FOX NEWS: Amerika dhe aleatët e saj nuk duhet të zmbrapsen para çmendurisë bërthamore iraniane

Nga Steve Forbes, FOX NEWS

Perëndimi ka një zakon të keq: e ngatërron fanatizmin me ankesën dhe terrorin me “kompleksitetin”. Ky është një mentalitet i çrregullt që mund të çojë në pasoja fatale.

Ky iluzion nuk ka qenë askund më i rrezikshëm sesa me Iranin. Për gati gjysmë shekulli, opinioni i sjellshëm ka insistuar se regjimi në Teheran mund të moderohet, të akomodohet apo të bindet për të vepruar drejt. Absurditet! Udhëheqësit e Iranit nuk janë pragmatistë të keqkuptuar. Ata janë teokratë revolucionarë që kanë ndërtuar shtetin e tyre mbi shtypjen brenda vendit dhe terrorin jashtë tij.

Vetëm kërcënimi bërthamor duhet të mbyllë këtë debat. Në raportin e tij të shkurtit 2026, Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike njoftoi se Irani kishte afërsisht 450 kg uranium të pasuruar shumë, që është vetëm një hap larg nivelit për armë bërthamore. Kjo duhet të kishte ndezur alarmin në çdo kryeqytet të botës së lirë. Ky nuk është karburant për tregti paqësore. Irani është i vetmi shtet jo-bërthamor që prodhon dhe grumbullon uranium në këtë nivel. Kjo nuk është sjellje normale. Është një alarm i madh paralajmërues.

Pastaj ka fuqinë e reagimit. Qendra për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare (CSIS) thekson se Irani zotëron arsenalin më të madh dhe më të larmishëm të raketave në Lindjen e Mesme, përfshirë mijëra raketa balistike dhe kruz. Ai ka investuar gjithashtu në prodhimin e dronëve me mijëra, si për përdorim të drejtpërdrejtë, ashtu edhe për luftë përmes proxy-ve. Thjesht: një regjim që po afrohet drejt kapaciteteve bërthamore po ndërton njëkohësisht mjetet për të frikësuar fqinjët, për të mbingarkuar mbrojtje antiajrore dhe për të kërcënuar interesat dhe aleatët e SHBA-së në një rajon tashmë të brishtë. Ky nuk është vetëm një problem izraelit. Është një problem i Lindjes së Mesme, një problem evropian dhe një problem amerikan.

Teherani nuk kërcënon vetëm nga brenda kufijve të tij. Ai eksporton kaos. Departamenti i Shtetit të SHBA-së e identifikon ende Iranin si sponsorin kryesor shtetëror të terrorizmit. Kjo mbështetje nuk është abstrakte. Ajo shtrihet përmes Hezbollahut në Liban, Hamasit në Gaza dhe Houthive në Jemen — proxy që janë të armatosur, të financuar, të trajnuar dhe të drejtuar për të përhapur kaos, sulmuar civilë, kërcënuar Izraelin, intimiduar qeveritë arabe dhe penguar tregtinë ndërkombëtare. Udhëheqësit e Teheranit nuk kërkojnë stabilitet rajonal. Ata kërkojnë influencë përmes frikës.

Amerikanëve, mbi të gjitha, nuk duhet t’u shpjegohet kjo. Republika Islamike u prezantua me botën në vitin 1979 me pushtimin e ambasadës së SHBA-së në Teheran. Mbi 50 amerikanë u morën peng dhe u mbajtën për 444 ditë. Ky akt nuk ishte një devijim; ishte një deklaratë. Armiqësia e regjimit ndaj Shteteve të Bashkuara nuk ka qenë kurrë rastësore. Ajo është thelbësore. Shtëpia e Bardhë theksoi muajin e kaluar se për gati gjysmë shekulli, Irani ka vrarë dhe dëmtuar mijëra qytetarë amerikanë dhe anëtarë të forcave të armatosura përmes forcave të veta dhe milicive proxy.

Dhe çfarë lloj regjimi është ky brenda vendit? Një regjim që vret popullin e vet në shkallë të pabesueshme. Protestat këtë vit nxitën forcat e sigurisë së qeverisë të vrasin dhjetëra mijëra qytetarë të saj. Numri i saktë mund të jetë ende subjekt diskutimi. Por fati moral nuk është. Ky regjim gjithashtu torturon rregullisht të arrestuarit, organizon rrëfime të detyruara dhe përdor ekzekutimin si instrument terrori shtetëror. Një qeveri që sillet kështu ndaj popullit të vet nuk do të bëhet më e qytetëruar kur të ketë një ombrellë bërthamore.

Pastaj vjen shantazhi ekonomik. Ngushtica e Hormuzit mbetet një nga pikat më të rëndësishme të energjisë në planet. Administrata e Informacionit të Energjisë së SHBA-së thotë se rreth një e pesta e konsumit global të naftës kalon aty, dhe rreth një e pesta e tregtisë globale të gazit të lëngshëm lëviz përmes të njëjtit korridor.

Çdo regjim me aftësinë — dhe vullnetin — për të penguar transportin atje, ka dorë mbi fytin ekonomik të botës. Irani e di këtë. Ai e ka trajtuar ngushticën prej kohësh jo si një rrugë ndërkombëtare, por si një peng gjeopolitik.

Megjithatë, një pjesë e medieve perëndimore e trajton ende këtë regjim me një butësi të çuditshme, sikur rreziku i vërtetë nuk qëndron te armatimi bërthamor i Teheranit, prodhimi i raketave, mijëra dronëve, proxy-t terroriste apo masakrat brenda vendit, por te mundësia që regjimi mund të ndalet ose hiqet plotësisht. Kjo kthesë morale ka shkaktuar dëm të madh. Pikërisht për këtë, mediat që guxojnë të thonë qartë se çfarë është Irani — Fox News ndër ta — kanë rëndësi. Publiku duhet të dëgjojë të vërtetën e pa përcjellë: ndalimi i makinerisë terroriste teokratike të Teheranit do të ishte i mirë për Izraelin, i mirë për shtetet arabe, i mirë për Evropën, i mirë për Amerikën dhe i mirë për popullin e vuajtur prej kohësh të Iranit.

Fjalimi i Presidentit Trump për të gjithë vendin javën e kaluar ishte një fillim, por rëndësia e çështjes duhet theksuar përsëri e përsëri.

Fanatikët e etur për gjak që drejtojnë Iranin dhe simpatizuesit e tyre të çuditshëm e dinë shumë mirë se Irani po shkatërrohet ushtarakisht. Ai beson te presioni politik dhe mediatik për ta ndalur SHBA-në dhe Izraelin të ndërpresin operacionet para se misioni i tyre të përfundojë.

Zgjedhja nuk është më midis konfrontimit dhe qetësisë. Kjo zgjedhje është zhdukur vite më parë. Zgjedhja reale tani është midis: ndalimit të Iranit përpara se të kalojë pragjet përfundimtare të kërcënimit — ose pagimit të një çmimi shumë më të madh më vonë. Paqja nuk ruhet duke e kënaqur një kult vdekjeje. Paqja ruhet duke e mundur një të tillë para se të ketë mjete për të shantazhuar botën.