Vizita e Trump në Kinë dërgoi një mesazh të rëndësishëm që u anashkalua nga media e majtë

Nga Liz Peek, FOX NEWS

Kritikët e presidentit Trump e shpallën udhëtimin e fundit në Pekin si një dështim. Për shembull, ‘The New York Times’ thotë se presidenti “u largua nga Kina pa asnjë përparim”, ndërsa njëkohësisht tallet me Trump që e quajti presidentin Xi “mik”.

Narrativa është se samiti nuk i përmbushi pritshmëritë. Duke pasur parasysh rënien e bursës një ditë pasi vizita përfundoi, ky vlerësim duket i arsyeshëm. ‘Fortune’ shkroi se marrëveshjet tregtare nuk përmbushën shpresat e investitorëve; ndoshta edhe më e rëndësishme ishte mungesa e çdo lëvizjeje drejt hapjes së Ngushticës së Hormuzit.

Por merrni parasysh mesazhin që Trump i dha presidentit Xi dhe popullit kinez. Edhe pse nuk arriti nivelin kur Trump tronditi Xi duke njoftuar se sapo kishte bombarduar Sirinë mbi një copë “torte të shijshme me çokollatë” në vitin 2017, fakti që surprizoi mikpritësit e tij, duke përfshirë një “galaktikë” të vërtetë yjesh të biznesit amerikan në samit, dha një mesazh po aq të fortë.

Delegacioni i jashtëzakonshëm i Trump-it, i përbërë nga CEO të kompanive që dominojnë globalisht, i kujtoi botës:

-SHBA po fiton në inteligjencën artificiale;

-SHBA po fiton në energji;

-Ekonomia amerikane është e pakrahasueshme.

Kinezëve u pëlqejnë oraret dhe skenarët striktë; nuk u pëlqejnë surprizat. Fakti që Trump përfshiu rreth tridhjetë CEO amerikanë në takimin me Xi i kapi kinezët në befasi dhe e nxori programin jashtë orarit. Pikërisht ky ishte qëllimi.

Trump i tha moderatorit të Fox, Sean Hannity: “Ishte një takim i gjatë… Filloi në mënyrë interesante sepse ata janë njerëz shumë të organizuar”.

Trump shpjegoi: “Sugjerova që para se të fillonim takimin, do të doja t’u prezantoja ata. Dhe ata u habitën sepse nuk ishte, e dini, nuk ishte planifikuar. Dhe panë njëri-tjetrin dhe thanë ‘Eh…’.”

Trump vazhdoi: “Udhëheqja kineze, sepse aty ishte presidenti Xi dhe shumë liderë të tjerë... u mësuan me faktin që ne dolëm pak jashtë programit dhe po flisnim për një temë që as nuk ishte menduar”.

Dhe kështu, Trump mori kontrollin e samitit në territorin e Xi. Dinjitarët kinezë mund t’i jenë përshtatur situatës, por me siguri nuk u pëlqeu. Prandaj, kur CNN pretendon se Xi “vendosi tonin” e samitit, gabon.

Është e vërtetë që Xi u përpoq ta dominonte takimin që në fillim duke kërcënuar se çdo ndryshim në qëndrimin e SHBA ndaj Tajvanit mund të kishte pasoja të rënda. Mediet e raportuan me entuziazëm këtë paralajmërim të ashpër. Por a mendonin vërtet ata — apo vetë Xi — se SHBA mezi priste të hynte në një tjetër konflikt të ndërlikuar gjeopolitik? Xi po luante për publikun e tij të brendshëm, duke folur ashpër për pavarësinë e Tajvanit për t’iu kundërvënë ofensivës së guximshme të Trump ndaj boshtit të dobësuar të aleatëve të Kinës.

Në fund të fundit, Kina po humbet jo vetëm betejën gjeopolitike, por edhe garën për epërsi teknologjike. Presidenti Trump ka neutralizuar Venezuelën, aleatin më të rëndësishëm të Kinës në Amerikë, dhe është në rrugë të mbarë për ta shpëtuar Kubën nga 67 vite mjerim komunist të mbështetur nga Pekini.

