Në futboll ekzistojnë momente që nuk maten thjesht me rezultate, por me ndjenja. Një prej tyre është ai që japonezët e përshkruajnë si “mono no aware”, një ndjesi e ëmbël dhe e hidhur njëkohësisht për përkohshmërinë e gjërave të bukura. Pikërisht këtë përjetuan tifozët e Atlético Madridit në Londër, teksa panë ndoshta një nga paraqitjet e fundit të Antoine Griezmann në skenën më të madhe europiane.

Në “Emirates”, përballë Arsenalit, nuk ishte thjesht një gjysmëfinale e UEFA Champions League. Ishte një kapitull që po mbyllej. Me vetëm disa ndeshje të mbetura këtë sezon dhe me një transferim të afërt drejt Major League Soccer tek Orlando City, çdo prekje e topit nga francezi dukej sikur kishte një peshë më të madhe emocionale.

Shpresa për një fund përrallor, një finale në Budapest, ishte e gjallë. Madje, shumë neutralë e dëshironin këtë përfundim për një lojtar që ka dhënë kaq shumë për futbollin. Por realiteti i futbollit, si shpeshherë, është i pamëshirshëm. Arsenali u tregua më i fortë dhe eliminoi madrilenët, duke i dhënë fund ëndrrës europiane të këtij sezoni.

Skuadra e drejtuar nga Diego Simeone luftoi me karakterin e saj tipik. Ishte një mbrëmje ku mbrojtja, sakrifica dhe rezistenca ishin në plan të parë. Në një moment të ndeshjes, Antoine Griezmann u pa duke festuar një aksion mbrojtës, sikur të ishte një gol, një simbol i qartë i mentalitetit të Atleticos. Nuk ishte një natë spektakli, por një betejë.

Griezmann ishte kudo: ndihmonte në mbrojtje, kërkonte hapësira në sulm, mbështeste shokët e skuadrës në çdo moment. Ai nuk ishte vetëm një sulmues, por një lojtar total, një figurë që mishëronte filozofinë e klubit. Nuk është rastësi që ai konsiderohet një nga më të mëdhenjtë në historinë e Atlético Madridit.

Marrëdhënia e tij me Simeonen është një histori më vete. Një lidhje e ndërtuar mbi respekt, punë dhe përkushtim. Trajneri argjentinas e ka vlerësuar shpesh jo vetëm për cilësitë në fushë, por edhe për karakterin dhe përulësinë. Në një epokë ku futbolli shpesh dominohet nga egoja, Griezmann ka mbetur një shembull ndryshe.

Megjithatë, ky sezon do të mbyllet pa trofe për Atleticon. Eliminimi në Champions dhe dështimet në garat e tjera kanë lënë një shije zhgënjimi. Por kjo nuk e zbeh rrugëtimin dhe emocionet që kjo skuadër ka dhënë.

Ndërsa aventura europiane përfundon, ajo që mbetet është kujtimi. Kujtimi i një lojtari që nuk luante vetëm për statistika, por për ndjenjën e lojës. Largimi i tij drejt Major League Soccer do të shënojë fundin e një epoke.

Sepse lojtarë si Antoine Griezmann nuk maten vetëm me gola apo trofe. Ata maten me emocionet që lënë pas. Dhe në këtë aspekt, ai do të mbetet gjithmonë një nga më të veçantët.