Fotografia e mësipërme nuk është shkrepur në ndonjë shkollë amerikane që mbështeste nazistët, edhe pse dikush do ta ngatërronte lehtësisht. Në fakt, fëmijët në foto po nderojnë flamurin amerikan me atë që njihej si "Nderimi i Belamisë", një gjest i përdorur për breza të tërë nga nxënësit amerikanë gjatë betimit ndaj flamurit.

Gjestit iu vu emri i Francis J. Belamisë, njeriut që shkroi Betimin ndaj Flamurit. Për 50 vjet, Nderimi i Belamisë ishte standardi në shkollat e SHBA-së dhe kryhej me disiplinë nga nxënës në mbarë vendin.

Por me ngritjen e nazistëve në Europë në vitet 1930, shumë amerikanë filluan të bezdiseshin nga pamja e fëmijëve amerikanë që nderonin flamurin me një gjest të ngjashëm me atë nazist. Në vitin 1942, Kongresi ndryshoi Kodin e Flamurit dhe e hoqi përfundimisht Nderimin e Belamisë.

Kjo është historia e ngritjes dhe rënies së tij.

Francis J. Belami shkruan Betimin për Flamurin

Historia e Nderimit të Belamisë fillon me Francis Julius Belaminë, autorin e Betimit për Flamurin. I lindur me 18 maj 1855 në Mount Morris, New York, ai e kaloi rininë si prift baptist dhe më vonë punoi për një revistë të quajtur Youth's Companion.

Revista drejtohej nga Daniel Sharp Ford, i cili, në vitet pas Luftës Civile, kërkonte mënyra për të bashkuar vendin. Ai mbështeti fuqishëm nismën e "flamurit në çdo shkollë", që synonte të vendoste një flamur amerikan në çdo shkollë të SHBA-së për t'i afruar më shumë njerëzit.

Me këtë qëllim në mendje, Fordi i dha Belamisë një detyrë: të shkruante një "betim" për flamurin, që amerikanët ta thoshin me lehtësi. Belami e pranoi dhe shkroi Betimin për Flamurin, i cili fillimisht ishte:

"Zotohem se do të jem besnik ndaj Flamurit tim dhe ndaj Republikës që ai përfaqëson, një Komb i pandashëm, me Liri e Drejtësi për të gjithë."

Betimi, që u shkrua për të përkuar me 400-vjetorin e mbërritjes së Kristofor Kolombit në Botën e Re, u botua me 8 shtator 1892 në Youth's Companion. Dhe me 12 tetor 1892, rreth 12 milionë nxënës amerikanë e recituan betimin e Belamisë.

Por Fordi dhe Belami nuk shpikën vetëm një betim. Ata krijuan edhe një nderim, që më vonë u quajt Nderimi i Belamisë.

Ngritja dhe rënia e Nderimit të Belamisë

Bashkë me Betimin për Flamurin, Youth's Companion u dha nxënësve udhëzime për mënyrën se si duhej bërë Nderimi gjatë recitimit.

"Me një sinjal nga drejtori, nxënësit, në rreshta të rregullt, me duart anash, kthehen nga Flamuri," shkruante revista. "Jepet një sinjal tjetër; çdo nxënës i bën flamurit Nderimin ushtarak, dora e djathtë ngrihet, me pëllëmbën poshtë, në vijë me ballin dhe afër tij."

Nxënësit udhëzoheshin të qëndronin me dorë të ngritur, me pëllëmbën poshtë, deri te momenti kur thonin "Flamurit tim", pastaj duhej të kthenin pëllëmbën nga flamuri deri në fund të betimit.

Betimi për Flamurin dhe gjesti shoqërues i tij, Nderimi i Belamisë, u bënë pjesë e përditshme e shkollave amerikane. Por vetëm disa dekada më vonë, gjërat nisën të ndryshonin.

