Nga Hugh Hewitt, FOX NEWS

Mëngjeset e mia fillojnë me kafe — si ia kam dalë në gjimnaz pa kafe? — dhe me buletinin “News Items” nga John Ellis, një figurë e vjetër e NBC News, reputacioni i të cilit për paanshmëri dhe seriozitet e bëri zakonin e tij të mbledhjes së lajmeve kryesore dhe shpërndarjes së një përmbledhjeje për miqtë dhe familjen të shndërrohej në një përmbledhje me ndikim të lajmeve kryesore të natës, si dhe të ngjarjeve të rralla dhe të pabesueshme (por gjithmonë të vërteta dhe me burime shumë të mira).

Mesazhi i John kishte qenë shoqëruesi im i orës 6 të mëngjesit për shumë vite, aq sa kur ai vendosi ta zgjerojë projektin, unë isha një nga dhjetëra njerëz që thashë: “Hej, do të investoj disa para për ta rritur këtë projekt — vendit i duhet një buletin që nuk ka shtrembërim dhe nuk mund të manipulohet,” dhe gjatë shumë viteve ai u rrit duke u bërë një zëvendësim për kalimin e gjatë nëpër mediat tradicionale për një përditësim të mëngjesit mbi lajmet e botës.

“News Items” nuk ka një anshmëri politike, prandaj kur hapet me një moment si “Kjo ka vërtet rëndësi!”, unë ndalem dhe mendoj për pasojat e tij të mëdha. Të mërkurën, “News Items” filloi kështu:

“1. Paraqitja publike e administratës Trump për një ushtri iraniane të shkatërruar është në kundërshtim të fortë me atë që agjencitë amerikane të inteligjencës po i raportojnë vendimmarrësve në prapaskenë, sipas vlerësimeve të klasifikuara nga fillimi i këtij muaji, të cilat tregojnë se Irani ka rimarrë aksesin në shumicën e bazave të raketave, lëshuesve dhe objekteve nëntokësore. Më shqetësuese për disa zyrtarë të lartë është prova se Irani ka rikthyer aksesin operacional në 30 nga 33 bazat e raketave që mban përgjatë Ngushticës së Hormuzit, gjë që mund të kërcënojë anijet ushtarake amerikane dhe tankerët e naftës që kalojnë në këtë rrugë të ngushtë detare. Personat që kanë njohuri për vlerësimet thanë se ato tregojnë — në shkallë të ndryshme, në varësi të dëmit të shkaktuar në secilën bazë — se iranianët mund të përdorin lëshues mobilë brenda këtyre bazave për të zhvendosur raketat në vende të tjera. Në disa raste ata mund të lëshojnë raketa direkt nga platformat brenda vetë objekteve. Vetëm tre nga bazat përgjatë ngushticës mbeten plotësisht të paarritshme, sipas këtyre vlerësimeve”.

Duke qenë se kam hequr dorë nga “New York Times” prej vitesh — dhe artikulli tashmë i famshëm për “qentë e trajnuar për përdhunim” nga Nicholas Kristof me siguri ka bërë që edhe më shumë abonentë të largohen nga platforma — nuk do ta kisha ditur për këtë raport herët në mëngjes po të mos ishte “News Items”.

Buletini mund të konsiderohet i besueshëm për të dhënë një përmbledhje të saktë të një lajmi nga një platformë që nuk konsiderohet e besueshme nga e djathta qendrore, por që gjithsesi përbën një histori me rëndësi.

CIA — me sa duket agjencia kryesore për vlerësimin që u zbulua — aktualisht drejtohet nga John Ratcliffe, një zyrtar që konsiderohet mjaft kompetent. Por CIA ka një histori të përzier kur bëhet fjalë për Iranin: që nga viti 1979, kur nuk e parashikoi ardhjen e Republikës Islamike (e aq më pak pasojat e saj), deri në vitin 2007, kur “vlerësimi” i saj mbi ambiciet bërthamore të Iranit doli krejtësisht i gabuar. Ai dështim i vitit 2007 duhet të shërbejë si paralajmërim për ata që e lexojnë këtë raport: “Ne vlerësojmë me besim të lartë se në vjeshtën e vitit 2003, Teherani ndaloi programin e tij të armëve bërthamore.”

