Gazetarët shohin nga afër gardhin kufitar mes Polonisë dhe Bjellorusisë.

Nga Jim Geraghty – Washington Post/

NË KUFIRIN POLONI-BJELLORUSI - Në vitin 2020, vetëm 246 persona u përpoqën të hynin ilegalisht në Poloni nga Bjellorusia përmes zonave moçalore të kufirit, sipas të dhënave të qeverisë polake. Fundja, ishte periudha e pandemisë. Por gjatë vitit pasues, pothuajse 40 mijë migrantë nga Siria, Somalia, Irani, Afganistani, India dhe vende të tjera kaluan ose tentuan ta kalonin këtë kufi.

Këta migrantë nuk përfunduan në Bjellorusi rastësisht. Disa prej tyre kishin viza ruse ose vula hyrjeje nga Rusia. Rusia dhe aleatja e saj, disa do të thoshin vasale, Bjellorusia, në fakt po importonin migrantë, i çonin në kufirin polako-bjellorus dhe u thoshin të vazhdonin drejt perëndimit, në Bashkimin Europian. Të njëjtin fenomen shqetësues e panë edhe vendet baltike: Estonia, Letonia dhe Lituania. Vendet e krahut lindor të NATO-s nisën të përdornin termin "migrim i përdorur si armë" për të përshkruar mënyrën se si Moska po nxiste qëllimisht një krizë emigracioni ilegal për të shtuar tensionet sociale, ekonomike dhe të sigurisë te fqinjët e saj perëndimorë.

Sipas zyrtarëve ushtarakë polakë që na informuan, numri i migrantëve që tentonin të kalonin kufirin Poloni-Bjellorusi ra me një të katërtën deri në një të tretën në vitet pasuese. Deri tani këtë vit, shifra është vetëm në qindra.

Çfarë e ndaloi këtë valë? Pa diskutim, një faktor i madh ishte ndërtimi nga Polonia i më shumë se 190 kilometrave gardh çeliku, rreth 4.5 metra i lartë, me tela me gjemba sipër dhe në mes në anën polake, si dhe një shtresë tjetër telash përgjatë anës tjetër të rrugës që kalon pranë kësaj pjese të kufirit prej 418 kilometrash.

Ministritë e jashtme të vendeve të krahut lindor të NATO-s, Polonia, Finlanda, Estonia, Letonia dhe Lituania, organizuan së fundmi një vizitë për gazetarët amerikanë që të shihnin nga afër se si këto vende po mbrojnë Europën kontinentale dhe interesat amerikane, ndërsa përballen me "luftën hibride" të Rusisë, veprime të vazhdueshme armiqësore që nuk arrijnë deri në pikën e një reagimi ushtarak.

Kështu përfundova pranë Divizionit të 18-të të Mekanizuar të ushtrisë polake, në një patrullim pranë një pjese të murit kufitar të Polonisë. Gjatë vizitës, neve gazetarëve na kërkuan të mbanim helmeta, jelekë antiplumb dhe maska, njësoj si ushtarët, përveç udhërrëfyeses sonë, kapitenes AngelikaKorkosz, zyrtare për marrëdhëniet me publikun në Brigadën e Pushkatarëve Podhale. Edhe pse ushtria polake nuk priste probleme, ajo priste mbikëqyrje nga Bjellorusia dhe për këtë arsye targat e automjeteve tona ishin mbuluar.

Për aq sa pashë vetë, gjatë vizitës nuk kishte as migrantë dhe as roje në anën bjelloruse të kufirit. Nuk dallova as kamera kufitare apo masa të tjera sigurie. Ishte një pranim i heshtur dhe ndoshta i sikletshëm i faktit se asnjë polak me mend në kokë nuk do të përpiqej të hynte fshehurazi në Bjellorusi.

Pas shtresës së dytë të telave me gjemba ndodhej një moçal i pakalueshëm, terren i tmerrshëm si për ata që përpiqen t'i shpëtojnë patrullave kufitare, ashtu edhe për ata që i ndjekin. Një urë e ngritur prej druri shtrihet në pjesë të gjata të zonës për të lehtësuar ndjekjen më të shpejtë.

Sipas Ministrisë së Jashtme polake, ne ishim gazetarët e parë që u sollëm në këtë pjesë të kufirit. Mbrojtja jonë mund të dukej e tepruar, por rreziku ishte real. Më 28 maj 2024, një grup prej rreth 50 migrantësh tentoi të sulmonte kufirin pranë DubiczeCerkiewne, në rajonin lindor Podlaskie të Polonisë. Një migrant goditi me thikë MateuszSitek nga Brigada e Parë e Blinduar e Varshavës, i cili vdiq disa ditë më vonë nga plagët.

Edhe pse Sitek është viktima e vetme deri tani në këtë operacion, Korkosz na tha se "shpesh ushtarët përballen me agresion", dhe migrantët kanë sulmuar ushtarët dhe rojet kufitare me gurë dhe degë pemësh.

Një natë më parë kishim takuar zyrtarë polakë. Me gjysmë shakaje, i pyeta nëse do ta përshkruanin murin e tyre të ri si "të madh dhe të bukur". Krzysztof Olendzki, diplomat polak me përvojë të gjatë dhe tani i specializuar në luftën kundër dezinformimit të huaj, buzëqeshi lehtë dhe u përgjigj: "Efikas."

Polonia nuk është e vetme. Finlanda ka përfunduar 185 kilometra gardh në kufirin juglindor me Rusinë dhe planifikon të arrijë në 200 kilometra. Estonia ka përfunduar 109 kilometra nga gardhi i planifikuar në kufirin lindor me Rusinë, me vetëm pak kilometra të mbetur. Letonia ka ndërtuar rreth 280 kilometra gardh përgjatë kufirit me Rusinë dhe 145 kilometra përgjatë kufirit me Bjellorusinë. Lituania ka ndërtuar 528 kilometra gardh në kufirin me Bjellorusinë.

Javën e kaluar, gjatë një patrullimi me rojen bregdetare finlandeze në Gjirin e Finlandës, kapiteni Mikko Simola, komandant i distriktit të rojes bregdetare të Gjirit të Finlandës, më tha se ekuipazhet e tij shohin shumë pak migrantë që përpiqen të hyjnë fshehurazi në vend nga deti. Dimri i ashpër dhe ujërat e ngrira shërbejnë vetë si pengesë.

Një Perde Çeliku ka rënë mbi Europën Lindore. Perdja e vjetër e Hekurt ishte ndërtuar për të penguar popujt e varfëruar të bllokut sovjetik të largoheshin drejt Perëndimit. Kjo perde e re synon të mbajë jashtë migrantët nga vendet e varfra, pasi ata janë kthyer në mjete të dobishme për VladimirPutinin në përpjekjet e tij për të destabilizuar vendet e lira që kanë fatin e keq të jenë fqinjë të Rusisë. / Washington Post – Syri.net