'Shkëputja': Një teknikë e vetëndihmës për të ndaluar kafshimin e thonjve

Lehtësimi i stresit, mërzia dhe madje edhe kënaqësia e thjeshtë e një shpërblimi janë ndër nxitësit më të shpeshtë.

Por, në kundërshtim me atë që shpesh supozohet për kafshimin e thonjve, ai rrallë nxitet nga urrejtja ndaj vetes ose nga vetëdëmtimi.

Kafshimi i herëpashershëm i thonjve ose ngacmimi i kutikulave është një sjellje krejtësisht normale – dhe jo domosdoshmërisht një shenjë e ndonjë problemi të shëndetit mendor. Në fakt, diçka aq e thjeshtë sa thonjtë e brishtë mund të jetë shkaku kryesor.

Për shumë njerëz, kafshimi i thonjve është thjesht një zakon i rrënjosur thellë – një proces automatik që shpesh zhvillohet gjatë periudhave të stresit ose presionit. Megjithatë, pasojat në aspektin e higjienës dhe pamjes së jashtme nga kafshimi i thonjve janë motivim i mjaftueshëm për shumë persona që duan ta thyejnë këtë zakon.

Metodat për ta ndaluar

Ekzistojnë metoda të mirëpërcaktuara të vetëndihmës për tejkalimin e kafshimit të zakonshëm të thonjve. Hapi i parë është të kuptohet se çfarë funksioni ka kjo sjellje – për shembull, a shërben për të qetësuar apo për të stimuluar?

Hapi i ardhshëm është të merret në konsideratë se si këto nevoja mund të plotësohen në mënyra të tjera, si për shembull me mjete të tilla si unaza akupresure ose topa masazhi.

Një teknikë specifike, e testuar shkencërisht, njihet si “decoupling” (shkëputje), e zhvilluar nga neuropsikologu Steffen Moritz dhe ekipi i tij kërkimor në Qendrën Mjekësore Universitare të Hamburgut në Gjermani.

Ideja është e thjeshtë: lëvizja e zakonshme – siç është ngritja e dorës drejt gojës – nuk shtypet, por ridrejtohet pak para se të arrijë objektivin e saj, për shembull drejt llapës së veshit.

Qëllimi është që gradualisht të çmësohet sjellja automatike. Moritz gjithashtu këshillon personat e prekur që të mbajnë gjithmonë me vete një limë thonjsh dhe t’i mbajnë thonjtë sa më të shkurtër.

Në një manual falas të vetëndihmës, ekipi kërkimor përshkruan qasjen e tyre të trajtimit përmes “decoupling”, si dhe teknika të tjera, si trajnimi për ndryshimin e zakonit dhe zëvendësimi i zakonit.

Rreziku i inflamacionit dhe patogjenëve

Nëse zakoni është i theksuar dhe thonjtë kafshohen rregullisht deri në shtratin e thoit, rreziku i inflamacionit mund të rritet. Patogjenët gjithashtu mund të hyjnë më lehtë në trup si pasojë e kësaj.

Si rregull i përgjithshëm, këshillohet kërkimi i ndihmës profesionale nëse kafshimi i thonjve shkakton shqetësim të madh, turp ose e çon një person të shmangë aktivitete të caktuara të përditshme. Nëse lihet pa u trajtuar, ky zakon mund të ndikojë gjithnjë e më shumë në gjendjen shpirtërore, vetëvlerësimin dhe jetën e përditshme.

Në formën e tij më të theksuar, kafshimi i thonjve mund të përfshihet në ato që njihen si sjellje të përsëritura të përqendruara te trupi (BFRB). Këto përfshijnë gjithashtu shkuljen e lëkurës, trikotilomaninë (shkuljen kompulsive të flokëve) dhe kafshimin e faqeve dhe buzëve. Një tipar dallues i këtyre sjelljeve është se personat e prekur nuk mund të ndalojnë, edhe kur përpiqen realisht dhe me dëshirë të sinqertë për ta bërë këtë./DPA News