Ndërkohë, SHBA jo vetëm që e ka goditur Iranin ushtarakisht, por po i ndërpret edhe eksportet e naftës. Kina varet nga këto furnizime, sidomos tani që nuk mund të mbështetet më te Venezuela për të ndihmuar në furnizimin e mbi 70% të naftës që importon. Dhe të mos harrojmë Rusinë, e cila po vazhdon luftën 5-vjeçare me Ukrainën — një luftë që “ekspertët” mendonin se do të përfundonte brenda muajsh. ‘The Economist’ raporton se “rrjedha e luftës po fillon të ndryshojë” dhe se “Ukraina ka nisur të rimarrë territor”. Nëse Vladimir Putin po humbet, atëherë edhe aleati i tij Xi po humbet.

Por vizita e presidentit Trump kishte kryesisht për qëllim të tregonte atë që SHBA ka dhe Kina jo: dominimin në industritë që kanë rëndësi sot. Kjo epërsi është thelbësore për rritjen dhe fuqinë amerikane.

Kina ka dështuar të arrijë objektivat e deklaruara të planeve të saj pesëvjeçare, të cilat vazhdimisht kanë bërë thirrje për rritjen e konsumit të brendshëm, uljen e varësisë së vendit nga eksportet dhe reduktimin e shpenzimeve infrastrukturore të nxitura nga borxhi. Asnjë nga këto objektiva nuk është arritur.

Plani më i fundit, i 15-ti, kërkonte më shumë vetë-mbështetje ndërsa shtynte përparimet teknologjike, por njëkohësisht kërkonte më shumë investime të huaja për ta arritur këtë vetë-mbështetje. Ndërsa bota, e udhëhequr nga Trump, ka nisur t’i kundërvihet vjedhjes së pronësisë intelektuale nga Kina, eksporteve nën kosto dhe shkeljeve të tjera, ndihma nga jashtë do të jetë më e vështirë për t’u siguruar. Për shembull, SHBA po pengon zhvillimin e inteligjencës artificiale kineze duke kufizuar aksesin e saj në çipa të nivelit më të lartë. Evropa po kundërshton importet e automjeteve elektrike nga Kina.

Ekonomia kineze është ngadalësuar për shkak të kërkesës së dobët të konsumatorëve, krizës së pronave tashmë në vitin e pestë dhe rënies së popullsisë. CNN raporton: “Për herë të parë në tre dekada, investimet në banesa, prodhim dhe infrastrukturë — shtytës kryesorë të rritjes ekonomike të vendit — shënuan rënie vitin e kaluar”.

Në mars, qeveria vendosi objektivin më të ulët të rritjes ekonomike që kur nisi të publikonte projeksione të tilla në vitet 1990, duke deklaruar se synon rritje prej 4.5–5%. Kjo pason tre vite radhazi ku autoritetet synonin rritje “rreth 5%”.

Disa nga këto probleme burojnë nga sundimi autokratik dhe i paqëndrueshëm i presidentit Xi, i cili mori përgjegjësinë për menaxhimin e ekonomisë disa vite më parë dhe nuk ka arritur të japë rezultate. Vlen të theksohet se Xi nuk do të mund të mblidhte një grup liderësh biznesi të krahasueshëm me atë të Trump, pjesërisht sepse ka burgosur ose “zhdukur” mijëra drejtues të nivelit të lartë. Siç shkroi ‘The Economist’ vitin e kaluar, “zhdukja ogurzezë e bosëve të Kinës” ka thelluar “errësirën korporative të vendit.”

Për dy dekadat e fundit, shtypi liberal e ka mbivlerësuar vazhdimisht potencialin e Kinës, duke injoruar kufizimet e menaxhimit ekonomik të centralizuar nga lart-poshtë. Shumëkush parashikonte se Kina do të bëhej ekonomia numër një në botë deri tani; kjo nuk ndodhi. SHBA, e nxitur nga liria krijuese, mundësitë universale dhe një sistem që shpërblen suksesin, ka tejkaluar dhe inovuar më shumë se çdo vend tjetër në tokë.

Udhëtimi i presidentit Trump në Pekin e përforcoi këtë të vërtetë. Është një mesazh që media liberale mund ta ketë humbur. Hamendësimi im: populli kinez e kuptoi shumë mirë.