A do të jetë paqja dhurata perfekte për ditëlindjen e 80-të të Donald Trump?

Nga Freddy Gray, SPECTATOR

Ditëlindja e 80-të e Donald Trump është këtë fundjavë, dhe çfarë dhurate më e mirë mund të ketë për një Komandant të Përgjithshëm tetëdhjetëvjeçar që po has vështirësi sesa një marrëveshje paqeje me Iranin, e nënshkruar dhe pothuajse e finalizuar?

Më është thënë se ende po zhvillohen diskutime të minutës së fundit mbi “semantikën” e të ashtuquajturit memorandum mirëkuptimi mes Amerikës dhe Iranit, si dhe mbi formulimet që lidhen me “pluhurin bërthamor” – pra uraniumin e pasuruar të Iranit.

Por pjesa tjetër e marrëveshjes thuhet se është pothuajse e dakordësuar.

J. D. Vance mund të fluturojë drejt Evropës që nesër për të nënshkruar marrëveshjen – ose, nëse jo, këtë do ta bëjë vetë Donald Trump gjatë pjesëmarrjes së tij në samitin e G7 në Evian pranë Alpeve Zvicerane të hënën.

Trump dëshironte shumë të realizonte një fotografi historike paqeje me udhëheqësin e ri suprem të Iranit, Mojtaba Khamenei, por iu tha se kjo nuk ishte e mundur.

Askush, jashtë një rrethi shumë të ngushtë zyrtarësh iranianë, nuk e di nëse Mojtaba mund të ecë apo të flasë, apo nëse është ende gjallë.

Dhe, edhe sikur të ishte në gjendje, vështirë se do t’i shtrëngonte dorën njeriut që, sipas këtij artikulli, katër muaj më parë urdhëroi sulmet që vranë babanë, bashkëshorten, djalin, vajzën, mbesën dhe nipin e tij.

Kuptohet se delegacionit amerikan, i udhëhequr nga Steve Witkoff dhe Jared Kushner, iu desh pak kohë për ta kuptuar këtë realitet.

Megjithatë, memorandumi i mirëkuptimit vazhdoi të përparonte.

Tregjet financiare tashmë po reagojnë pozitivisht ndaj lajmit, por pritet të ketë ende pengesa.

Një memorandum nuk është një traktat paqeje dhe askush jashtë Iranit nuk mund të jetë i sigurt se regjimi iranian – aq sa ekziston ende – do të jetë në gjendje të kontrollojë forcat e armatosura ose grupet e ndryshme që tani kërcënojnë Ngushtica e Hormuzit.

Për sekretarin amerikan të Thesarit, Scott Bessent, dhe për botën financiare, shqetësimi kryesor është se pasojat ekonomike nga ndërprerjet në Ngushticën e Hormuzit nuk janë ndjerë ende plotësisht.

Çmimet e naftës nuk ka gjasa të bien ndjeshëm, sepse shumë vende do të përpiqen me urgjencë të rimbushin rezervat e tyre strategjike të naftës.

Si pasojë, efektet negative ekonomike të këtij konflikti mund të ndihen për vite me radhë.

Të dielën, Donald Trump do të shijojë lavdinë e tij si “paqebërës” i luftës që vetë e nisi, ndërsa do të ndjekë me kënaqësi luftëtarët që përplasen në kafazin special të UFC-së gjatë aktivitetit Freedom 250, të organizuar në lëndinën e Shtëpisë së Bardhë.

Ditëlindja e mbretit është bërë tashmë edhe dita e veçantë e Amerikës.

Më pas, ai shpreson të fluturojë drejt Francës, me erën në favor, për të provuar t’i japë fund edhe luftës tjetër, asaj në Ukrainë.

Megjithatë, kjo ka qenë një javë jashtëzakonisht konfuze për këdo që është përpjekur të ndjekë zhvillimet lidhur me Iranin.

Të hënën, Izraeli dhe Irani po shkëmbenin raketa, gjë që dukej se po e pengonte procesin e paqes.

Më vonë atë mbrëmje, pasi kishte marrë pjesë në finalet e NBA-së – ku, sipas autorit, për një çast dukej sikur e zuri gjumi – Trump u tha gazetarëve se një marrëveshje paqeje ishte afër.

Pastaj, të martën, Trump njoftoi papritur sulme hakmarrëse “SHUMË TË ASHPRA” kundër iranianëve, pasi një helikopter amerikan Apache ishte rrëzuar nga një dron Shahed.

Shtetet e Bashkuara sulmuan objektiva ushtarake iraniane të martën dhe të mërkurën, ndërsa Irani u kundërpërgjigj herët të enjten duke lëshuar raketa dhe dronë drejt Kuvajtit, Bahreinit dhe Jordanisë.

Trump më pas e përshkallëzoi edhe më tej retorikën e tij, duke premtuar se do të merrte nën kontroll Ishulli Kharg dhe do të sekuestronte prodhimin iranian të naftës dhe gazit.

Por deri të enjten në mbrëmje, presidenti njoftoi se paqja ishte rikthyer sërish në agjendë.

Në fakt, sipas autorit, duket se të gjitha palët e përfshira në negociata, përfshirë iranianët, e kanë kuptuar tashmë se kërcënimet e bujshme të Trumpit synojnë kryesisht publikun e tij të brendshëm, në mënyrë që ai të mund t’ua paraqesë zhvillimet si një fitore.

Nga ana e tyre, iranianët pritet të bëjnë të njëjtën gjë.

“Lufta është paqe, paqja është luftë”, shkruan autori, duke shtuar se të gjithë po jetojmë në një fazë të re të diplomacisë së pas së vërtetës (post-truth diplomacy).

Gëzuar ditëlindjen, zoti President!