Nga Ahmad Ibsais

Nëse lexoni shtypin perëndimor këtë mëngjes, mund të filloni të besoni se dëshira e kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu për të marrë kontrollin ushtarak mbi Gazën është e re. Por hedhja e bombave 2000lb nuk shpëton robërit dhe zhdukja e lagjeve të tëra, nuk vjen pa plane për të ndërtuar diçka në vendin e tyre.

Të premten, kabineti i sigurisë i Izraelit miratoi pushtimin e Qytetit të Gazës, duke formalizuar atë që ishte gjithmonë qëllimi përfundimtar i këtij gjenocidi. Plani ndjek një sekuencë të qëllimshme: Së pari shkatërro, pastaj vrit urinë, pushto, kërko çmilitarizim dhe së fundmi kryej spastrim të plotë etnik, sapo palestinezët të mos kenë më fuqi politike dhe kapacitet për të rezistuar. Kështu realizohet ëndrra e "Izraelit të Madh".

Por pse duhet formalizuar ky pushtim tani, pas 22 muajsh masakrash sistematike? Sepse vendi i krimit duhet të dezinfektohet, përpara se bota të shohë atë që ka mbetur nga Gaza.

Të dielën, ushtria izraelite vrau gazetarët e Al Jazeera-s, Anas al-Sharif, Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal dhe Moamen Aliwa, duke hedhur një raketë në një tendë mediatike pranë Spitalit al-Shifa. Emrat e tyre tani i shtohen listës së gjatë prej më shumë se 230 gazetarësh dhe punonjësish mediatikë palestinezë, që Izraeli ka vrarë që nga tetori i vitit 2023.

Meqenëse Izraeli u ndalon të gjitha mediave të huaja qasjen e lirë në Gaza, gazetarët palestinezë kanë qenë të vetmit përgjegjës për mbulimin dhe dokumentimin e krimeve të luftës izraelite. Vrasja është një mesazh i qartë për ta që të ndalen, të heshtin.

Ndërkohë, gazetarët e huaj që udhëtuan me fluturime ajrore për në Gaza, u paralajmëruan gjithashtu. Pamjet ajrore që ata publikuan ofruan pamje të kufomës së Gazës: Një mozaik betoni i shkatërruar, rrënoja dhe rrugë të zbrazëta. Është një shkreti e plotë.

Pamjet tronditën shikuesit në të gjithë botën dhe për këtë arsye qeveria izraelite nxitoi të ndalonte xhirimet në këto fluturime, duke paralajmëruar se shpërndarja e ndihmave do të ndalohej nëse do të kishte ndonjë shkelje.

Izraeli e di se nuk mund të vazhdojë të bllokojë përgjithmonë aksesin e mediave të huaja në Gaza. Gjenocidi do të marrë fund përfundimisht; konvojet e ndihmave dhe punonjësit e ndihmës do të lejohen të hyjnë brenda dhe me ta, gazetarë të huaj me kamera.

Pra, përpara se të vijë ajo ditë, Izraeli po nxiton për të fshirë provat, sepse sapo bota ta shohë Gazën, nuk do të jetë më në gjendje të pretendojë se lufta kishte të bënte me ndonjë gjë tjetër përveç vrasjes masive të palestinezëve dhe fshirjes së historisë së tyre.

Pushtimi i Qytetit të Gazës është kthimi i vrasësit në vendin e krimit për të fshehur trupin. Qëllimi nuk është vetëm të mbulohen krimet, por të bindet bota se të vdekurit nuk kanë vdekur dhe se ajo që shohim nuk është ajo që është.

Numri zyrtar i të vdekurve në Gaza është 60,000, një numër që sipas shumë ekspertëve është i nënvlerësuar. Sipas vlerësimeve, qindra mijëra palestinezë ka të ngjarë të jenë vrarë. Siç  deklaruan ekspertët e OKB-së  më 7 gusht, "Izraeli po shfaros popullin e Gazës me çdo mjet". Ka shumë krime për të mbuluar.

Ne e kemi parë tashmë mënyrën e veprimit të ushtrisë izraelite, në përpjekjen për të shkatërruar provat në Gaza. Ajo ka varrosur civilë të masakruar në varre masive me buldozerë; ka mbajtur trupat e viktimave palestineze të torturës; ka gërmuar në rërë vende të tëra krimi të ekzekutimit; ka vendosur armë në spitalet që i ka plaçkitur; ka gënjyer për zbulimin e tuneleve.

E gjithë kjo përputhet plotësisht me historinë e gjatë të Izraelit për të varrosur provat e mizorive. Që nga viti 1948, autoritetet izraelite kanë fshirë sistematikisht spastrimin etnik të palestinezëve, duke ndërtuar mbi rrënojat e fshatrave dhe qyteteve palestineze të plaçkitura.

