Godina Skeik, e ndodhur në një rrugë të qetë pranë Omar al-Mukhtar në perëndim të qytetit të Gazës, dikur ishte një vend i njohur për të dashuruarit. Rruga me pemë që kalonte pranë saj, e njohur si “Rruga e të Dashuruarve”, dikur ishte vend i preferuar për çiftet që donin të shmangnin syrin konservator të shoqërisë gazaveze.

Sot, kjo rrugë dhe godina gjashtëkatëshe që e vështron nga lart janë të rrethuara nga rrënojat. Pak banorë kanë mbetur që e kujtojnë jetën e dikurshme. Tani, ata që strehohen aty nuk fshihen nga shoqëria, por nga tanket izraelite.

Lufta në Gaza ka shkatërruar këtë lagje dikur të gjallë. Dyqanet dhe restorantet moderne që shtriheshin drejt plazhit janë të mbuluara me shenja plumbash e copa predhash, ndërsa parku me pemët e rregulluara si në Francë është zhdukur nën rrënoja të hirtë.

Godina Skeik qëndron ende në këmbë, por e plagosur rëndë nga copëzat e artilerisë. Në një kat të sipërm është hapur një vrimë e madhe nga një predhë. Fytyrat që dikur banonin aty janë zëvendësuar me një fluks të pandalshëm familjesh të zhvendosura.

Një pasqyrë e jetës në rrënim

Dy vjet nga nisja e luftës, kjo godinë tregon se si lufta ka shkatërruar lidhjet me shtëpinë dhe komunitetin, dhe çfarë ndikimi ka pasur kjo në jetën e njerëzve.

Banorët origjinalë të godinës Skeik janë larguar prej kohësh. Tani, tetë nga dhjetë apartamentet janë kthyer në strehë të përkohshme për familje të zhvendosura.

Hadeel Daban – kati i katërt

26-vjeçarja Hadeel Daban jeton në katin e katërt me bashkëshortin dhe tre fëmijët: Judi (9), Murad (6) dhe Mohammad (2). Ata mbërritën aty dy muaj më parë, duke paguar 1,000 shekel në muaj (rreth 305 dollarë) për të jetuar në dhoma bosh.

“Banorët para nesh ikën sepse ishte shumë e rrezikshme,” thotë Hadeel. “Plumbat godasin muret, por është më mirë se një çadër.”

Ata janë shpërngulur tashmë 12 herë. Shtëpia e tyre ndodhet më pak se një milje larg, në lagjen al-Tuffah. U larguan në javën e parë të luftës, kur një apartament mbi ta u godit. U rikthyen më vonë, por më 15 mars 2024, një sulm në ndërtesën ngjitur vrau vjehrrën e Hadeelit, plagosi fëmijët dhe burrin e saj, Izz el-Din, e zuri nën rrënoja.

Ai u gjet pa ndjenja dhe u dërgua në spitalin al-Shifa, ku u diagnostikua me frakturë në kafkë dhe gjendje kome. Tre ditë më vonë, spitali u rrethua nga forcat izraelite për një operacion dyjavor.

Pas tërheqjes së forcave, Hadeel u ribashkua me burrin, i cili ishte ende i dobët dhe kishte nevojë për kontroll të vazhdueshëm mjekësor.

“Nuk kam më fqinjë të vjetër. Çdo muaj vijnë njerëz të rinj. Nuk di as ku janë fqinjët tanë – disa janë vrarë, disa janë larguar në jug.”

Në ditën që Hadeel foli me gazetarët, qyteti i Gazës po zbrazet sërish, pasi mijëra persona po largohen për të shpëtuar.

Muna Shabet – kati i pestë

Në apartamentin sipër Hadeelit, 59-vjeçarja Muna Shabet luan me nipërit nën murin e shpuar nga plumbat.

“Dy ditë më parë, plumbat hynë brenda në ndërtesë,” thotë ajo. “Mora fëmijët dhe u fshehëm. Fëmijët ishin të tmerruar.”

Muna është nga al-Tuffah gjithashtu. Ka ardhur në Skeik në gusht, bashkë me burrin, tre fëmijët dhe nipërit. Shtëpia e saj u rrafshua javë pas fillimit të luftës.

“I rrafshuan të gjithë lagjen – asnjë shtëpi nuk ka mbetur. Filluam nga e para, duke mbledhur lugë pas luge, pjatë pas pjate. Erdhi uria, bluam edhe ushqimin e pëllumbave për ta ngrënë. Pas dy vjetësh luftë, ndiej se nuk jam gjallë më – jam një nga të vdekurit.”

Nga pesë djemtë e Munës, dy janë larguar në jug, njëri është me familjen e gruas, të tjerët vijnë e ikin. Edhe ajo dhe burri u ndanë për muaj me radhë, deri sa u vendosën në Skeik.

“Jemi të shpërndarë. Ndarja është gjëja më e rëndë. S’kemi më asgjë – as shëndetin, as shtëpinë, as të dashurit.”

Shawkat al-Ansari – kati i parë

Nga Beit Lahia, tashmë e shkatërruar plotësisht, Shawkat jeton në katin e parë me gruan dhe shtatë fëmijë. Nëna dhe motra e tij flenë në rrugë në jug.

Katër muaj më parë, vëllai i tij u zhduk ndërsa shkoi të merrte miell në Shuja’iyya. Nuk kanë mësuar kurrë çfarë ndodhi me të.

“Jetonim mirë më parë. Tani vëllai im mungon, dhe jemi të shpërndarë nëpër vende të ndryshme.”

Ai thotë se fëmijët e tij, që dikur ishin të mirë në shkollë, tani po harrojnë si të lexojnë e të numërojnë.

Pa rrugë kthimi

Pak ditë më vonë, Hadeel i telefonoi gazetarëve: po ikte sërish.

“U hodhën bomba tymi këtu – sinjal se trupat izraelite po afrohen. Nëse nuk largohemi tani, nesër do zgjoheshim me tanket përpara.”

Po planifikonte të bashkohej me vëllain dhe të iknin drejt jugut. “Do të jetojmë në çadër, në rrugë,” tha ajo. “Asgjë nuk mund të rindërtojë atë që është thyer brenda nesh. Fëmijët e mi nuk janë më fëmijë. Në sytë e tyre ka më shumë vuajtje sesa pafajësi.”

Godina Skeik, dikur simbol i jetës së gjallë urbane, sot është një pikë ndalimi e përkohshme për ata që kanë humbur gjithçka. Nëse paqja vjen, ajo mund të sjellë një të ardhme ndryshe. Por e shkuara është fshirë. Kjo luftë ka zhdukur rrugën e kthimit./BBC - Syri.NET