Si u merrej gjaku foshnjeve për t’ia injektuar Enver Hoxhës. Ja prokurorët katilë...

Si u merrej gjaku foshnjeve për t’ia injektuar Enver Hoxhës. Ja prokurorët katilë...

20:08, 12/10/2019

Para disa vitesh Visar Zhiti kur ishte atashe kulturor në Romë shkarazi më përmendi faktin e panjohur për mua, të marrjes së gjakut të dhjetëra foshnjeve për tia injektuar Enver Hoxhës, në fund të jetës.

Mua më dukej e paimagjinueshme kjo gjë. Çdo herë më kalonte në mendje. Visari e ka përsëritur këtë ndodhi edhe herë të tjerë, madje edhe në media. Askush nuk ka hetuar me seriozitet.

Dje mësuam nga Agron Tufa për një nënë që i kanë marrë fëmijën 4 vjeç, Arturin, nga dy prokurorë Vjollca Meçe e Zamir shtylla.

Fëmija ka vdekur pak kohë më vonë në spital dhe nuk dihen rrethanat e sakta. Nëna thotë që fëmijës i është hequr gjaku nga trupi. Kjo është hera e parë e një indicie/prove që sinjalizon ndodhinë.

Dy prokurorët katilë të partisë nuk e kanë mohuar ngjarjen, akoma… sot janë dy personazhe që të japin mend për drejtësinë e re dhe të drejtat e njeriut.

Denoncimi i Agron Tufës

GJAKU I TIM BIRI

(sipas rrëfimit të një nëne)

– Të kërkon kryetarja e Komitetit të Partisë së Beratit, shoqja Jemine Guri, – më tha polici. Bashkë me tim bir për dore, Aturin e vogël katërvjeçar, ai na shoqëroi nga fshati i internimit deri në hollin e Komitetit. Ishte 10 tetori i vitit 198…

– Djalin lërja sportelistes, – tha polici. – Nuk mund të hysh në zyrën e shoqes Jeminé me djalin përdore… pesë minuta… mbaron punë dhe e merr.
Sportelistja, një grua e re me përparëse të kaltër, i buzëqeshi ëmbël Arturit të vogël me kaçurrela të arta, por ai u ngjesh pas meje. Për të kapërdirë parandjenjën e errët që më kaploi, nxorra një kallamsheqeri dhe ia dhashë. I bënë përshtypje vijat e kuqe, bardhë e blu dhe u gënjye. Polici me futi në një derë të katit të parë dhe vetë u largua. Brenda më prisnin dy gra dhe një mesoburrë me kostum gri.

– Ti ke një djalë, apo jo? – filloi burri.

– Po, – i thashë, – sot ka mbushur katër vjeç…
Më përshkuan të dridhurat. Asnjë fjalë urimi.

– Ne, Partia, nuk do të lejojmë, që djali yt të rritet nga një reaksionare si ti… – tha, dhe pauzën që pasoi e mbushi me të trokitura thoi mbi siprinën e tavolinës. – Nuk do ta lëmë gjakun e shkokut tonë partizan, besnikut të Partisë, të bastardohet nga një nënë reaksionare, bijë bejlerësh gjakpirës!

Dëgjon? Ndaj ne…

Mësyva derën shigjetë e dola jashtë.

As djalin, as gruan me përparëse të kaltër s’i pashë kund.

– Ku ma çuat djalin? Djalin! – piskata fort.

Burri me dy gratë kishin dalë në holl. Renda në oborr. Askund, asnjë shenjë e djalit tim.

– Kot e kërkon, – foli burri me kostum gri. – Ai ndodhet larg tashmë… nuk e arrin.

Pas kësaj rashë në koma. Pas 5 muajsh u përmenda, por nuk mund të lëvizja. Paraliza më mbërtheu në shtrat për 3 vjet. Vetëm nënën pata te kryet. Herë-herë vinte dhe im shoq. I shkatërruar. Vetëm një fjali ia përsërisja vazhdimisht: “Shko, gjeje djalin tonë!”. Ai vetëm qante. Kaloi paraliza dhe më dërguan fill në internim. Pastaj burg prapë, e prapë internim. Me radhë. Vinin oficerët e sigurimit papandehur. Bastisnin kasollen dhe ulërinin: “Ku i ke fshehur poezitë!”

Derisa ra diktatura. Nisa kërkimin e Arturit tim. “Tani do të jetë bërë 12 vjeç. A do të më njohë?” Derisa, një dite të mjegullt vjeshte të vitit 1991, një grua e panjohur trokiti në portën e kasolles sime.

– Zonjë, – më foli. – Ti nuk më njeh. Unë jam Afërdita nga Përmeti, një kushërirë e dytë e dajove të tu. Kam ardhur të të them diçka, e cila duhet të groposet midis nesh. Përndryshe, po ma nxorre emrin, unë bashkë me burrin e fëmijët e mi jemi të vdekur brenda ditës. Kam ardhur të të them mos e kërko më djalin tënd, Arturin. Bëhu e fortë dhe mos ushqe iluzione. Djali yt ka vdekur. Që kur është rrëmbyer, është mbajtur në një shtëpi të fshehtë në Tiranë, bashkë me disa fëmijë të tjerë të mitur. Aty i ushqenin mirë dhe një herë në javë, u merrnin gjak. Në një nga këto raste, me 30 mars 1985, fill pasi i morën gjakun, Arturi… nuk u përmend më. E kam parë me sytë e mi. Vdiq, si shumë vogëlushë të tjerë, që zëvendësoheshin me të tjerë…
I gjori im bir! Gruaja nuk e dinte se atë ditë loçka ime do mbushte 6 vjeç…

Mos e kërko më… Bëhu e fortë, – tha gruaja dhe vrapoi në mjegull, duke më lënë të shituar në prag.

