t'u mbrojtur nga dëmtimi; ndërsa pemët më të reja janë ende të aksesueshme për t'u prekur dhe për t'u mbledhur rreth tyre.

Kërkim lehtësimi

Në fundjavë dhe madje edhe vonë natën, vura re njerëz, të rinj e të moshuar, nëna dhe vajza, miq e çifte, që përqafonin pemë ose mbështesnin shpinën në trung, duke kërkuar lehtësim nga streset e përditshme.

Këto strese janë shtuar, sidomos pas pandemisë, kur vetmia dhe izolimi u bënë të zakonshme. Për më tepër, shumë gra të reja në Kinë vënë në pikëpyetje martesën dhe kërkojnë miqësi dhe mënyra të reja për të ndërtuar një jetë të mirë.

Studiuesit thonë se pemët i bëjnë të rinjtë të ndihen "të rrënjosur" dhe "të gjallë". Në intervistat e mia me më shumë se 25 gra dhe burra të rinj, si pjesë e një kërkimi ende të papublikuar, zbulova se më shumë gra sesa burra merrnin pjesë në terapinë pyjore, duke kërkuar miqësi si me pemët ashtu edhe me njerëzit e tjerë.

Në këto terapi, Wong përshtati praktikat tradicionale të "banjave të pyllit" me ide të sajat për të rritur përfshirjen e njerëzve. Këto përfshinin "rolin e bimës", ku pjesëmarrësit merrnin emrin e pemës së tyre të preferuar dhe thirreshin me atë emër gjatë gjithë ditës. Ajo na nxiti të ndanim edhe një gjest që e lidhnim me bimën e zgjedhur, duke përshkruar se si e imagjinonim lëvizjen e pemës.

Wong shoqërohej në këto seanca nga gra të tjera që kishin hequr dorë nga puna me presion të lartë dhe kishin zgjedhur këtë angazhim part-time për t'u kujdesur për njerëzit, pemët dhe bimët e qytetit.

Në një nga këto seanca në grup, një përqafues pemësh, Florian Mo, shprehu zhgënjimin e tij që nuk arrinte të gjente dhe të mbante dashurinë në jetën e tij. Sipas tij, një problem i madh i shoqërisë kineze është stigmatizimi i kërkimit të dashurisë në moshë të re.

Ai ishte 28 vjeç dhe po vuante nga një ndarje. Por, sipas Mosë, kjo ndodhte sepse nuk kishte mësuar kurrë si të donte kur ishte adoleshent. Nëse do ta kishte mësuar atëherë, jo vetëm që sot do të ishte partner më i mirë, por do ta përballonte edhe më lehtë dhimbjen e tanishme.

Për të rinj si Wong dhe Mo, pemët u kthyen në hapësira për të eksploruar veten dhe lidhjet me të tjerët. Dhe ndërsa historia e urbanizimit të Kinës shpesh tregohet përmes imazheve të ajrit, ujit dhe tokës së ndotur, të rinj si Wong dhe Mo sjellin një rrëfim tjetër: se brezat e rinj kinezë kërkojnë të riparojnë mjedisin urban duke u lidhur me të tjerët, duke u kujdesur, duke ushqyer dhe madje duke përqafuar pemët me miq dhe të panjohur. / Medicalxpress – Syri.net