Fëmijë që kërkojnë bukë, nëna që nuk kanë më asgjë... Dëshmia e urisë në Gaza

Në rrugët e mbipopulluara dhe të mbuluara nga rrënojat e qytetit të Gazës, nuk kishte shumë surprizë për njoftimin se ekspertët e mbështetur nga OKB besojnë se skenat e dëshpërimit mund të përshkruhen zyrtarisht si uri.

"Këtë e kemi thënë prej muajsh, e kemi parë, e kemi jetuar dhe vuajtur. Ndjehemi shumë të pafuqishëm, shumë të sëmurë dhe shumë të lodhur", tha Amjad Shawa, drejtori i Rrjetit të OJQ-ve Palestinez, që ka qëndruar në Gaza gjatë gjithë luftës 22-mujore.

Të premten, organizata globale IPC (Integrated Food Security Phase Classification) — që klasifikon ashpërsinë e pasigurisë ushqimore — konfirmoi se tre kushtet kryesore për shpalljen e urisë janë përmbushur në këtë qendër dikur të gjallë tregtare dhe administrative.

Që nga themelimi i saj më 2004, IPC ka shpallur vetëm katër raste urie — i fundit në Sudan, vitin e kaluar. "Kjo uri është plotësisht e shkaktuar nga njeriu. Ajo mund të ndalet dhe të rikthehet mbrapsht", thuhet në raport, i cili paralajmëron për rritje eksponenciale të vdekjeve nëse nuk vendoset një armëpushim dhe nuk rikthehen menjëherë furnizimet bazë ushqimore dhe shërbimet thelbësore.

Më të rrezikuarit: Të moshuarit, fëmijët dhe të izoluarit

Ndihmësit humanitarë theksojnë se më të ekspozuarit janë afërsisht 500,000–800,000 banorët e Gazës, përfshirë të moshuarit, fëmijët, të sëmurët dhe ata që janë të izoluar shoqërisht.

Sabah Antaiz, 55 vjeç, e zhvendosur nga lagjja Tuffah, tha:
"Nuk kam asgjë për të gatuar dhe as para për të blerë dru për zjarr. Në mëngjes hamë pak për të larguar urinë, në darkë edhe pak më shumë. Ha vetëm pak za’atar, djathë ose kripë me bukë. Pa perime, pa ushqim të gatuar."

Ajo vuan nga tensioni i lartë, diabeti dhe sëmundje të zemrës. Bashkëshorti i saj 60-vjeçar është shumë i sëmurë dhe nuk mund të punojë apo të mbledhë ushqim.
"Nuk na ka mbetur askush. Humbëm rreth 10 anëtarë të familjes në një sulm ajror — babain, nënën, nipërit, mbesat, fëmijët e vëllezërve dhe motrave."

Çmimet ekstreme dhe mungesa totale e të ardhurave

Izraeli shtrëngoi bllokadën e Gazës në tetor 2023 dhe ndaloi totalisht furnizimet në mars dhe prill 2024. Kohët e fundit ka hyrë ndihmë, por vetëm një pjesë e vogël e asaj që nevojitet.

Çmimet janë të paarritshme:

Sheqeri: nga $100/kg në rreth $7,

Domatet: $30/kg,

90% e popullsisë nuk ka asnjë të ardhur.

Ibtisam Saleh, 50 vjeç, jeton në çadër pas 20 zhvendosjesh. Ajo nuk ka as ushqim, as të ardhura.
"Ajo që kemi tani vjen vetëm nga ndihmat ose dhuratat. Para luftës merrja $100 në muaj nga ambasada e Katarit sepse isha e divorcuar dhe kisha një djalë. Që kur filloi lufta, nuk kemi marrë asgjë."

Saleh ha vetëm një vakt në ditë, zakonisht thjerrëza. Javën e kaluar një fqinj i dha një qese të vogël me oriz.
"Nuk kam forcë të rri në radhë për ndihma. Njëherë rashë pa ndjenja nga nxehtësia. Tensioni më ra dhe humba vetëdijen."

Në prag të kolapsit total

Pas gati dy vitesh urie dhe zhvendosjesh, shumë banorë nuk kanë më as rezerva fizike, as financiare.

"Ky është një popull që nuk ka më asnjë aftësi për të përballuar. Ata nuk kanë absolutisht asgjë. Janë në limitin e ekzistencës," tha një zyrtar i OKB-së.

Në veriun e Gazës, mijëra njerëz ende jetojnë mes rrënojave, në kushtet më ekstreme humanitare. IPC nuk kishte të dhëna të mjaftueshme për të dhënë një vlerësim për këtë zonë.

Në qytetin e Gazës, njerëzit flenë në rrugë, në ndërtesa të shkatërruara ose në kampe çadrash, ku mizat, mushkonjat dhe sëmundjet infektive janë kudo. Mbeturinat grumbullohen dhe tymi helmues nga plastika e djegur shkakton kollë kronike. Temperaturat janë rritur ndjeshëm javët e fundit.

“S’kam më asgjë për të gatuar”

Riham Kraiem, 35 vjeç, jeton në një çadër me bashkëshortin e papunë dhe 10 fëmijët e saj (mosha 2–18 vjeç). Shtëpia e tyre në Beit Hanoun është shkatërruar.

"Për tre muaj nuk kemi marrë as ndihmë, as para. Edhe pse çmimet kanë rënë, s'kemi asgjë për të blerë. Fëmijët më kërkojnë ëmbëlsira, por nuk kam asgjë. Hamë vetëm dy vakte në ditë. Në mëngjes gatuaj një kanaçe thjerrëza, në darkë zakonisht bukë me djathë ose za’atar."

"Nuk më ka mbetur më asnjë furnizim. Çfarë lamë në shtëpi u shkatërrua. Dje djali shkoi të kërkojë ndihmë dhe solli një kilogram makarona dhe një kanaçe me salcë domate. Ishte aq i lumtur, dukej sikur fluturonte."/The Guardian - Syri NET