Nga Itxu Díaz/

Viktor Orban e ka humbur zgjedhjet, dhe globalistët në Bruksel po festojnë sikur të kishte rënë vetë Adolf Hitleri. Hungaria është një lloj i çuditshëm “diktature”, sipas von der Leyen-it dhe rrethit të saj, një vend ku lideri organizon zgjedhje, i humbet ato dhe përgëzon në mënyrë paqësore rivalin e tij. Mediat kryesore europiane dhe partitë tradicionale, nga qendra e djathtë deri në të majtën ekstreme, po festojnë rënien e Orbanit dhe po shpallin se Hungaria po “kthehet në Europë”, sikur Budapesti të kishte kaluar 16 vitet e fundit i humbur diku në Oqeanin Paqësor.

Presidentja e Komisionit Europian ka qenë e pakursyer në entuziazmin e saj për rezultatet e zgjedhjeve në Hungari, duke shkuar deri aty sa të thotë se tani, në këtë vend, “zemra e Europës rreh më fort”. Dikush duhet t’i kujtojë se Europa nuk ka një zemër dhe se, gjithsesi, një metaforë e tillë do të vlente vetëm për shtetet individuale që e përbëjnë atë. Më e rëndësishme, ndoshta, është të vlerësohet nëse Komisioni Europian po shkel ndalimin për të ndikuar në zgjedhjet e shteteve anëtare.

Parimi i delegimit përcakton kompetencat që u janë dhënë nga shtetet anëtare, dhe zgjedhjet kombëtare nuk bëjnë aspak pjesë në to. Neni 4(2) i Traktatit për Bashkimin Europian e detyron Komisionin të respektojë funksionet thelbësore të çdo shteti, përfshirë sistemin politik dhe proceset demokratike. Neni 17(3) kërkon që von der Leyen të veprojë në mënyrë të pavarur, jo si një aktore partiake në proceset zgjedhore kombëtare. Ekziston një zonë gri ligjore, sepse Komisioni duhet të jetë në gjendje të japë raporte ose kritika politike, ndërkohë që nuk duhet të ndikojë në proceset zgjedhore, një tension i qartë. Në çdo rast, është e vështirë të argumentohet se qëndrimi i von der Leyen dhe i shumë komisionerëve të tjerë europianë ka qenë i respektueshëm apo i pavarur ndaj procesit zgjedhor në Hungari.

Euforia e qendrës dhe e së majtës pas zgjedhjeve hungareze nuk është kufizuar vetëm te drejtuesit e Komisionit Europian. Në Spanjë, si kryeministri Pedro Sánchez (Partia Socialiste), ashtu edhe lideri i opozitës, Alberto Núñez Feijóo (Partia Popullore), kanë shprehur kënaqësinë e tyre për rezultatin. I njëjti reagim është parë edhe te demokratët e krishterë dhe socialistët në pjesën tjetër të Europës, si dhe në mediat e tyre më të angazhuara politikisht, të cilat ende përbëjnë shumicën. Shumë editorialistë kanë shkuar edhe më tej, duke e interpretuar rezultatin në Hungari si fillimin e fundit për atë që ata e quajnë “e djathta ekstreme” dhe që ne, më pak në mënyrë manipuluese, e quajmë e djathta e re.

Në realitet, von der Leyen, Partia Popullore Europiane dhe një varg partish të majta dhe të majta ekstreme që po dobësojnë Europën po bëjnë një gabim serioz në analizë, në rastin më të mirë, ose po përpiqen edhe një herë të helmojnë opinionin publik, në rastin më të keq. Nuk është se Hungaria ka “rënë” sepse politikat kundër emigracionit ose pro-sovranitetit të Orbanit kanë dalë nga moda në Europë; përkundrazi, ai mund të ketë humbur pikërisht sepse 16 vitet e tij në pushtet i kanë lejuar Hungarisë të gëzojë një pozitë relativisht të privilegjuar, në emigracion, siguri, sovranitet dhe frenimin e teprimeve “woke”, që asnjë nga fqinjët e saj europianë nuk e ka.

Humbja e Orbanit jo vetëm që nuk sinjalizon fillimin e fundit për partitë sovraniste në Europë; përkundrazi, ajo konfirmon se ata që kanë më shumë nevojë për politikat e tij nuk janë më në Hungari, por në Francë, Spanjë, Gjermani dhe gjetkë në një Europë që politikat e von der Leyen kanë ndihmuar ta kthejnë në vende gjithnjë e më pa shpirt, të zhveshura nga kultura, historia, krenaria, siguria dhe drejtësia, dhe të shënuara nga varfërimi në rritje.

Është e rëndësishme të theksohet ideja e padrejtësisë. Promovimi i emigracionit të paligjshëm, dhe aq më tepër politika e rregullimit masiv e Pedro Sánchez-it në Spanjë, edhe pse paraqitet si një ushtrim drejtësie, në fakt është thellësisht i padrejtë, si ndaj qytetarëve në vendet e tyre të origjinës, ashtu edhe ndaj emigrantëve që kanë hyrë ligjërisht dhe e kanë fituar të drejtën për shtetësi përmes punës, përpjekjes dhe respektimit të ligjit.

Së fundi, rasti i Pedro Sánchez-it është veçanërisht i habitshëm. Ai ka pasur guximin të festojë rënien e Orbanit nga Kina, ku ndodhet për një vizitë zyrtare, pa thënë asnjë fjalë kritike për diktaturën më të madhe dhe më shtypëse të shekullit XXI, pikërisht atë që e ka pritur gjatë gjithë javës dhe atë që qëndron më qartë në kundërshtim me “vlerat europiane” që, sipas Sánchez-it, edhe Emmanuel Macron-it, qeveria e re hungareze do të përfaqësojë tani. / European Conservative – Syri.net