“Më lidhën sytë dhe më morën me vete. Në një moment më çuan në oborrin e burgut dhe më hoqën kapuçin: përballë meje, një vinç. ‘Ky është fati i spiunëve’, më thanë”, kujton Cecilia.

“Drita nuk fikej kurrë. Nuk kishe ndjesi dite apo nate. Nuk të lejonin as syzet apo lentet. Çdo gjë ishte e menduar për të të thyer”, rrëfen ajo.

Në qelinë ngjitur, dëgjonte një grua që përplaste kokën në derë, duke tentuar të vrasë veten nga dëshpërimi. “Ishte një krismë që përsëritej, ajo përplaste kokën në derë. E tmerrshme”.

Sala pranon se është ndaluar jo si gazetare, por si peng për pazare politike. Autoritetet iraniane kërkonin ta paraqisnin si spiune, për të mundësuar një shkëmbim të mundshëm me të burgosur iranianë jashtë vendit.

“Më kërkonin të pranoja që isha spiune. E dija që po ta bëja këtë, do përfundoja si të tjerët që kanë rrëfyer të pavërteta: vite pa fund në qelitë e vdekjes”, thotë ajo.

Megjithatë, ajo shpëtoi falë një operacioni të koordinuar nga autoritetet italiane, përfshirë shërbimet inteligjente dhe përfaqësues të lartë politikë, mes të cilëve edhe kryeministrja Giorgia Meloni. Sala thotë se nuk do ta harrojë kurrë ndihmën që mori: “Ky libër i është dedikuar atyre që më kthyen në shtëpi dhe atyre që më besuan në vendet ku kam raportuar.”

Një nga momentet më të ngrohta gjatë burgimit, për ironi, ishte kur një mace e vogël iu afrua në oborr dhe u përkëdhel rreth këmbëve të saj. Ishte, siç thotë ajo, “i vetmi kontakt i gjallë dhe i dashur për ato ditë”. Pas kthimit në Itali, ajo ka adoptuar një mace me ngjyrë të kuqe, si ajo që pa në burgun Evin.

Megjithëse për momentin nuk mund të kthehet në Iran, ajo është e bindur: “Regjimi do të bjerë. Jo nesër, por do të ndodhë. Sepse ka humbur rininë e vet. Dhe unë, një ditë, do të kthehem”.

FOTO GALERI: