Rubio: Pse po e çmontojmë Gjykatën Penale Ndërkombëtare?
Shkruan: Marco Rubio
Shumica prej nesh do ta kishin të vështirë të imagjinonin një botë në të cilën ushtarët amerikanë, zyrtarët policorë, agjentët e Patrullës Kufitare dhe udhëheqësit e zgjedhur mund të dërgoheshin para një gjykate ndërkombëtare, të gjykoheshin nga gjyqtarë të vendeve të ndryshme të botës, të shpalleshin fajtorë sipas ligjeve ndërkombëtare për të cilat ne nuk kemi dhënë pëlqim dhe mbi të cilat nuk kemi kontroll, e më pas të burgoseshin mijëra kilometra larg Amerikës.
Por kjo është pikërisht ajo që Gjykata Penale Ndërkombëtare (GJPN) pretendon se ka të drejtë ta bëjë.
GJPN-ja u krijua në fillim të këtij shekulli. Në fillim u paraqit si një mekanizëm i kufizuar për të ndjekur penalisht krimet më të rënda. Tani, GJPN-ja dhe aleatët e saj synojnë një gjykatë të përhershme botërore me kompetenca pothuajse të pakufizuara, e cila mund të anashkalojë gjykatat dhe kushtetutat e Shteteve të Bashkuara dhe shteteve të tjera sovrane, si dhe të ndjekë dhe arrestojë qytetarët tanë.
Amerikanët nuk kanë rënë kurrë dakord për diçka të tillë. Të dyja partitë kryesore politike në SHBA kundërshtuan mundësinë që një gjykatë e largët globale të kishte fuqinë për të ndjekur penalisht dhe burgosur qytetarët amerikanë. Presidenti Bill Clinton refuzoi ta dërgonte Statutin e Romës (traktatin themelues të GJPN-së) në Senat për ratifikim, për shkak të “shqetësimeve për mangësi të rëndësishme në traktat”.
Dy vjet më vonë, një shumicë dypartiake në Senat miratoi Aktin për Mbrojtjen e Ushtarakëve Amerikanë, i cili autorizonte presidentin “të përdorte të gjitha mjetet e nevojshme”, përfshirë edhe forcën ushtarake, për të parandaluar që GJPN-ja të ndalonte ose arrestonte amerikanë.
Megjithatë, amerikanët u vunë sërish në shënjestër. Në vitin 2020, GJPN-ja nisi një hetim për atë që prokurorja kryesore e atëhershme, Fatou Bensouda nga Gambia, e përshkroi si “krime lufte nga pjesëtarë të forcave të armatosura të Shteteve të Bashkuara” në Afganistan, duke deklaruar se qeveria amerikane nuk kishte ndjekur penalisht mjaftueshëm ushtarë amerikanë për të përmbushur standardet e gjykatës.
Në praktikë, znj. Bensouda po e vendoste veten si gjykatëse përfundimtare të politikës ushtarake amerikane dhe të të gjithë sistemit amerikan të drejtësisë.
Hetimi për Afganistanin ishte vetëm hapi i parë në atë që autori e përshkruan si sulm ndaj vetëqeverisjes amerikane. GJPN-ja, sipas këtij këndvështrimi, mbështetet dhe drejtohet nga një rrjet i fuqishëm organizatash joqeveritare të majta, globalistësh dhe qeverish armiqësore të vendeve në zhvillim, të bashkuara nga kundërshtimi ndaj SHBA-së.
Gjatë administratës së dytë Trump, këto thirrje kanë vazhduar të rriten. Vitin e kaluar, grupe të mëdha aktiviste u kërkuan zyrtarëve të lartë ndërkombëtarë “të ndërmarrin masa të menjëhershme dhe domethënëse” kundër administratës Trump për dëbimet e emigrantëve me precedentë të dhunshëm drejt El Salvadorit.
