A e keni parë ndonjëherë me vëmendje raportin mes gjatësisë së gishtit tregues dhe atij të unazës? Sipas një analize interesante të kryer nga studiues të Universitetit të Australisë së Jugut dhe Universitetit të Dakotës së Veriut (SHBA), ky raport mund të zbulojë aftësinë e një personi për të përballuar sporte të qëndrueshmërisë si vrapimi në maratonë.
Studiuesit analizuan 22 studime të ndryshme, që përfshinin mbi 5,000 individë nga 12 vende, dhe zbuluan se personat që kanë gishtin unazë më të shkurtër krahasuar me gishtin tregues priren të kenë një prirje më të mirë për sportet e qëndrueshmërisë. Ky raport quhet 2D:4D dhe besohet të lidhet me nivelin e testosteronit të ekspozuar në fazën e hershme të zhvillimit në barkun e nënës.
Sipas autorëve, ekziston një lidhje e qartë midis raportit të gishtave dhe pragut ventilator, që është momenti kur gjatë ushtrimeve trupi fillon të thithë më shumë oksigjen për të furnizuar muskujt. Individët me raport më të ulët 2D:4D kanë këtë prag më të lartë dhe mund të ushtrohen më shumë përpara se të lodhen.
Ky fenomen ka rrënjë që në fazën e fetusit, ku nivelet e hormoneve si testosteroni dhe estrogjeni ndikojnë jo vetëm formën e gishtave, por edhe zhvillimin e zemrës, muskujve dhe sistemit nervor. Gishti i unazës ka më shumë receptorë hormonalë sesa ai tregues, duke e bërë më të ndjeshëm ndaj ndikimit të hormoneve gjatë shtatzënisë.
Megjithatë, studiuesit theksojnë se kjo nuk është një matje absolute e potencialit atletik. Forma fizike varet nga shumë faktorë, përfshirë stërvitjen, mjedisin, motivimin dhe aspektet psikologjike. Një raport "ideal" i gishtave nuk garanton domosdoshmërisht një VO2 max më të lartë, që mbetet treguesi më i besueshëm i qëndrueshmërisë kardiovaskulare.
Pra, ndërsa gishti juaj i unazës mund të ofrojë një "dritare" të vogël mbi potencialin tuaj sportiv, rezistenca e vërtetë ndërtohet me përkushtim, vullnet dhe punë të palodhur, vlera që nuk maten me një vizore.
© SYRI.net