Një forcë parandaluese europiane është parakusht për paqen në Ukrainë

Nga Anders Fogh Rasmussen/

Kur presidenti amerikan Donald Trump deklaroi se do të mbështeste krijimin e një force parandaluese europiane në Ukrainë si pjesë e përpjekjes së tij për paqe, ai ndërmori një hap të mirëpritur drejt zgjidhjes së dilemës për kërkesat e sigurisë së pasluftës të Kievit.

Ukraina nuk mund të pranojë asnjë marrëveshje që nuk ofron garanci të fortë sigurie për të shmangur një pushtim të ri rus. Neni 5 i NATO-s mbi mbrojtjen e ndërsjellë mbetet garancia më efektive dhe më pak e kushtueshme e sigurisë. Megjithatë, nëse Trump nuk pranon anëtarësimin e Ukrainës në NATO, aleatët europianë duhet të ofrojnë angazhimet e tyre të besueshme.

Elementi më i rëndësishëm i çdo garancie të tillë duhet të jetë një forcë parandaluese europiane e armatosur mirë në terren në Ukrainë. Ajo mund të vendoset pas vijave të frontit për të ofruar mbështetje të shpejtë për forcat ukrainase dhe për të shërbyer si një sinjal i qartë për presidentin rus Vladimir Putin se çdo sulm do të përballej me një përgjigje ushtarake nga aleatët e Ukrainës. Pa këtë garanci konkrete sigurie, forcat e Moskës thjesht do ta përdorin çdo armëpushim të ardhshëm si një mundësi për t'u çlodhur dhe për t'u riarmatosur.

Megjithatë, ndërsa për muaj të tërë është diskutuar një "koalicion i vullnetarëve" i udhëhequr nga Mbretëria e Bashkuar dhe Franca, garancitë e sigurisë europiane po trajtohen si diçka që duhet përfshirë në një marrëveshje përfundimtare paqeje, në vend që të jenë parakusht për një marrëveshje të tillë. Ky arsyetim duhet përmbysur.

Strategjia e sigurisë së Europës duhet të mbështetet në tri shtylla për forcën e saj parandaluese. Së pari, ajo duhet të forcojë vetë fuqinë parandaluese të Ukrainës. Ndonëse marrëveshja e re që do të lejojë Europën të blejë sisteme armësh amerikane për Ukrainën përmes NATO-s është një fillim i mirë, ajo nuk është një zgjidhje e qëndrueshme afatgjatë. Europa duhet të investojë drejtpërdrejt në industrinë e mbrojtjes së Ukrainës, e cila tashmë po prodhon më shumë armë me kosto më të ulët se prodhuesit tradicionalë të mbrojtjes. Kjo qasje, e mbështetur nga Danimarka, do t'i lejonte Ukrainës të ndërtonte rezervat e veta si pjesë e një strategjie "ferrëgjatë" për të penguar agresionin rus. Industria europiane duhet gjithashtu të kërkojë partneritete të reja dhe të zgjeruara me dhjetëra kompani ukrainase që janë në pararojë të teknologjive të provuara në fushëbetejë.

Së dyti, liderët e kontinentit duhet të krijojnë një format komandues të përqendruar në Europë për forcën thelbësore të parandalimit. Ndërsa Trump ka premtuar se NATO nuk do të ketë rol me trupa në terren, kjo nuk duhet të përjashtojë përdorimin e strukturës ekzistuese organizative të NATO-s. Zëvendëskomandanti suprem i aleatëve në Europë, aktualisht një oficer britanik, mund të koordinojë vendosjet europiane në vend të komandantit suprem amerikan. Nga ana operacionale, modeli për një vendosje europiane tashmë ekziston në praninë e zgjeruar të NATO-s në vendet baltike dhe Poloni. Këto forca mund të përfshijnë ushtarë nga mbi 30 vende që tashmë kanë nënshkruar marrëveshje bilaterale sigurie me Ukrainën, bazuar në Kyiv Security Compact që unë hartova me shefin e shtabit të presidentit Volodymyr Zelenskyy në vitin 2022.

Së treti, duke pasur parasysh gatishmërinë e Trump-it për të mbështetur një forcë parandaluese europiane "nga ajri", ka tre role me kosto efektive për SHBA: transporti, inteligjenca dhe mbrojtja ajrore. Europa ende nuk ka avionët e rëndë të transportit dhe logjistikës që ka SHBA-ja; për këtë arsye, sigurimi i mbështetjes amerikane do të jetë i domosdoshëm. Po ashtu, Europa nuk mund të zëvendësojë shkallën dhe cilësinë e grumbullimit të informacionit të inteligjencës amerikane. Meqë Uashingtoni me gjasë nuk do të mbyllë sytë dhe veshët në rajon pas një marrëveshjeje paqeje, sigurimi i shkëmbimit kritik të inteligjencës do të ishte një mënyrë me kosto të ulët që SHBA-ja të mbështeste forcën europiane.

Ukraina ka gjithashtu nevojë për kapacitete afatgjata mbrojtjeje ajrore, dhe një forcë europiane do të ketë nevojë për ndihmë për t'u mbrojtur nga një forcë ajrore e madhe ruse me aftësi të konsiderueshme dronësh. Marrëveshje të mëtejshme me SHBA-në për bateritë mbrojtëse raketore Patriot do të ndihmonin në sigurimin e qyteteve dhe infrastrukturës ukrainase, ndërsa kërcënimi i aftësive të kombinuara ajrore dhe të goditjes me rreze të gjatë i SHBA-së do të shërbente si një parandalues i fuqishëm.

Ndërsa zyrtarët amerikanë së fundmi janë të hapur ndaj propozimeve të ngjashme, me Trump-in asgjë nuk është përfundimtare deri në një ceremoni nënshkrimi në Shtëpinë e Bardhë. Liderët europianë duhet të veprojnë shpejt për ta siguruar atë.

Putini po kërkon që Rusia të ketë një rol në "garantimin" e sigurisë së Ukrainës, diçka që do të ishte e barasvlershme me vendosjen e një ariu me armë bërthamore në krye të kotecit të pulave.

Një kërkesë nga qeveria ukrainase është i vetmi mandat që një forcë e vendeve vullnetare europiane duhet të ketë, dhe Kievi tashmë e ka kërkuar. Europa duhet të sigurojë sigurinë e Ukrainës që Kievi të mund të negociojë nga një pozitë force. Nëse "koalicioni i vullnetarëve" shndërrohet në një koalicion pritësish, pasojat do të jenë të gjata. /Financial Times - Syri.net