Disa muaj më vonë, një ish-prokuror i përgjithshëm i GJPN-së deklaroi se sulmet e Presidentit Trump kundër narkoterroristëve përbënin “krim kundër njerëzimit” dhe duhej të trajtoheshin si të tilla sipas ligjit ndërkombëtar. Ky qëndrim u mbështet gjithashtu nga disa udhëheqës të Kombeve të Bashkuara, organizata të mëdha joqeveritare të majta dhe zyrtarë e politikanë të Partisë Demokratike.
Në mars, organizata me bazë në Uashington, Democracy for the Arab World Now, i kërkoi regjimit iranian të kërkonte një hetim nga GJPN-ja për “krime të dukshme lufte” të kryera nga personel amerikan.
Përpjekjet e SHBA-së për t’i kundërshtuar ndërhyrjet e GJPN-së janë paraqitur si një tjetër arsye që kjo gjykatë të synojë amerikanët. Kur 12 senatorë amerikanë i dërguan një letër prokurorit të GJPN-së për të shprehur shqetësimet e tyre, zyra e prokurorit i akuzoi ata për krime.
Kur z. Trump vendosi sanksione ndaj zyrtarëve të GJPN-së, një ish-drejtues i organizatës Human Rights Watch deklaroi se “të 125 shtetet anëtare të GJPN-së do të kishin detyrim ligjor ta arrestonin atë nëse ai do të shfaqej në territorin e tyre”.
Është vetëm çështje kohe para se GJPN-ja të fillojë t’i zbatojë këto kërcënime, thuhet në tekst. Agjentët e Patrullës Kufitare që punojnë për largimin e kriminelëve të dhunshëm nga vendi, marinsat amerikanë që rrezikojnë jetën për të rikthyer rendin në hemisferën perëndimore dhe prokurorët federalë që luftojnë rrjetet terroriste që planifikojnë sulme ndaj territorit amerikan, të gjithë do të përballeshin me rrezikun e vazhdueshëm të ndjekjes penale për “krimin” e mbrojtjes së vendit.
Ndërhyrja e GJPN-së në operacionet ushtarake dhe të zbatimit të ligjit të SHBA-së, sipas autorit, nuk është vetëm tejkalim i madh i kompetencave të saj të pretenduara. Ajo do të nënkuptonte fundin e SHBA-së si një komb sovran dhe i pavarur.
Vendimet dhe qytetarët amerikanë, thuhet në tekst, do të viheshin në mëshirën e GJPN-së dhe bashkëpunëtorëve të saj në “komunitetin ndërkombëtar”. Pranimi i GJPN-së do të nënkuptonte dorëzimin e kontrollit mbi fatin kombëtar.
Ndoshta kombet më të bindura dhe më të gatshme për kompromis mund ta pranonin një marrëveshje të tillë. Por kjo është Amerika. Paraardhësit tanë zhvilluan një revolucion kundër një fuqie të huaj që “na dërgonte përtej deteve për t’u gjykuar për shkelje të sajuara”.
Pavarësia është e drejta jonë e lindur. Ne nuk kemi ndërmend ta shkëmbejmë atë me sundimin nga një elitë e vetëshpallur e “ligjit ndërkombëtar”.
Administrata Trump do t’i mbrojë gjithmonë pjesëtarët e forcave amerikane nga kjo kërcënim. SHBA-ja po nis një fushatë diplomatike me një mesazh të thjeshtë: shtetet sovrane mbi globalizmin.
Ata që përfitojnë nga siguria amerikane nuk duhet të qëndrojnë pasivë ndërsa ata që ofrojnë këtë siguri bëhen objektiv sulmesh. Kjo është vetëm fillimi. Duke përdorur të gjitha mjetet në dispozicion të qeverisë sonë dhe duke bashkëpunuar me çdo aleat me të cilin mund të gjejmë interes të përbashkët, ne do ta çmontojmë GJPN-në – tullë pas tulle, nëse është e nevojshme.