Një pritje madhështore në Romë: Kancelari gjerman Friedrich Merz, Ministri i Financave Lars Klingbeil, Ministri i Jashtëm Johann Wadephul, Ministri i Mbrojtjes Boris Pistorius, Ministri i Brendshëm Alexander Dobrindt dhe ministra të tjerë udhëtuan të premten në Qytetin e Përjetshëm për konsultime qeveritare.

Në agjendë - siç mund të pritet në këto kohë sfiduese - ishin marrëdhëniet me SHBA-në, Groenlandën, Ukrainën dhe mbrojtja e përbashkët evropiane. Por marrëdhëniet ekonomike dypalëshe - Gjermania është tregu më i rëndësishëm i eksportit të Italisë - si dhe migracioni ishin gjithashtu në agjendën e takimit të Merz me Melonin dhe diskutimeve të ndryshme ministrore.

Qëllimi kryesor i takimit midis Melonit dhe Merzit, ishte forcimi i Evropës. Kancelari gjermane e kishte njoftuar këtë tashmë në Forumin Ekonomik Botëror në Davos (WEF): "Unë dhe Giorgia Meloni kemi zhvilluar një numër propozimesh, duke përfshirë disa ide të reja". Në realitet, ajo që Meloni dhe Merz kanë përpunuar nuk është thjesht një sërë "propozimesh", por një plan i vërtetë veprimi i hartuar për ta bërë BE-në më efikase, konkurruese dhe rezistente ndaj goditjeve të jashtme. Dokumenti do t'i dërgohet Presidentit të Këshillit António Costa, Komisionit Evropian dhe shteteve anëtare, para samitit të posaçëm të BE-së më 12 shkurt.

Edhe pse bisedimet dypalëshe në Romë ishin planifikuar prej kohësh, ato dukeshin si një përgjigje ndaj mënyrës mbizotëruese me të cilën Presidenti i SHBA-së ,Donald Trump është marrë me partnerët e NATO-s dhe BE-në ditët e fundit.

Papritur duke mbajtur distancë 

Në veçanti, Giorgia Meloni, e cila prej kohësh kishte kërkuar të vepronte si një ndërtuese urash midis Uashingtonit dhe Brukselit dhe vazhdimisht kishte shmangur kritikat ndaj Trump, është distancuar nga presidenti i SHBA-së. Në kulmin e krizës së Groenlandës, Meloni e mori telefonin për t'i thënë Trump se i konsideronte si pretendimet territoriale të SHBA-së ashtu edhe tarifat e kërcënuara, si një "gabim" dhe se e shihte të gjithë çështjen ndryshe. Të enjten, ajo i dha presidentit të SHBA-së një tjetër kundërshtim: ajo e informoi Trump se Italia nuk do t'i bashkohej "Bordit të Paqes" të tij për momentin.

Kryeministrja italiane mbetet e bindur se SHBA-të janë të domosdoshme për sigurinë dhe mirëqenien ekonomike të Evropës, në të ardhmen e parashikueshme. Prandaj, ajo përpiqet të shmangë çdo gjë që mund të zemërojë narcisistin në Shtëpinë e Bardhë. Por ajo vendos vija të kuqe për veten dhe qeverinë e saj - dhe këto u kaluan qartë nga Trump në mosmarrëveshjen për Groenlandën.

Gruaja romake me vetëbesim dhe vendosmëri nuk është gjithashtu nga ato që, nga natyra e saj, i bëjnë për vete dikujt si Trumpi deri në pikën e vetëmohimit dhe nënshtrimit – siç akuzohet vazhdimisht Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Mark Rutte.

"Aksi i ri Berlin-Romë"?

Me qasjen e saj – duke i vendosur kufizime Trumpit, por duke parandaluar çdo përshkallëzim të mëtejshëm – Meloni në fund të fundit ndjek një strategji të ngjashme me kancelarin gjerman, i cili gjithashtu e konsideron aleancën transatlantike dhe partneritetin me SHBA-në, si strategjike.

Lidhur me konsultimet qeveritare në Romë, mediat italiane - disi të pavetëdijshme për historinë - tashmë po shkruanin për një "bosht të ri midis Romës dhe Berlinit". Kjo ishte edhe më e rëndësishme, argumentuan ata, sepse motori i mëparshëm franko-gjerman i Evropës kishte ngecur për shkak të dobësisë politike të Emmanuel Macron. Udhëheqës të tjerë evropianë gjithashtu po përballen me probleme dhe kanë vetëm përdorim të kufizuar si motorë zëvendësues: Kryeministri i Polonisë, Donald Tusk, po bllokohet nga presidenti nacionalist i krahut të djathtë, dhe kryeministri i Spanjës, Pedro Sánchez, udhëheq një qeveri minoritare.

Aleati i vetëm politikisht i pakontestueshëm i Kancelarit Gjerman në nivel evropian, është aktualisht Giorgia Meloni - dhe ajo ndoshta është edhe më e vendosur në krye se ai. Megjithatë, kur ajo mori detyrën, kishte shqetësim të madh në kancelaritë e kontinentit të vjetër: A do të përpiqej skeptiku i atëhershëm i BE-së ta minonte Unionin nga brenda, si populistët e tjerë të krahut të djathtë? - kjo ishte pyetja shqetësuese.

Dyshimet rreth besnikërisë së Melonit ndaj BE-së, janë zhdukur kryesisht: Meloni nuk dëshiron ta shkatërrojë BE-në, por përkundrazi ta ndryshojë atë, komentohet tani përgjithësisht - konkretisht në një kuptim konservator të krahut të djathtë. Ajo ishte avokatja më e rëndësishme në Bruksel për paktin më të rreptë të migracionit, dhe së bashku me Merzin, ajo arriti dobësimin e heqjes graduale të motorëve me djegie të vendosur tashmë deri në vitin 2035. Nuk është domosdoshmërisht e nevojshme të miratohet asnjëra - por për Merzin po aq konservator, Meloni i krahut të djathtë është bërë aleati ideal./ Der Standard.