Inteligjenca izraelite ka hequr gjithashtu dokumente nga arkivat që ofrojnë prova të forcave sioniste dhe izraelite, që kanë kryer krime lufte gjatë Nakba-s së vitit 1948. Disa nga dokumentet që janë zhdukur japin detaje të tmerrshme rreth brutalitetit të luftëtarëve sionistë gjatë masakrave të palestinezëve, si në fshatin Dawaymeh, pranë Hebronit, ku qindra burra, gra dhe fëmijë palestinezë u vranë nga zjarri i artilerisë ose u ekzekutuan drejtpërdrejt. Në vitin 1955, vendbanimi i Amatzias u ndërtua mbi rrënojat e fshatit palestinez.

Duke pushtuar pjesën veriore të Rripit të Gazës tani, Izraeli me siguri do të përdorë të njëjtat metoda të fshirjes dhe falsifikimit. Gjithashtu, do të jetë në gjendje të kontrollojë mbulimin mediatik të huaj, ashtu siç ka bërë deri më tani.

Ushtria izraelite ka lejuar gazetarët e huaj në Gaza vetëm të përfshirë në njësitë e saj ushtarake sipas kushteve të rrepta që i transformojnë gazetarët në pjesëmarrës në hasbara. Gazetarët e përfshirë duhet të paraqesin të gjitha materialet për shqyrtim ushtarak para publikimit, duhet të veprojnë nën vëzhgim të vazhdueshëm dhe nuk mund të flasin lirisht me palestinezët.

Kështu, gazetarët bëhen zëdhënës të ushtrisë izraelite, duke përsëritur si papagall justifikimet e tyre për shkatërrime masive dhe duke përhapur gënjeshtrat e tyre për civilët palestinezë si “mburoja njerëzore” dhe spitalet e shkollat në Gaza si “qendra terroriste”.

Pushtimi në shkallë të plotë mund të ndihmojë gjithashtu në lehtësimin e masakrave të mëtejshme dhe spastrimit etnik. Ata që refuzojnë zhvendosjen me forcë do të etiketohen si “militantë” për të justifikuar masakrën e tyre. Izraeli e përdori këtë strategji në fillim të gjenocidit, duke hedhur fletëpalosje, duke i paralajmëruar palestinezët në Gazën veriore se do të konsideroheshin “partnerë në një organizatë terroriste”, nëse nuk zbatojnë “urdhrat e evakuimit”.

Zhvendosja masive është thelbësore për mbulimin e krimit, sepse krijon një narrativë të re se palestinezët po migrojnë vullnetarisht në vend që të pastrohen etnikisht. Qëllimi afatshkurtër është t'i detyrojë ata që janë të gatshëm të bindeshin të shkonin në kampe përqendrimi në jug dhe t'i shkëpusë nga shtëpitë dhe tokat e tyre. Me kalimin e kohës, do të bëhej më e lehtë të dëboheshin palestinezët nga vende të tjera dhe t'u mohohej e drejta për t'u kthyer. Është e njëjta mënyrë si refugjatët e Nakbës u detyruan të iknin në Gaza dhe më pas iu mohua e drejta e tyre e njohur ndërkombëtarisht për t'u kthyer.

Përgjigja e bashkësisë ndërkombëtare ndaj planit të Izraelit ka qenë thjesht më shumë dënime. Gjermania shkoi deri aty sa ndaloi eksportet ushtarake që mund të përdoreshin në Gaza - diçka që duhej të ishte bërë 22 muaj më parë, kur Izraeli filloi të bombardonte pa dallim civilët.

Këto veprime janë patetike. Ato nuk i shfajësojnë këto qeveri nga bashkëfajësia e tyre në ndihmën dhe inkurajimin e krimit të gjenocidit; ato janë vetëm një shenjë tjetër e frikacakllëkut të tyre moral.

Komuniteti ndërkombëtar duhet të ndërmarrë veprime vendimtare. Duhet të ndërmarrë ndërhyrje ushtarake, siç përcaktohet nga e drejta ndërkombëtare, për ta detyruar Izraelin të ndërpresë menjëherë dhunën, të lejojë ndihmë humanitare të pakufizuar në Gaza dhe t'u japë palestinezëve lirinë që u takon. Gazetarëve ndërkombëtarë duhet t'u jepet akses i menjëhershëm për të mbledhur çdo provë të mbetur të krimeve të Izraelit përpara se ato të zhduken nën mbulesën e "operacioneve ushtarake".

Është koha që bota të fillojë t'u besojë palestinezëve. Për 22 muaj, palestinezët kanë thënë se ky është gjenocid. Ata e kanë thënë këtë ndërsa kanë mbetur nën rrënoja, ndërsa vuajnë nga uria, ndërsa mbajnë trupat e fëmijëve të tyre. Ata thanë se Izraeli nuk po mbronte veten, por po përpiqej të zhdukte palestinezët. Ata thanë se qëllimi është pushtimi dhe spastrimi etnik. Vetë politikanët izraelitë e kanë thënë këtë.

Pa veprime urgjente ndërkombëtare, fjalët "kurrë më" nuk do t'i referohen parandalimit të gjenocidit, por ekzistencës së jetës palestineze në Gaza. E vërteta për të cilën kaq shumë palestinezë kanë vdekur për të treguar nuk duhet të varroset bashkë me trupat e tyre./ Al Jazeera.