Ekspertët: Izolimi i zgjatur nxit mosbesimin dhe paranojën!

Kur një grup i vogël njerëzish janë të izoluar së bashku për javë të tëra, rrethanat bëjnë pak për të forcuar lidhjet e tyre, sipas një studimi të ri që nxjerr në pah rreziqet për ekipet që punojnë së bashku në platformat e naftës, misionet hapësinore dhe në mjedise të tjera të izoluara.

Në vend të kësaj, izolimi nxit paranojën, mosbesimin dhe konfliktin, ndërkohë që pengon kryerjen e detyrave, sipas një studimi të ri të kryer në një stacion kërkimor të largët në Antarktidë.

“Në ekipet e vogla në kushte ekstreme, më shumë kontakt nuk barazohet automatikisht me mbështetje sociale, por në fakt mund të rrisë tensionet”, tha bashkautori Jan Schmutz.

Gjetjet duhet të merren si paralajmërim për çdo ekip që duhet të punojë në kushte të ngushta gjatë javëve të ardhshme, veçanërisht për misionet e ardhshme hapësinore, thonë studiuesit nga disa universitete, përfshirë Cyrihun dhe Bernën në Zvicër dhe Würzburgun në Gjermani.

Ekipi i autorëve studioi ekuipazhin prej 12 anëtarësh të stacionit franko-italian të Antarktidës Concordia, gjatë një periudhe prej dhjetë muajsh. Stacioni ndodhet në një nga vendet më të largëta në Tokë, në një lartësi prej rreth 3,200 metrash.

Studimi, i botuar në revistën PNAS (Proceedings of the National Academy of Sciences) në maj, shqyrton dinamikën e ekipit, ndërveprimin shoqëror, mosbesimin dhe vetminë.

Përfundimi i tij është se vetmia, mosbesimi dhe konflikti rriten në kushte ekstreme, ndërsa kohezioni dhe performanca bien, tha Universiteti i Bernës, i cili luajti një rol kryesor në hulumtim.

Meqenëse qasja gjatë dimrit në Antarktidë — nga mesi i shkurtit deri në mesin e nëntorit — është e pamundur, ekuipazhi jetoi dhe punoi në izolim të plotë.

12 studiuesit mbanin sensorë që regjistronin kur takoheshin, me kë dhe për sa kohë, dhe plotësuan pyetësorë në disa raste.

Pas disa muajsh, disa anëtarë të ekipit thanë se besonin se të tjerët po flisnin për ta ose po i shikonin, tha psikiatri i Würzburgut, Sebastian Walther. Këta individë gjithashtu supozonin se të tjerët dëshironin t'u bënin keq, tha Walther për dpa.

Sipas kritereve standarde, tha ai, kjo përbën paranojë, e cila mund të ndodhë edhe në një formë të lehtë. "Ne matëm paranojë të qartë brenda grupit të ekspeditës. Por kjo sigurisht është shumë larg një kompleksi paranojak persekutimi siç shihet në sëmundjet e rënda mendore", paralajmëroi ai.

Afërsia fizike gjithashtu nuk pati automatikisht një efekt pozitiv tek ekuipazhi i Antarktidës. "Njerëzit që kishin kontakt më të shpeshtë me anëtarët e tjerë të ekipit, kishin më shumë gjasa të raportonin konflikt, rritje të mosbesimit dhe performancë të reduktuar", tha Universiteti i Cyrihut (UZH), i cili udhëhoqi studimin, duke përmbledhur një nga gjetjet.

Ishte e mundur, thanë studiuesit, që individët e izoluar kërkonin më shumë kontakt, por që ky kontakt nuk u ofronte atyre mbështetje të mjaftueshme.

Ekipi tha se rezultatet ofruan njohuri të rëndësishme për misionet hapësinore të planifikuara me kohëzgjatje të gjatë - në Hënë dhe Mars - si dhe për mjedise të tjera ekstreme pune, siç janë nëndetëset dhe platformat në det të hapur.

"Rezultatet tregojnë se sa e rëndësishme është të identifikohen dinamikat sociale herët dhe t'u ofrohet ekipeve mbështetje e synuar", tha Schmutz./ DPA News.