Këto ishin fjalët hyrëse të gjetjeve kryesore të vlerësimit të madh të inteligjencës amerikane (NIE) të nëntorit 2007 mbi “Synimet dhe kapacitetet bërthamore të Iranit”. CIA mund të ketë pasur bashkëpunëtorë në komunitetin më të gjerë të inteligjencës në atë “goditje të madhe të gabuar”, por dëmi që i shkaktoi administratës së George W. Bush në muajt e fundit të saj ishte i madh.

Natyrisht, presidenti Obama kaloi tetë vite duke u përpjekur të gjente mënyra për ta afruar Iranin me komunitetin ndërkombëtar — përfshirë edhe dërgesat e famshme me para për IRGC-në si pjesë e JCPOA — ndoshta pa e kuptuar, për shkak të raportit të 2007-ës, se Republika Islamike ishte dhe do të mbetej një regjim i rrezikshëm dhe “rogue”, i udhëhequr nga një strukturë ekstremiste që synonte të ndërtonte dhe përdorte armë bërthamore për të shkatërruar fillimisht Izraelin dhe më pas çdo kundërshtar tjetër, përfshirë SHBA-në nëse do të arrinte aftësinë raketore.

Sipas autorit, nuk u publikua kurrë një përditësim i ri i atij vlerësimi, edhe pasi Izraeli siguroi dosjen e plotë bërthamore të Iranit. Ai argumenton se administrata Obama ishte e prirur ideologjikisht të gabonte në mënyrën si e trajtonte Iranin.

Kjo është një mënyrë më e gjatë për të thënë se (1) vlerësimi i ri mund të jetë po aq i gabuar sa ai i vitit 2007, por (2) shpresa nuk është strategji, sidomos kur bëhet fjalë për përballjen me Iranin. Këtë herë, si në 2007, presidenti duhet sërish të mbështetet te vlerësimi i komunitetit të inteligjencës.

Kjo do të thotë se vala e ardhshme e planifikimit për sulme masive ndaj arsenalit të Iranit duhet të jetë tashmë në një fazë shumë të avancuar.

Përgjigjja e menjëhershme e Iranit ndaj sulmeve të 28 shkurtit ishte të godiste jo vetëm Izraelin dhe bazat amerikane, por edhe një duzinë vendesh të tjera dhe infrastrukturën e tyre ushtarake e civile. Si një bishë e plagosur, regjimi “i çmendur” reagoi me egërsi. U vu re. Irani nuk u zbut dhe nuk ndryshoi nga goditjet e forta që mori. Përkundrazi, ata që mbetën u riorganizuan dhe e dyfishuan, madje trefishuan dëshirën për hakmarrje.

Tani situata është relativisht e qetë ndërsa presidenti Trump ndodhet në Kinë, por përmbledhja e “News Items” mbi raportin e inteligjencës që u publikua nga “New York Times” sugjeron se sulmet duhet të rifillojnë kur Trump të kthehet.

Nuk ka kuptim të negociohet me fanatikët e nivelit të tretë në Teheran. Ekziston vetëm rruga e dobësimit të vazhdueshëm të kapaciteteve të tyre dhe shtrëngimit të ekonomisë së tyre. Ndoshta ushtria Artesh do të lodhet duke mos u paguar. Ndoshta ndonjë kolonel i IRGC-së do të arrijë të mbledhë mjaft kolonelë të tjerë për të organizuar një grusht shteti. Ka rrugë përpara, por është e vështirë të shihet se si rezistenca e brendshme ndaj udhëheqjes aktuale mund të marrë formë pa mjete ushtarake të kombinuara me presion ekonomik.

Asnjë nga këto rrugë nuk duhet të përfshijë lënien e Iranit siç është. Njerëzit e çmendur në lagje nuk duhet të kenë armë. Njerëzit e çmendur në skenën botërore nuk duhet të kenë raketa, mina, dronë dhe uranium të pasuruar. Është kaq e thjeshtë. Vetëm ose me Izraelin dhe aleatët në Gjirin Persik, presidenti Trump duhet ta përfundojë punën.