Në fillim të shekullit XX, fashizmi filloi të rritej në Europë. Në vitet 1920, fashistët italianë të udhëhequr nga Benito Mussolini adoptuan atë që e quanin "Nderimi romak" (edhe pse, sipas History Extra, origjina e saj lidhej më shumë me artin francez të shekullit XVIII sesa me Perandorinë Romake). Një nderim i ngjashëm u përdor më vonë edhe nga nazistët e Adolf Hitlerit, të cilët po fitonin pushtet në Gjermani në vitet 1930. Të dyja ishin tepër të ngjashme me Nderimin e Belamisë.

Amerikanët filluan të vërenin ngjashmërinë e nderimit të tyre me atë fashist në vitet 1930, sipas librit To the Flag: The Unlikely History of the Pledge of Allegiance të Richard J. Ellisit. Madje disa shqetësoheshin se fotot dhe filmimet e Nderimit të Belamisë mund të përdoreshin si propagandë.

Disa amerikanë kërkuan që Nderimi të ndryshohej menjëherë; të tjerë argumentonin se nuk duhej ndryshuar një gjest amerikan vetëm sepse gjermanët dhe italianët po përdornin një të ngjashëm.

Por pas fillimit të Luftës së Dytë Botërore, Kongresi ndërhyri.

Kongresi ndryshon Kodin e Flamurit të SHBA-së në vitin 1942

Në qershor 1942, Kongresi miratoi Ligjin Publik 77-623, i cili kodifikoi një numër rregullash mbi flamurin amerikan, përfshirë gjestin e duhur gjatë Betimit të Besnikërisë.

Ligji shpjegonte se betimi duhej "të kryhej duke qëndruar në këmbë me dorën e djathtë mbi zemër; duke zgjatur dorën e djathtë, me pëllëmbën lart, drejt flamurit tek fjalët 'Flamurit' dhe duke mbajtur këtë pozicion deri në fund, kur dora ulet anash." Me fjalë të tjera, ai e mbante të paprekur Nderimin e Belamisë.

Por atë dhjetor, Kongresi e ndryshoi Kodin e Flamurit të SHBA-së dhe e hoqi plotësisht Nderimin e Belamisë. Ai udhëzonte amerikanët të recitonin Betimin e Besnikërisë "duke qëndruar në këmbë me dorën e djathtë mbi zemër."

Megjithatë, heqja e Nderimit të Belamisë nuk është e vetmja mënyrë në të cilën Betimi i Besnikërisë ka ndryshuar që kur Francis Belami e shkroi atë për herë të parë në vitin 1892. Në vitet 1920, formulimi i betimit u ndryshua lehtë, nga "Zotohem për besnikëri për flamurin tim" në "Zotohem për besnikëri për flamurin" (theksuar). Dhe në vitet 1950, gjatë Luftës së Ftohtë, presidenti Dwight D. Eisenhower mbikëqyri përfshirjen e frazës "nën Zotin" në betim.

Që prej atëherë, betimi ka mbetur i pandryshuar: "Zotohem se do të jem besnik ndaj Flamurit tim dhe ndaj Republikës që ai përfaqëson, një Komb i pandashëm nën Zotin, me liri e drejtësi për të gjithë."

Por jo të gjithë janë të kënaqur me këtë. Në vitin 2002, mbesa e Francis Belami, Sally Wright, madje shkroi një opinion në The New York Times për të kundërshtuar përfshirjen e "nën Zotin" në Betimin e Besnikërisë.

"Duke shtuar frazën 'nën Zotin' në Betimin e Besnikërisë në vitin 1954, Kongresi po përpiqej të dallonte politikën e Shteteve të Bashkuara nga komunizmi pa Zot," shkroi ajo. "Ashtu si veprimet e tjera të ndërmarra nga Kongresi në atë kohë, ky ndryshim e ndau më tej kombin tonë në vend që t'i bashkonte qytetarët e tij."

Megjithatë, Betimi i Besnikërisë nuk është ndryshuar që nga vitet e Eisenhower-it. Prandaj, deri më sot, fëmijët amerikanë ende betohen për besnikëri ndaj një kombi, dhe asnjë tjetri, nën Zotin.

Por ata nuk e përdorin më Nderimin e Belamisë ndërkohë që e bëjnë këtë.