– As varrin mos ia kërko! – erdhi zëri i saj, tashmë nga mjegulla. – Janë sekrete që nuk hapen kurrë, – shtoi për herë të fundit gruaja, që kishte kohë e tretur në mjegull. Nuk e pashë më në jetë atë grua. Ua kishte thënë edhe dajave të mi. Po atë natë qe larguar familjarisht në Greqi.
Në verën e vitit 1997 im shoq më thirri të shkoj për të pastruar tek shtëpia e prindërve të tij në Vlorë. Në dhomën e vjehrrit që më pati urryer, gjeta dy blloqe të trashë. Në njërin ai kishte shkruar kujtimet e jetës së tij, ndërsa blloku tjetër ishte ditar. Nisa ta shfletoj e të lexoj pavullnetshëm, derisa u ndala, duke kërkuar, në shënimin “8 tetor 198…”:

“Gjithçka është ujdisur me kujdes… Plani që bëmë me shokët Vjollca Meçe, Zamir Shtylla dhe Ahmet Toporaku, s’ka pse të mos funksionojë. Djali i B… Artur S…, do të rrëmbehet në Komitetin e Partisë së Beratit… Do ta shlyejmë dhe këtë njollë. Më në fund….”

Më shungëllonin veshët. Si kështu!? Vjollca Meçe ishte kushërira e vjehrrit tim! Perëndi, gjëmën ma paskan kurdisur të mitë, mendova dhe ndjeva se po më binte zali. A e ka ditur vallë gjyshi enverist se ku po e çonte gjakun e nipit 4 vjeçar? Si ta pyes, tani që ka vdekur?

Do të shkoj t’i ulem mbi varr, t’i piskas… deri sa të ngrihet… të më japë përgjigje!

© SYRI.net

Lexo edhe:

Komentet

Alfons Malo15/10/2019 14:19

O ZOT I MADH O ZO I MADH A ESHTE GJALLE KJO NENE E GJORE A KA NJERZ KJO FAMILJE E GJORE .AK TE SHKRUAR NE KETO DOSJE PER KETE DJALE E NENE TE RASKAPITUR QE EDHE KETYRE PROKUROREVE TE MERRET AI GJAK NE VETULL E TE GROPOSET 10 METRA THELLE E TE MOS DUKET ME SI GJAK SHQIPTARI KUSH TA BEJ KETE SHTET MOREKU KA PROKURORRI MORE? ARTA MARKU QE MEZI NGEH BREKET E VETA!PO KETA JANE QENER .PO KUSH TI MBROJE TE DREJTAT E NJERIUT "AVOKAT " IDAJET BEQRIRIQE THUR LLOJ LLOJ INTRIGASH TE PUNUAR NGA QEVERIA E RAMES PER IZET HAXHINE AMAN O POPULL!MOS I LEXONI KETO LAJME ME GOJE HAPUR KY VEND KA MBARUAR

Shqiptari13/10/2019 17:43

Si ka mundesi qe Gjykata e Hages, thirri per gjykim kriminelet serbe per masakrat ne Kroaci. Bosnje dhe Kosove, dhe nuk ka thirrur akoma nen akuzen per krim kunder njerezimit dhe shfarosjes ne mase te mijera shqiptareve, per debimet dhe internimet e qindra mijerave te tjere, te prokuroreve, gjyqtareve, hetuesve, sigurimsave, policeve, torturuesve dhe drejtroreve famekeq te burgjeve famekeqe politike shqiptare gjate 44 viteve te diktatures komuniste. Deshmitaret aty jane. Pse nuk eshte ngritur asnjehere nga shoqata e te persekutuarve dhe te perndjekurve politike, nje akuze konkrete prane Gjykates se Hages kunder ketyre krimineleve gjakatare.

Mehmed13/10/2019 01:14

Edhe sot ne demokraci ripjella e dreqit bijte e kriminelve jan ne pushtet!

Ali Qaniu13/10/2019 00:10

E frikshme, dhe akoma më e frikshme është se askush nuk ka paguar për këto krime monstruoze.

Fan-taz-mat12/10/2019 23:11

Nese kjo eshte e vertete ata qe I kurdisnin keto u pervelofshin ne flaket me Te nxehta dhe perjetofshin dhimbjet me therese ,mekatare vampire komuniste

Shqiptari12/10/2019 20:33

O Zot i Madh! E tmerrshme, ashtu si ato tmerre qe dine t'iu shkaktojne njerezve vetem komunistet! Po cfare pret me moj e nderuar zonje? Cfare pret burri juaj, babai i Arturit te gjore?? Perse iu duhet jeta? A nuk gjeni dot nje kallash, granata apo dinamite dhe ti beni pleh ndyresisrat!!??? Z. Agron Tufa, menjehere, te gjitha dosjet e komunizmit me aktet shtazarake, vampirike dhe gjakare te ketyre krimineleve, duhet ti dergoni urgjentisht ne Gjykaten e Hages, dhe te ndeshkohen te gjithe keta kriminele per krime monstruoze kunder njerezimit. Ndryshe ne Shqiperi nuk do te kete kurre drejtesi!

Shto koment

Denonco