Anijet cisternë të naftës që u fundosën gjatë konflikteve globale të shekullit të 20-të (Lufta e Parë dhe e Dytë Botërore) kërcënojnë ekosistemin detar dhe jo vetëm atë.

Në vitin 2013, Administrata Kombëtare Oqeanike dhe Atmosferike e SHBA-së (NOAA) identifikoi 87 anije të mbytura nga Lufta e Parë Botërore dhe Lufta e Dytë Botërore në ujërat amerikane që paraqesin një rrezik serioz mjedisor.

Këto anije, të ngarkuara me mijëra fuçi karburanti, veprojnë si bomba ekologjike me sahat në fund të oqeanit.

Një nga anijet më të rrezikshme është SS William Rockefeller , e cila u fundos nga një nëndetëse gjermane në vitin 1942. Anija, e cila ishte një nga anijet cisternë më të mëdha të naftës të kohës së saj, u dogj për 12 orë para se të fundosej në brigjet e Karolinës së Veriut.

Për më shumë se 80 vjet, ai ka mbetur në fund, duke transportuar 135,000 fuçi naftë, një sasi që, për shkak të erozionit me kalimin e kohës, kërcënon të shkaktojë një katastrofë të paparë mjedisore.

Kërcënimi që do të sjellë shkatërrim dhe vështirësia e zbulimit

Problemi kryesor me këto rrënoja është prishja natyrore . Kur strukturat e çelikut qëndrojnë në ujin e detit për gati një shekull, korrozioni është i pashmangshëm. Nëse trupi i anijes shembet, karburanti i bllokuar në këtë “hendek” ujor do të lirohet në det.

Pavarësisht rrezikut të lartë, gjetja dhe nxjerrja e saktë e ngarkesës së shumë anijeve të tilla të mbytura mbetet një sfidë. SS William Rockefeller është vetëm një nga 87 anijet që janë përcaktuar si “rrezik i lartë” për ndotje të mundshme.

Siç thekson arkeologu detar Michael Brennan: “Identifikimi dhe vlerësimi i këtyre pikave është me rëndësi themelore. Niveli i rrezikut duhet të përcaktohet menjëherë dhe duhet të merret një vendim nëse rikuperimi i karburantit është i realizueshëm apo i nevojshëm përpara se natyra të ndërmarrë “ndërhyrjen” e saj, duke e shndërruar anijen e mbytur në një njollë nafte.”