Sindroma e çmendjes nga Trump-i merr një viktimë tjetër

Nga Harry Khachatrian - Washington Examiner/

Edhe ti, Brut? Me keqardhje të madhe po njoftoj vdekjen e një prej pikave të dikurshme të kulturës popullore: South Park. Shkaku i vdekjes: Sindroma e çmendjes nga Trump-i. Rënia nisi para dhjetë vitesh, rreth sezonit 19, kur u shfaq PC Principal dhe seriali nisi të bëhej i lidhur me një histori të gjatë.

Megjithatë, edhe gjatë atyre viteve të paqëndrueshme, seriali e ruante instinktin kryesor: komedia vinte gjithmonë e para dhe nuk ndikohej nga ideologjia. Pikërisht kjo e bën shpjegimin e fundit të krijuesve kaq zhgënjyes. "Nuk është se u bëmë politikë," tha Trey Parker për New York Times. "Është se politika u bë kulturë pop." Sipas tyre, kjo e shpjegon pse dy sezonet e fundit janë marrë pothuajse vetëm me Presidentin Donald Trump dhe administratën e tij.

Problemi nuk është vetëm te tematika, por te toni. South Park kurrë nuk është tërhequr nga vulgariteti, por gjithmonë kishte një batutë të vlefshme pas tij. Tani gjithnjë e më shpesh seriali përdor vulgaritet vetëm për shokim: Pam Bondi lyhet me fekale, JD Vance përfshihet në një histori romantike me Trump, Satan kthehet si partnerja e varur nga Trump.

Ndërkohë, katër djemtë, zemra emocionale e serialit, janë kthyer në personazhe dytësore, ndërsa aventura e tyre është shtyrë mënjanë për një telenovelë të gjatë të epokës së "Resistencës". Në ditët më të mira të South Park, alegoritë politike ishin të fshehta dhe kalonin përmes botës së serialit. Kujtoni episodin e vitit 2004, "Douche and Turd," një shaka për zgjedhjet Bush–Kerry që sërish rrotullohej rreth shkollës fillore të djemve. Sot kemi monologë shumësezonalë në vend të satirës së mprehtë.

Kur doli sezoni 27, që e portretizonte Trump si një version të ringjallur të Saddam Hussein-it, me Satanin si të dashurën e braktisur, isha aq naiv sa të mendoja se ishte një përjashtim, një mënyrë për të mbyllur idenë e çmendur se Stephen Colbert u pushua nga puna për "kritikat ndaj Trump-it". Në vend të kësaj u bë e qartë se ky do të ishte drejtimi i ri i serialit. South Park hoqi dorë nga gjithçka që e bënte ndryshe nga monologët e natës vonë. Tani është bërë një vend ku shkon për të dëgjuar fjalime në stilin MSNBC, por më vulgare.

E çuditshme është se krijuesit vazhdojnë të thonë se ky drejtim i ri është "i guximshëm". Në të njëjtin intervistë, Matt Stone tha se ata "ndjenë frikë për të folur kundër administratës" dhe se "kanë lindur tabu të reja". Kjo tingëllon krejt e gabuar duke ditur historinë e tyre. Parker dhe Stone e tallën Trump-in pa mëshirë në sezonin 19 të vitit 2015 përmes personazhit Mr. Garrison. Nëse tallja ndaj Trump do të ishte tabu që të shkatërronte karrierën, ku ishin pasojat atëherë?

Për hir të së vërtetës, disa shkëndija të serialit të vjetër ende shihen. Episodet që tallin mashtrimet me kriptomonedha ("Hawk Tuah girl") dhe imazhet e krijuara nga AI japin vëzhgime të mprehta për absurditetet moderne. Por këto mbeten vetëm "kërkesa anësore" rreth historisë kryesore Trump–Satan dhe foshnjës së tyre. Nëse South Park do të rikthehet në formë, duhet të përmbysë formulën: djemtë duhet të jenë qendra e historisë, ndërsa politika, nëse përfshihet, të kalohet përmes humorit të tyre.

Problemin e rëndon edhe braktisja e parimit "të tallim këdo", që krijuesit pretendojnë të mbajnë ende. Madje pati një episod që fajësonte Benjamin Netanyahu-n për rritjen e antisemitizmit në Amerikë, një këndvështrim që i ngjante Al Jazeera-s dhe krejt i pazakontë për një serial që rrallë futet në tema gjeopolitike.

Seriali talli Charlie Kirk, por hoqi dorë nga historia menjëherë pas vrasjes së tij tragjike. Por nëse analistët e podkasteve janë objektiv, pse nuk ka satirë për Hasan Piker-in, i cili merr vëmendje të madhe në NYT dhe Vanity Fair? Po Zohran Mamdani, socialisti me pasuri familjare i sapozgjedhur kryebashkiak i Nju Jorkut? Apo ndonjë shaka për kongresisten Alexandria Ocasio-Cortez, apo për Ilhan Omarin dhe Rashida Tlaibin?

Këto janë tabu të vërteta, ato që komedianët e natës kurrë nuk i prekin. Por Stone dhe Parker duken të fiksuar pas sharjes së njëri pas tjetrit të anëtarëve të kabinetit të Trump.

Edhe më e habitshme është mungesa totale e humorit ndaj presidentit Joe Biden, njeriut për të cilin aftësitë mendore u bënë skandal kombëtar vetëm pas largimit nga detyra, ose ndaj Kamala Harrisit, e njohur për fjalimet e paqarta dhe qeshjen nervoze. Disa justifikojnë se South Park nuk trajtoi vitet e Biden-it për shkak të problemeve me të drejtat e transmetimit.

Por Parker dhe Stone e rrëzuan vetë këtë arsyetim në një intervistë të vitit 2024, duke pranuar se ishin "të lodhur nga politika" dhe vendosën të mos merreshin me zgjedhjet. Çfarë ndryshoi nga atëherë deri sot? Nuk e thonë. Por rezultati është i qartë: një serial që dikur qeshte me absurditetet kulturore, sot bëhet pjesë e tyre.

Dhe kështu mbërrijmë te South Park i sotëm, një institucion dikur i madh, tani i zbrazur nga vetë historia e tij. Komedia bëhet e mërzitshme dhe vdes kur kapet vetëm pas një objektivi për shumë gjatë. Tragjedia nuk është se South Park tallet me Trump-in; por që Trump është i vetmi subjekt me të cilin duket se di të merret.