Nga Terry Barnes, SPECTATOR

Ndërsa historia tronditëse e të shtënave masive kundër hebrenjve të dielën në Bondi Beach të Sidneit vazhdon të shpaloset, dhe deri tani 16 persona kanë humbur jetën, ka pasur pak rreze drite në këtë errësirë.

Personat e identifikuar si autorë të të shtënave janë baba e bir: Sajid Akram, 50 vjeç, dhe Naveed Akram, 24 vjeç. Babai u qëllua për vdekje nga policia mbrëmë, ndërsa i biri u neutralizua dhe u arrestua.

Komisioneri i policisë së New South Wales thotë se dihet ende shumë pak për dyshen, por Sajid Akram ishte posedues i ligjshëm i armëve, me gjashtë armë në zotërim.

Gjithashtu kanë dalë në dritë postime të vjetra në rrjetet sociale ku Naveed Akram lëvdohej për studimet e tij islame në vitin 2022.

Si u radikalizuan këta dy persona për të kryer këtë mizori, dhe sa thellë ishte rrënjosur urrejtja e tyre ndaj hebrenjve që i shtyu të kryenin këtë “xhihad” të përbindshëm me dy persona kundër burrave, grave dhe fëmijëve që po festonin paqësisht dhe me gëzim Hanukën, do të bëhet e qartë në orët dhe ditët në vijim. Megjithatë, ata kanë shkatërruar çdo iluzion të mbetur që nga pogromi i Hamasit më 7 tetor se Australia është strehë shumëkulturore e paqes dhe tolerancës, ashtu siç u thuhet vazhdimisht australianëve.

Por mes trishtimit, dhimbjes dhe errësirës, ka një shembull të ndritshëm guximi dhe trimërie të një njeriu që rrezikoi jetën për të shpëtuar të tjerët. Ai nuk ishte polic apo punonjës i shërbimeve emergjente. Ishte thjesht një njeri i zakonshëm, në vendin e gabuar, në një moment që për shumë të tjerë doli të ishte vendimtar.

Dhe, ashtu si personat që po qëllonin për të marrë jetë, edhe njeriu që rrezikoi jetën e tij për të shpëtuar shumë të tjerë, është mysliman.

Pronari i një dyqani frutash në periferi, Ahmed al Ahmed, dhe kushëriri i tij ndodheshin rastësisht në Bondi Beach kur nisën të shtënat. Ata u strehuan pas makinave të parkuara, ndërsa plumbat fluturonin dhe njerëz të pafajshëm binin të vrarë. Ahmed mund të kishte qëndruar aty, duke mbajtur kokën ulur, por pa se ai dhe kushëriri i tij ishin mjaft afër njërit prej sulmuesve, i cili nuk ishte në dijeni të pranisë së tyre.

Kushëriri i tij Mustafa i tha mediave australiane se Ahmed pa një mundësi për ta neutralizuar sulmuesin dhe vendosi të veprojë.

“Ahmed tha se ishte jashtëzakonisht i tronditur kur pa kaq shumë njerëz që po vdisnin para syve të tij; tha se nuk e duronte dot më dhe se duhej t’i ndalte vrasjet,” tha Mustafa.

“Ai tha se thjesht duhej të bënte diçka. Ai është një njeri shumë fetar, është mysliman, nuk beson në vrasje – myslimanët nuk besojnë në vrasje.”

“Ai tha se nuk mund të duronte më të shihte vrasje para syve të tij dhe se kishte ardhur koha t’i jepte fund gjakderdhjes. Ai iu lut Zotit, tha ‘më jep forcë’, dhe iu vërsul nga pas.”

Bota e pa trimërinë e Ahmedit, të kapur në video. Se si ai u hodh mbi sulmuesin më të ri, duke e çarmatosur pas një përleshjeje të mbushur me adrenalinë, do të kujtohet gjatë. Gjatë aktit, ai u bë shënjestër e zjarrit të Akramit më të madh dhe u plagos në shpatull dhe në dorë. Gati një ditë më vonë, Ahmed ndodhet në spital me plagë të ndryshme dhe pritet t’i nënshtrohet ndërhyrjes kirurgjikale më vonë sot.

Ahmed al Ahmed erdhi në Australi nga Siria 13 vite më parë. Ka jetuar një jetë të qetë dhe paqësore në vendin e tij të ri, drejton biznesin e vogël dhe është i martuar me dy vajza të vogla.

Sot, megjithatë, ai është edhe hero, i festuar në mbarë botën. Presidenti Donald Trump e quajti atë “një person shumë, shumë trim, në fakt, që shkoi dhe u përball drejtpërdrejt me një nga sulmuesit dhe shpëtoi shumë jetë.”

Një komentator në ‘Jerusalem Post’ shkroi në emër të shumëkujt: “Ka ardhur koha që organizatat hebraike në Australi dhe në mbarë botën ta ngrenë Ahmed al Ahmed si simbol të asaj se si duket guximi kur është i papërpunuar dhe spontan, kur buron nga instinkti dhe ndershmëria dhe jo nga ideologjia. Ai nuk kishte kohë të llogariste rrezikun. Ai e jetoi atë,” dhe bëri thirrje që Ahmed të nderohej si “I Drejtë mes Kombeve”. Një miliarder amerikan dhuroi 100 mijë dollarë (75 mijë paund) për ta ndihmuar.

Por guximi dhe trimëria e Ahmedit shërbejnë edhe për një qëllim më fisnik, sidomos sot në një Australi të tronditur dhe të tmerruar. Pas Bondit, shumë australianë, në zemërimin e tyre ndaj autorëve të këtij akti të tmerrshëm terrorist, nuk kanë hezituar t’i njollosin të gjithë myslimanët me të njëjtën penelatë të ndyrë dhe të keqe.

Kjo është po aq e gabuar dhe plot urrejtje sa ata që urrejnë hebrenjtë për shkak të ideologjive të tyre anti-Izrael apo pro-Palestinë. Në vend të kësaj, ata duhet të jenë mirënjohës që shumë jetë hebraike u shpëtuan nga një burrë mysliman, i cili mund të kishte zgjedhur të fshihej dhe të shpëtonte veten. Trimëria e tij vetëmohuese është një kujtesë e duhur dhe e mirëpritur se është gabim të barazohen myslimanët paqësorë, besimtarë dhe të devotshëm me islamikët radikalë.

Pas një sulmi brutal terrorist si ai i Bondit, është e kuptueshme që shumëkush, në zemërim dhe neveri, e shpërndan fajin pa dallim. Ata kalojnë nga fanatikët dhe ekstremistët islamikë dhe pranojnë me dëshirë më të keqen për të gjithë myslimanët: urrejtja që lind urrejtje. Heroizmi spontan i këtij burri të qetë, mysliman, burrë familjar në moshë të mesme, na kujton se asnjë fe nuk ka monopol mbi mirësinë – apo mbi ligësinë. Ai është antidoti ndaj urrejtjes që autorët shfaqën ndaj hebrenjve që kishin në shënjestër.

Në Australi, ndërsa vajtojmë dhe reagojmë ndaj asaj që ndodhi të dielën në mbrëmje, falë Ahmed al Ahmedit kjo është një mësim i rëndësishëm për njerëzoren që duhet ta mbajmë mend pikërisht tani.