Forca që ajo mbante gjatë gjithë kohës

Çdo mëngjes fillonte njësoj për Anxhelën: zgjohej para agimit, mendja e saj tashmë bënte llogaritje të pamundura për të mbushur me atë pak që kishin, për t'u kujdesur për nënën e saj, aftësia e kufizuar e së cilës kërkonte vëmendje të vazhdueshme, dhe për të qenë aty për motrën e saj më të vogël, e cila e shihte atë si një litar shpëtimi.

Në një moshë kur shumica e grave të reja po ndërtonin karriera, Anxhela ishte e bllokuar në një cikël vështirësish. Faturat grumbulloheshin më shpejt sesa mund të gjendeshin zgjidhje. Stresi ia uli vetëbesimin derisa e ardhmja e saj u duk si një luks që nuk mund ta përballonte.

Pastaj erdhi një mundësi me një emër pothuajse profetik: PËRQAFO BALASHEN, një projekt që zgjeroi shërbimet e kujdesit social të Qendrës Sociale Balashe për fëmijët dhe familjet në nevojë. U zbatua nga IRCA në bashkëpunim me Bashkinë e Elbasanit dhe u mbështet nga UNICEF. Anxhela ndjeu një shkëndijë të njohur shprese të përzier me frikë. Shpresa e kishte zhgënjyer më parë, por ajo ia doli mbanë gjithsesi.

Seancat e këshillimit psiko-social u bënë streha e saj, një hapësirë ​​ku dikush dëgjonte jo vetëm fjalët e saj, por edhe peshën që fshihej pas tyre. Javë pas jave, mjegulla u zhduk. Ajo mësoi të menaxhonte presionin, të vendoste se çfarë mund të kontrollonte nga ajo që nuk mundte dhe të njihte pikat e forta të fshehura nën vitet e modalitetit të mbijetesës.

"Fillova të kujtoja se kush isha para gjithë kësaj", reflekton ajo. "Ose ndoshta po zbuloja se kush mund të bëhesha".

Përmes këshillimit për punësim dhe trajnimit për aftësi të buta në komunikim, zgjidhje problemesh dhe prezantim profesional, Anxhela fitoi mjete praktike për një jetë të ndryshme. Kështu që, kur iu shfaq mundësia në ELBA-Fiore 2022 sh.pk, ajo ishte gati. Gruaja që hyri në atë intervistë e mbajti kokën lart. Ajo e mori punën.

"Kjo punë më dha përsëri të ardhmen time", thotë ajo. "Për kaq shumë kohë, ndihesha sikur po mbytesha. Tani po notoj, duke ecur përpara me qëllim. Kur shoh përpara, nuk shoh vetëm pengesa. Shoh mundësi."

Mbështetja nuk mbaroi me kaq. Ndërsa Anxhela ndërtoi jetën e saj profesionale, nëna e saj mori fizioterapi në shtëpi që përmirësoi lëvizshmërinë dhe cilësinë e jetës së saj, dhe motra e saj vazhdoi të përfitonte nga rrjeti i projektit. Familja jo vetëm që po mbijetonte më; ata po lulëzonin.

Kur Anxhela shikon motrën e saj më të vogël tani, diçka ka ndryshuar. Ajo nuk sheh më një barrë tjetër, por një fëmijë që e shikon nga afër, duke mësuar se rrethanat nuk janë fat.

"Dua që ajo ta dijë se, pavarësisht sa të errëta duken gjërat, gjithmonë ka shpresë. Ndonjëherë ke nevojë për dikë që të besojë tek ty derisa të mund të besosh përsëri tek vetja."

Anxhela ia doli mbanë sepse organizata si IRCA, Bashkia e Elbasanit, UNICEF dhe Qendra Sociale Balashe ishin në anën e saj, duke ofruar jo bamirësi, por partneritet: mjete, trajnime dhe praninë e vazhdueshme të njerëzve që refuzuan të hiqnin dorë prej saj. Ky lloj investimi nuk ndryshon një jetë. Ndryshon atë që një komunitet i tërë beson se është e mundur.

Kjo histori suksesi u realizua në kuadër të projektit “Zgjerimi i shtrirjes dhe ofrimi i shërbimeve të kujdesit social të Qendrës Sociale Balashe për fëmijët dhe familjet në nevojë (EMBRACE BALASHE)”, zbatuar nga IRCA dhe Bashkia e Elbasanit, me mbështetjen e UNICEF-it, në kuadër të Programit të Përbashkët të Kombeve të Bashkuara “Fuqizimi dhe Mbrojtja Gjatë Gjithë Jetës në Shqipëri” – #LEAP”, një program i Kombeve të Bashkuara në Shqipëri, i mbështetur nga Fondi i Përbashkët për Objektivat e Zhvillimit të Qëndrueshëm (Fondi i Përbashkët i SDG-ve)./Unicef