Evropa është mësuar me kthesa të papritura në samitet e minutës së fundit, por ky i fundit e ngriti standardin.

Pas një samiti maratonë, udhëheqësit ranë dakord për një plan për të siguruar fonde për Ukrainën bazuar në borxhin e përbashkët të BE-së, megjithëse tre vende refuzuan të nënshkruanin. Ky nuk ishte plani që shumica e vendeve të BE-së kishin kërkuar, i cili ishte përdorimi i aseteve të ngrira ruse për të ndihmuar përpjekjet e luftës së Kievit.

Ja kush fitoi dhe kush humbi në këtë samit vendimtar për Evropën.

Fituesit

Bart De Wever

Kryeministri belg dha një masterklas mbi rezistencën stoike kundër përdorimit të aseteve ruse, një plan të cilit ai i ishte kundërvënë që nga fillimi i tij. Për pjesën më të madhe të kohës, ai ishte i vetmi që kundërshtoi planin, derisa Italia dhe disa të tjerë shprehën dyshime në fund të ditës.

Taktika e tij kryesore? Pas javësh rezistence ndaj përdorimit të aseteve të ngrira, të cilat ai tha se do ta kishin ekspozuar masivisht vendin e tij ndaj hakmarrjes së mundshme ruse, ekipi i De Wever u shfaq i gatshëm të negocionte gjithë ditën me zyrtarët e Komisionit Evropian, vetëm për të paraqitur një kërkesë që kërkonte mbështetje "të pakufizuar" nga vendet e tjera të BE-së.

Kjo doli të ishte shumë e vështirë për t’u përballuar dhe e bëri Planin B — huamarrjen e përbashkët — opsionin e vetëm (një opsion që pak veta e donin, por shumica mund ta pranonin).

Giorgia Meloni

Kryeministrja italiane, vendimtare në samit, diktoi ritmin e marrëveshjes tregtare BE-Mercosur dhe gjithashtu e caktoi në mënyrë perfekte ndërhyrjen e saj për financimin e Ukrainës.

Pas javësh qëndrimi në hije — me Belgjikën që po luftonte ndaj betejës kundër përdorimit të aseteve të ngrira ruse — Meloni i la të tjerët të shteronin mundësitë e tyre, përpara se të ndërhynte me një shtytje të lehtë natën vonë, pasi plani i kredisë së dëmshpërblimit ishte tashmë i vdekur.

Diplomatët e BE-së i thanë POLITICO-s, se Meloni as nuk e mori fjalën për të folur gjatë pjesës së parë të samitit, por ajo e mbylli marrëveshjen.

Antonio Kosta

Nëse gjetja e një marrëveshjeje ishte e vështirë, gjetja e një të tille brenda një dite kufizohej me të pakonceptueshmen.

Megjithatë, ky ka qenë gjithmonë qëllimi i Costas: mbajtja e samiteve të BE-së vetëm në një ditë. Ndërsa shumica e udhëheqësve tashmë po supozonin një ditë të dytë - ose edhe duke hyrë në fundjavë - Costa e përfundoi.

Ai kurrë nuk u angazhua plotësisht për asnjë opsion të vetëm (në kundërshtim me homologun e tij në Berlaymont), qëndroi mbi situatën dhe prapë arriti një marrëveshje.

Të gjithë ata që ishin të përfshirë në luftë

Sado e çuditshme që tingëllon — që kur lufta, dhe kjo në veçanti, nuk prodhon fitues të vërtetë — çdo aktor i madh i përfshirë në luftën e Ukrainës shpëtoi me diçka.

Volodymyr Zelensky mori paratë që i nevojiteshin, gjë që ishte më e rëndësishmja. Evropa e mbajti premtimin e saj për të mbështetur Ukrainën. Asetet e ngrira të Vladimir Putinit nuk do të përdoren kundër tij. Dhe Donald Trump ende ka mundësinë t'i përdorë ato asete si levë, në një marrëveshje paqeje të ardhshme.

Humbësit

Friedrich Merz

Është e vështirë të kujtohet një samit më i pasuksesshëm i BE-së për një kancelar gjerman.

Brenda pak orësh, Merz pësoi dy disfata të mëdha: shtyrjen e marrëveshjes së Mercosur dhe, më me vendosmëri, rrëzimin e planit të aseteve të ngrira që ai e kishte shtyrë me agresivitet.

Për javë të tëra, Gjermania dhe aleatët e saj nordikë, kishin këmbëngulur që asetet e ngrira ishin e vetmja zgjidhje, duke argumentuar se borxhi i përbashkët ishte i pamundur për shkak të nevojës për kërkesa unanimesh dhe vetos së Hungarisë.

Rezultati vërtetoi të kundërtën: borxh i përbashkët dhe tre vende që zgjedhin të mos marrin pjesë. Një kujtesë se në Bruksel, e pamundura shpesh do të thotë thjesht se ende nuk ka vullnet politik.

Merz e vuri kokën në rrezik, duke udhëtuar për në Bruksel për të ndihmuar Ursula von der Leyen të lobonte De Wever, si dhe duke shkruar disa artikuj mbi sa mirë do të ishte të përdoreshin asetet e ngrira. Fakti që kreditë e dëmshpërblimit nuk janë përjashtuar zyrtarisht - puna teknike do të vazhdojë - është një ngushëllim i ftohtë.

Ursula von der Leyen

Presidentja e Komisionit u ul përkrah Merz, në përpjekje për ta mbajtur huamarrjen e përbashkët jashtë diskutimit, edhe pse ekipi i saj kishte përgatitur mundësi alternative.

Ajo përfundimisht hapi derën për borxh të përbashkët në një fjalim në Strasburg të mërkurën - por ishte shumë vonë për të kërkuar meritat për marrëveshjen që u arrit përfundimisht. Deri atëherë, momenti kishte ndryshuar tashmë dhe të tjerë po drejtonin rezultatin.

Mette Frederiksen (dhe Nordikët)

Kryeministrja e Danimarkës qëndroi kryesisht jashtë asaj, që u cilësua si një luftë e udhëhequr nga Gjermania, por Frederiksen, vendi i të cilit mban presidencën e radhës të Këshillit të BE-së - dhe bllokut më të gjerë nordik - mbështeti në heshtje narrativën e "lojës së vetme në qytet".

Ajo që u rishfaq ishte një vijë e njohur defekti: kursimet kundrejt borxhit të përbashkët, këtë herë e reflektuar përmes një mosmarrëveshjeje mbi mënyrën e përdorimit të aseteve të ngrira ruse.

Në fund, një kamp mbizotëroi qartë. Udhëheqësit ranë dakord të lëvizin drejt huamarrjes së përbashkët për të mbuluar nevojat financiare të Ukrainës për dy vitet e ardhshme, duke lënë mënjanë skemat alternative që kishin dominuar debatin për javë të tëra.

Hungaria, Sllovakia dhe Çekia

Treshja siguroi një fitore afatshkurtër — dhe kryesisht financiare — duke shmangur detyrimet e drejtpërdrejta për të dërguar para në Ukrainë.

Por fitorja mund të jetë e kushtueshme. Paratë do të rrjedhin gjithsesi - dhe një veprim i tillë i shtyn ata më afër statusit të të përjashtuarit brenda BE-së. A do të ketë pasoja nga pjesa tjetër e BE-së? Koha do ta tregojë./ Politico.