Shqipëria dhe Italia në zi për familjen Kola/ Xhesika shkruante poezi, Hajdari ishte një djalë i ëmbël dhe shumë punëtor

Arti, Jonida, fëmijët Hajdar dhe Xhesika, kush janë viktimat që vdiqën në Itali nga monoksidi. E vogla shkruante poezi, të cilat këtë mëngjes – siç shpjegon Gioia Giuliani, drejtuese e shkollave të mesme të Camigliano (Lucca) – shokët dhe shoqet e klasës po i mbledhin.

Nga Simone Innocenti, CORRIERE DELLA SERA

“Njerëz të mirë, të ndershëm. Njerëz që punojnë dhe ndihmojnë të tjerët”. Në Porcari – ku një kaldajë ka vrarë me gjasë një familje – të gjithë flasin kështu për familjen Kola.

Arti Kola, 48 vjeç, i lindur në Shqipëri, kishte ardhur në Itali rreth dhjetë vjet më parë nga Greqia. Më pas kishte sjellë me vete gruan Jonida, 48 vjeç, djalin Hajdar, 22 vjeç, dhe vajzën Xhesika, 15 vjeç.

Ajo, më e vogla, shkruante poezi. Poezi që “këtë mëngjes – shpjegon Gioia Giuliani, drejtuese e shkollave të mesme të Camigliano (Lucca) – shokët dhe shoqet e klasës po i mbledhin. Jessica, si e quanim ne, ishte një vajzë shumë e ëmbël që po ndiqte rrugën e saj shkollore me pasion dhe përkushtim”. Shkruante, siç ndoshta bëjnë ende disa adoleshente, dhe kishte një ëndërr të fshehur. “Dëshironte të bëhej parukiere, ashtu si një kushërira e saj që jeton në Padova”, thotë tezja e saj, Mira, e cila nuk mund të ndalojë të qarën.

Hajdari ishte “një djalë shumë i ëmbël dhe punëtor i madh. Flisnim shpesh dhe nuk kishte tjetër qëllim përveç se të ndihmonte familjen dhe prindërit e tij”, rrëfen kushëriri Durim, i cili erdhi këtë mëngjes nga Modena sapo mësoi për tragjedinë. I riu, i cili kishte studiuar edhe hidraulikë në një shkollë të mesme të Lucca-s, punonte si elektricist në një kompani lokale. “Asnjëherë një vonesë, asnjëherë një justifikim. Një djalë i saktë, punëtor i kohëve të tjera”, thotë një koleg i tij.

Arti punonte si bojaxhi. “Ishin vendosur në fshatin Rughi, ku jetonin, vetëm pak muaj më parë. Më parë kishin qenë në një zonë tjetër të Porcarit – shpjegon një fqinj – Kishin blerë shtëpinë tre vjet më parë dhe po e rregullonin ngadalë: ishte pothuajse gati. Arti ishte një njeri i mirë, që kujdesej për të tjerët”.

Jonida ishte amvise dhe i kishte kushtuar jetën familjes. “Vinte të blinte bukë çdo ditë dhe ishte një person shumë i sjellshëm: kurrë një fjalë polemike, por gjithmonë një buzëqeshje për të gjithë”, e përshkruan pronarja e dyqanit, që ndodhet më ose më pak përballë shtëpisë ku ndodhi tragjedia.