Nga James Landale, BBC
Në Lindjen e Mesme, mjegulla e luftës po errëson edhe diplomacinë. Trump thotë se të dy palët po bisedojnë, Irani thotë se nuk po bisedon.
Megjithatë, duket se një lloj dialogu po zhvillohet përmes ndërmjetësve, duke përfshirë Pakistanin dhe Turqinë.
Flitet për një mundësi takimi ballë për ballë në Islamabad.
E gjitha kjo ka dhënë një nxitje për tregjet.
Por optimizmi nuk është i fortë në terren. Besimi i ndërsjellë mungon pothuajse tërësisht; mos harrojmë se SHBA-ja ka sulmuar tashmë Iranin dy herë gjatë negociatave. Konfliktet vazhdojnë, edhe pse SHBA po ndalon për momentin sulmet ndaj energjisë iraniane për pesë ditë.
Deklaratat publike të SHBA-së mbeten të çrregullta dhe herë-herë kontradiktore. Të dy palët e shohin konfliktin ndryshe: për SHBA-në është një luftë e zgjedhur, për regjimin iranian është një luftë për mbijetesë. Le të mos harrojmë gjithashtu se ekziston një palë e tretë konfliktuale, Izraeli, me agjendën e vet.
Po, dhimbja ekonomike në rritje – dhe presioni nga aleatët e Gjirit – po ndihet në Uashington, ku Trump po kërkon një mënyrë për të dalë nga ngërçi. Por standardet për një marrëveshje në bisedime janë të larta. Sa nga kapacitetet bërthamore dhe raketore do t’i dorëzojë Irani?
A është SHBA-ja gati të heqë sanksionet ndaj Iranit, të garantojë që nuk do të ketë më sulme dhe madje t’i lejojë Teheranit njëfarë kontrolli mbi Ngushticën e Hormuzit?
Hendeku midis mundësisë për bisedime dhe një zgjidhjeje thelbësore të konfliktit mbetet i madh.
© SYRI.net