Demokratët nuk janë në gjendje të mirë

Nga Edward Luce/

Në terma futbolli, Partia Demokratike ndodhet përballë një porte bosh. Nuk ka asnjë përçarje mes presidentit Donald Trump dhe republikanëve që i qëndrojnë besnikë pa hezitim. Por, në vend që ta dërgojnë topin në rrjetë, demokratët po zihen mes tyre përpara portës. Vendosmëria e Trump-it pasqyrohet nga një opozitë e përçarë.

Gjithsesi, gjasat janë që demokratët ta rimarrin Dhomën e Përfaqësuesve në zgjedhjet e nëntorit, pasi zgjedhjet e mesmandatit zakonisht shërbejnë si një referendum për presidentin në detyrë. Megjithatë, vetë demokratët po krijojnë kushte që Senati të mbetet jashtë mundësive të tyre. Partia është e ndarë mes një elektorati të ri, të radikalizuar, që po i ngjan gjithnjë e më shumë lëvizjes Maga në taktika dhe retorikë, dhe një establishmenti të plakur që ka mbetur pa ide. Shenjat për zgjedhjet paraprake presidenciale të vitit 2028 nuk janë aspak premtuese.

Në momente të tilla, demokratët zakonisht ngushëllohen me mendimin se dikush do të dalë në skenë. Deri tani ka shumë pak shenja se kush mund të jetë ai. Figura si Bill Clinton, Barack Obama, e jo më Franklin D. Roosevelt, nuk shfaqen çdo ditë. Ngushëllimi tjetër është se, pavarësisht se kë do të zgjedhin demokratët në vitin 2028, republikanët do ta kenë edhe më të vështirë. Trump nuk mund të kandidojë më dhe beteja për trashëgiminë e tij pritet të jetë përçarëse.

Megjithatë, mundësia e një përsëritjeje të vitit 2020 është reale. Është e lehtë të harrohet sa dobët po ecte Joe Biden në zgjedhjet paraprake të demokratëve, derisa partia u bashkua papritur rreth kandidaturës së tij. Deri atëherë, Biden ishte lënë në hije nga një numër i madh kandidatësh që garonin se kush do të ishte më progresist. Kufijtë e hapur dhe identitetet gjinore pa kufi ishin temat dominuese të kohës.

Po ashtu, harrohet lehtë se sa me fat ishte Biden që e mundi Trump-in më vonë atë vit. Trump jo vetëm që kishte humbur besimin e publikut për mënyrën si menaxhoi pandeminë e Covid-19, por kufizimet e pandemisë i mundësuan Biden-it të shmangte ritmin e zakonshëm të fushatës. Nëse do t'i ishte nënshtruar një kalendari normal elektoral, dobësia e tij fizike mund të ishte bërë e dukshme. Sido që të ishte, mënyra se si u zgjodh kandidat e shndërroi Biden-in në fytyrën qendrore të një agjende progresiste. Rritja e emigracionit të paligjshëm gjatë presidencës së tij, si pasojë e politikës në kufirin SHBA-Meksikë, ndihmoi në krijimin e terrenit për rikthimin e Trump-it në vitin 2024.

Përplasjet e tanishme brenda partisë për kandidaturat në Senat tregojnë të njëjtën ndarje që ekzistonte në vitin 2020. Rasti më problematik është në Maine, ku progresistët kishin zgjedhur Graham Platner-in, një kandidat të dobët që nuk e kishin verifikuar siç duhet. Platner nuk ishte punëtori i zakonshëm që paraqitej në reklamat e tyre; ai vinte nga një familje e pasur. Përveç një historie problematike në marrëdhëniet me gratë, ai kishte bërë tatuazhnë gjoks një simbol të lidhur me SS-në naziste.

Mund të mendoni se një tatuazh nazist do të ishte një sinjal alarmi, por progresistët e bindën veten se ai ishte dëshmi e autenticitetit të Platnerit. Vetëm njerëz shumë të arsimuar mund të bëjnë gabime kaq të mëdha. Dy këshilltarët kryesorë të fushatës së tij, Morris Katz dhe Daniel Moraff, janë trashëgimtarë të familjeve shumë të pasura. Ata janë gjithashtu të lidhur ngushtë me socialdemokratët e Amerikës (DSA), organizatë që po fiton gjithnjë e më shumë ndikim në përzgjedhjen e kandidatëve në qytetet amerikane.

Trump po përfiton maksimalisht nga këto zgjedhje. Që nga fundi i qershorit, kur kandidatët e DSA-së fituan papritur në Nju Jork dhe vende të tjera, Trump e ka përdorur fjalën "komunizëm" 94 herë, sipas revistës Time. Për amerikanët nën moshën 50-vjeçare, ky term nuk ka më peshën negative që kishte dikur. As "bolshevizmi" nuk e përshkruan saktë programin ekonomik socialdemokrat të DSA-së. Nëse DSA do të mbronte vetëm kujdesin shëndetësor publik dhe taksimin më të drejtë të oligarkëve të inteligjencës artificiale, Trump nuk do të kishte shumë sukses me këto sulme. Të dyja këto politika gëzojnë mbështetje të gjerë në mesin e amerikanëve.

Por DSA shpesh jep përshtypjen se është kundër vetë Amerikës, dhe kjo nuk pritet mirë në zonat e brendshme të vendit. Gjithashtu është e vështirë të kuptohet se kë përçmojnë më shumë: Trump-in apo Partinë Demokratike. Sipas traditës së vjetër të përçarjeve në të majtën, krijohet përshtypja se për ta Trump është e keqja më e vogël. Në politikën e jashtme, DSA është kritike ndaj Izraelit, gjë që përputhet me humorin e publikut, por është, në rastin më të mirë, e paqartë për Ukrainën, dhe kjo nuk përputhet me qëndrimin e shumicës. Brenda vendit, ata nuk kanë gjetur ende asnjë politikë kufitare apo departament policie që ta miratojnë. Me pak fjalë, ata pasqyrojnë atmosferën e kampusit të Berkeley-t, jo të periferive amerikane.

Kjo është për të ardhur keq, sepse një pjesë e mirë e kritikave të tyre ndaj establishmentit demokrat, të kujdesshëm dhe konformist, është e justifikuar. Vetë fakti që Kamala Harris po përgatitet të kandidojë sërish për presidente është mjaft shqetësues. Edhe më keq është që hetimi zyrtar mbi humbjen e partisë në zgjedhjet e vitit 2024 nuk pati guximin ta kritikonte drejtpërdrejt Harrisin. 18 muaj pasi Trump nisi sulmin e tij ndaj Kushtetutës amerikane, Partia Demokratike vazhdon të ketë një nivel mbështetjeje rreth 30 e ca për qind, pothuajse të njëjtin me republikanët. Ky është një sinjal i qartë paralajmërues. /FT – Syri.net